A Film a Week - Incinerator / Shokyakuro

 previously published on Asian Movie Pulse

Growing up is not easy, but we often get misconceptions about it from various media like movies and books. One of the most common is the idea of “the summer that will change anything”, and it often stands at the centre of coming-of-age movies. The thing that Shuntaro Uchida does with his film “Incinerator” is subverting that cliché. The film premiered at Karlovy Vary’s competition section Proxima, and recently played at San Sebastian.

Written by Uchida and Koichi Kubodera and adapted from the novella written by Kaori Ekuni, it tells the story of a girl named Kozue (played by the newcomer Karin) and her slow and steady journey into the adulthood over the course of a summer just before her tenth birthday. At school, she is not among the popular bunch, tends to spend a lot of time in the infirmary, and has a peculiar habit of throwing objects that she associates with bad memories into the school’s backyard incinerator.

At home, however, she feels that she is neglected, as her divorced musician and borderline alcoholic father Kenji (Takuma Nagao) is usually absent and, even when he is present, he is not the most reliable person in the world. Her mother Yoko (Akiko Kikichi, mostly active on television) is busy with supporting her child financially by working at a warehouse of a book store, and dealing with the turmoils of her coworkers to provide emotional support to her daughter.

Things might change when Kozue meets a university student named Jinta (Taiki Shinozuka) who comes to her school to present and perform shadowplay. She develops a crush on him, while he treats her like his little sister of sorts, but she becomes more comfortable expressing herself.

One might expect some development on the front of Kozue’s journey to maturity and overcoming her problems, but this is not the path the film will take. Instead, it sometimes looks as an everlasting exposition to another movie, maybe its own sequel, as the director prefers to spend time with Yoko dealing with the responsible and Kenji with the irresponsible adult stuff, or with Kozue seemingly comfortably playing the passive role in her own life. A certain lazy feeling can be also read from the cinematography by Shin Yonekura that feels quite pastoral, albeit the film is set in a city, the sound design that amplifies the same feeling with the constant cricketing in the background.

It is left to the actors to largely develop their characters. Akiko Kikuchi manages to insert some humaneness into the stereotype of a busy, working single mother that Yoko could have been, while Takuma Nagao tends to overplay the drunk card, but still keeps Kenji within the spectrum of “not that awful” guys. Taiki Shinozuka is compelling as a young man that somehow has to deal with the emotions of a young girl, but does not know how. The young actress Karin is pretty much tasked to carry the emotional weight of the movie often in close-up shots in which she stares into things trying to figure out the wide world around her, and she does it with a certain maturity that could rather be related to her own age than to her character’s (she looks at least two years older than the character of Kozue).

However, the key thing here, and the key for deciphering the whole film, is the editing by Takaki Yokohama. That could sound counter-intuitive for a film whose slow pacing makes it a harder watch than usual, but that is quite a deliberate decision. That way, “Incinerator” subverts the clichés of coming-of-age movies, portraying growing up as a process that is not always clear, that feels messy, sometimes boring and almost always frustrating. It might not be pretty, especially for the kids left to fend for themselves emotionally, but it is still true.

By Any Means

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Možda neće zvučati kao toliko iznenađenje, ali i policija, čak na najvišem nivou kao što je to FBI, često je prinuđena da igra prljavo i sarađuje s nekim kriminalcima ne bi li došla glave nekim drugim, većim njuškama. Uostalom, stvarni slučaj Džejmsa „Vajtija“ Baldžera je, zajedno s trilogijom Infernal Affairs, poslužio kao inspiracija Martinu Skorsezeu za The Departed. Jedna od tih saradničkih njuški bio je i mafijaški snagator i hladnokrvni ubica Gregori Skarpa, jedan od protagonista filma By Any Means u režiji Elegansa Bretona.

Sa Skarpom (Mark Volberg) na zadatku film i počinje. Godina je 1964. i negde u saveznoj državi Misisipi su nestali neki (beli) aktivisti za građanska prava Afroamerikanaca jer ih je oteo Kju Klaks Klan. FBI šalje Skarpu tamo dole ne bi li razrešio slučaj, što Skarpa i čini proverenim gangsterskim metodama prebijanja, mučenja i zastrašivanja.

Dve godine kasnije, crni agent FBI-ja Vejn Strajder (Jahja Abdul-Matin II) vraća se sa suprugom Alison (Nikol Behari) iz Čikaga u rodni Hetisburg u Misisipiju, ali ga lokalni šef Mur (Dejvid Stratern) krije od očiju javnosti u arhivu. Spremaju se izbori i lokalni crni preduzetnik Vernon Damer (Đankarlo Espozito) obećava da će svakom crnom glasaču koji nema novca da sam plati taksu za upis u birački spisak on sam pomoći s time. To se nikako ne sviđa lokalnom ogranku Klana čiji vođa Sem Bauers (Itan Embri) organizuje napad na njegovu kuću.

Federalci, nemoćni da sami rasvetle slučaj jer svedoci ne žele da govore, upomoć zovu Skarpu, a Strajdera zadužuju da mu bude pratilac i partner u istrazi. Razlika u načinu rada između njih dvojice je evidentna jer Strajder veruje u red i zakon, čak i kada ga zbog njegove boje kože niko ne uzima ozbiljno, a Skarpa samo u grubu silu na granici psihopatije i možda u osvetu. Mogu li oni tako loše upareni sprovesti istragu na mestu gde još uvek vlada rasistički nastrojeni Klan?

Kod Bretona i njegovog scenariste Saše Pena (Creed II) nije teško prepoznati žanrovske obrasce doku-drama i proceduralnih trilera na temu rasizma, te „drugarske“ akcione komedije s policajcima u centru zbivanja i čak elemente filma ceste. Sve to znamo iz brojnih drugih filmova, od klasika kao što su In the Heat of the Night, Mississippi Burning i 48 Hrs, pa do nešto mlađih naslova Training Day i Green Book, da pomenemo samo neke od njih. Čak i saundtrek Terensa Blanšarda koji varira od melanholično-refleksivnih „detektivskih“ deonica na saksofonu do dominantnih bubnjeva i udaraljki za akcione scene deluje kao da smo ga već toliko puta čuli.

Problem je u tome što ni scenarista ni reditelj nikada ne uspevaju da sve te žanrove pomire i uspostave odgovarajući ton filma. Ključ toga leži u koncepciji likova koja glumce lišava bilo kakve slobode alternativne interpretacije. Abdul-Matin je pristojan i ozbiljan kao crni policajac efektivno bez šansi da nešto promeni igrajući po pravilima, a Mark Volberg sa sve perikom, veštačkim nosem i čačkalicom u ustima deluje kao karikatura.

Zato kao ozbiljna triler-drama na temu rasizma i borbe protiv istog, By Any Means naprosto nikada nije dovoljno efektivan film i pritom u toj pojednostavljenoj slici sveta iz koje se čak mogu izvući moralno sumnjivi zaključci da su osveta i pravda ista stvar. Opet, za akciju ima previše hoda, a potencijal za komediju loše sklopljenog dvojca istražitelja nikada ne uspeva da iskoristi kako i koliko treba.

Film naprosto ne funkcioniše, ali štos je da bi u nekom drugom ključu taj materijal možda i poslužio svojoj svrsi. Recimo, ovakvu priču, posebno ako je istinita, kao što autori na kraju podvlače, mogli bismo da zamislimo kao „bleksploataciju“ 70-ih godina prošlog veka, kao čistu „badi“-komediju 80-ih ili, pak, kao serioznu društveno-angažovanu triler-dramu i moralku 90-ih kada se na taj način pristupalo borbi protiv rasizma. Ovako, utisak je da By Any Means kasni trideset do pedeset godina, da je zalutao u bioskope i da mu je mesto u beskonačnoj rotaciji na kablovskim TV kanalima.

Runner

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Prvi zadatak koji bioskopski film Runner Skota Voa (Need for Speed, The Expendables 4) treba da obavi je da se kod gledalaca odovoji od striming-naslova The Runner u kojem Gal Gado mora da trči kao Tikverova Lola (Franka Potente) dok joj preko telefona neko daje zadatke i ucenjuje je kao u moru akcionih filmova. Takođe, Runner nikako nije ni Rajtov The Running Man, a nije ni litvanski romantični triler Runner (2021) Andriusa Blaževičiusa u kojem protagonistkinja, za razliku od drugih filmskih Lolá, ne trči da bi nekog ulovila ili da bi od njega pobegla, već da raščisti neke emocionalne račune.

Ali, ako ste pomislili da se kod Voa iza generičkog naslova krije sasvim originalan akcioni film, ipak ste se zeznuli. Runner u suštini „čekira“ masu žanrovskih klišea, i to ne na naročito originalan način, pritom ne mareći puno za logiku. Zapravo, jedina originalnost se nalazi u kontekstu naslova, budući da ovde nemamo nikakvog trkača, već više potrčka, odnosno kurira.

On, Henk Maloun (Alan Ričson, nabildovan skoro kao bivši košarkaš Karl Maloun koji je, interesantno, imao sličan nadimak – Poštar), bivši je američki specijalac koji je spletom okolnosti završio u Australiji gde radi kao kurir i pokazuje nesvakidašnji interes za francuski jezik i kuhinju. Iz solidno tempirane karakterizacije otkrivamo zašto je to tako. On se, naime, propio u Afganistanu, zbog toga zeznuo brak s Monikom (Džeraldin Hejkvil) i nije bio tu za svoju kći kada je ona umirala od leukemije. Cela stvar s Francuskom je zapravo pokušaj naknadnog povezivanja s kćerkom koja je bila veliki fan crtaća Ratatouille i kojoj je životna želja bila da poseti Pariz.

Na svom poslu dostavljanja robe i ljudi, Henk ponekad mora da pokupi političara iz razuzdanog provoda s prostitutkama ili da postane deo brakorazvodne prepirke između bogataša i sponzoruše. Jednog dana, kada obavi ta dva zadatka, uleće mu naizgled jednostavan posao: da pokupi avionsku isporuku medicinskog materijala i dostavi je na adresu. Prvo iznenađenje za njega je što taj paket dolazi „u paketu“ sa svojim „medicinskim kurirom“, iritantno žovijalnim i brbljivim Benom (Oven Vilson), a drugo je da se adresa koju mu Ben kaže razlikuje od one koju mu je šef dao.

U paketu je, naime, jetra koja treba da bude transplantirana teško bolesnoj devojčici Eli čija majka Kejt (Lejla Džordž) ima napade panike, nade i straha pred bolničkim osobljem. Međutim, za jetru retke krvne grupe je „zainteresovana“ još jedna strana: kolumbijski kartel čija šefica Dona (Sesilija Tusent) umire od raka, pa njen sin Damian (Rodrigo Santoro) i njegova vojska sačinjena od lokalnih bajkerskih bandita ne prezaju ni od čega kako bi joj osigurali taj novi organ. I tako kreće jurnjava, tučnjava i pucnjava po raznim lokacijama Brizbejna i obližnje Zlatne Obale...

Koliko će film „uraditi“ gledaoca zavisi od gledaočeve sposobnosti da toleriše scenarističke proizvoljnosti, izmišljotine, gluposti i budalaštine. Neka doza proizvoljnosti po verovatnoće događaja se podrazumeva za akcione filmove i čini ih spektakularnim. Ovde je to koincidencija da imamo troje ljudi „zlatne krvi“ (neutralnog Rh faktora) – pokojnika i dva kandidata za transplantaciju, kao i jedan od retkih organa koji se iz odrasle osobe mogu presaditi i u dete.

S druge strane, kako to da kolumbijski karteli, ako su tako moćni, nemaju svoju opremljenu bolnicu, već operišu u skladištu bajkerskog bara? Kako nemaju pristup crnom tržištu organa, ako već mogu da potkupe ili ucene bilo koga bilo gde bilo kada? Kako ne mogu kandidata prvo da kidnapuju pa da ga ubiju taman pred operaciju, naročito ako već imaju kidnapovanog ili potkupljenog doktora na svom platnom spisku? Zašto njihov „prestolonaslednik“ govori portugalskim, umesto španskim jezikom, kad već njegova majka izdaje komande na španskom? Nešto od toga je, slažemo se, bilo potrebno za nategnutu konstrukciju fabule, a ostalo je, pak, dubioza iz koje scenaristi Majls Habli i Tomi Vajt i ne pokušavaju da se izvade.

Režijski, Runner je primer savremenog akcionog filma u kojem se jakim senzacijama maskira manjak vičnosti zanatu. Kratki razovi, bliski planovi, kamera iz ruke, pojačavanje tona, ma, znate sve... Glumački, pak, Alana Ričsona treba da prihvatimo kao onog jakog, stamenog i ćutljivog tipa, ali on svejedno više deluje kao klasični balvan, dok uparivanje njega s rođenim komičarem Ovenom Vilsonom ima nešto šarma, ali nedovoljno da bi od „žvake za mozak“ što Runner svakako jeste napravilo akcijadu koja se gleda netremice.

Lista - Septembar 2026.

 

Ukupno pogledano: 26 (23 dugometražna, 1 kratki, 1 srednjemetražni, 1 serija)

Prvi put pogledano: 20 (17 dugometražnih, 1 kratki, 1 srednjemetražni, 1 serija)

Najbolji utisak (prvi put pogledano): The Plague

Najlošiji utisak: The Dutchman

*ponovno gledanje

**kratkometražni

***srednjemetražni

+serija

kritike objavljene na webu su aktivni linkovi

datum izvor English Title / Originalni naslov (Reditelj, godina) - ocena/10

**01.09. festival The Divine Feminine / Žene narodnog fronta (Ivana Todorović, 2026) - 8/10
02.09. video Alpha (Julia Ducourneau, 2025) - 4/10
03.09. kino The Dog Stars (Ridley Scott, 2026) - 5/10
03.09. festival Fjord (Cristian Mungiu, 2026) - 8/10
03.09. festival The Lost Son / Izgubljeni sin (Darko Štante, 2026) - 5/10
***04.09. festival The Doctor / Doktorica (Aleksandar Reljić, 2026) - 7/10
08.09. video I Want Your Sex (Gregg Araki, 2026) - 6/10
09.09. video Roofman (Derek Cianfrance, 2025) - 7/10
10.09. kino Coyote vs. Acme (Dave Green, 2026) - 9/10
11.09. festival Morten (Ivan Pavljutškov, 2026) - 7/10
*14.09. TV Mad Max (George Miller, 1979) - 8/10
*15.09. TV Mad Max 2: The Road Warrior (George Miller, 1981) - 9/10
*16.09. TV Mad Max Beyond Thunderdome (George Miller, 1985) - 6/10
+17.09. video The Vault / Trezor (Matevž Luzar, 2026) - 8/10
*17.09. TV Mad Max: Fury Road (George Miller, 2015) - 9/10
18.09. video Filmlovers! / Spectateurs! (Arnaud Desplechin, 2024) - 7/10
18.09. video Bitter Christmas / Amagra Navidad (Pedro Almodóvar, 2026) - 7/10
*21.09. video Nosferatu the Vampyre / Nosferatu: Phantom der Nacht (Werner Herzog, 1979) - 8/10
*22.09. video Koyaanisqatsi (Godfrey Reggio, 1982) - 5/10
23.09. video The Dutchman (Andre Gaines, 2025) - 4/10
24.09. kino By Any Means (Elegance Bratton, 2026) - 4/10
24.09. kino Runner (Scott Vaugh, 2026) - 4/10
25.09. video Ballad of a Small Player (Edward Berger, 2025) - 5/10
28.09. festival Truly Naked (Muriel d'Ansembourg, 2026) - 8/10
30.09. festiva Incinerator / Shokykuro (Shuntaro Uchida, 2026) - 7/10
30.09. video The Plague (Charlie Polinger, 2025) - 9/10

The Vault / Trezor

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

U Jugoslaviji nismo imali neku izraženu kulturu kriminalistike ni u literaturi, pa shodno tome ni u kinematografiji, a ni na televiziji koja je kao porodični medij forsirala porodične serije. Možda zato što se o kriminalu nije toliko govorilo javno, osim kad bi buknula neka privredna afera, a možda što se kriminal kao takav smatrao bolešću kapitalizma.

Stanje se nakon raspada bivše države polako menjalo. Kriminala je bilo i bio je naočigled svima tih ratnih 90-ih, ali je nedostajalo žanrovskog znanja i u pisanju i u režiji. Stidljivo su se pojavljivale krimi-drame, pa onda i trileri s psihološkom i socijalnom potkom, pa čak i nešto čistijih žanrovskih naslova, ali isprva samo u bioskopu, dok je televizija i dalje forsirala porodične serije, komedije i sapunice.

Kasnije su se pojavile nespretne kopije uglavnom američkih, britanskih ili francuskih uzora koje su već na nivou dijaloga zvučale nespretno. A onda su, ohrabreni skandinavskim primerom i iskustvom, i autori iz Srbije, Hrvatske, Slovenije i Bosne i Hercegovine počeli da proizvode krimi-serije i da ih prikazuju na nacionalnim i komercijalnim televizijama. Neke od prednosti bile su jasne same po sebi: isti ili sličan jezik značili su širu, regionalnu publiku, pa se onda isplatilo da se izmenjuju glumci i ulazi u koprodukcije.

Te nove serije, nastale u poslednjih možda petnaestak godina, dobile su izraz blizak skandinavskom, ali se još neko vreme održala poslovna logika iz porodičnih serija i sapunjara da se sve meri isključivo minutažom ili brojem epizoda. Kako bi se „nabudžio“ kvantitet „sadržaja“, često bi se u postupku žrtvovao ritam i tempo, pa je prosede tih serija (najčešće srpskih, budući da je tamošnja serijska produkcija nedavno prolazila kroz zlatno doba) izlagan presporo i repetitivno.

Pomenusmo već, u Srbiji se do pre koju godinu snimalo neverovatno mnogo serija, na šta je trošeno prilično sredstava nacionalnog telekomunikacionog operatera, i krimići su tu samo jedna od strana medalje. Međutim, čini se da se najviše sistematski promenilo u najsevernijoj i najzapadnijoj bivšoj jugoslovenskoj republici, Sloveniji. Razlog za to može da bude stanje na medijskoj sceni, gde su komercijalne televizije preuzele dnevne sapunice i komediju, a nacionalka onda vidi šansu da bude konkurentna s kriminalističkim serijama, pa je sklona i javno-privatnim partnerstvima i regionalnim, pa i međunarodnim koprodukcijama, što je postao trend na celom kontinentu.

Tako je par sezona imala serija Slučajevi inspektora Vrenka (Boris Jurjaševič, Slobodan Maksimović), a po sezonu naslovi Jezero (Matevž Luzar, Klemen Dvornik), Lenjinov park (Dvornik), Dolina cveća (Luzar) i, nedavno, Monstrum iza Gvozdene zavese (Tomaž Gorkič). Potonja nije baš bila klasičan krimić, više nekakva periodna socijalna horor-drama u kojoj je prikazana okolina koja je pogodovala za razvoj serijskog ubice Metoda Trobca.

Bilo kako bilo, RTV Slovenija i Matevž Luzar su nam pripremili još jednu TV seriju, Trezor. Nama je ona posebno zanimljiva zbog crnogorskog koprodukcionog učešća u njoj preko ko-scenariste Stefana Boškovića, RTCG kao koprodukcijske kuće i glumaca Aleksandra Gavranića i Miša Obradovića u zapaženim ulogama u seriji. Na program nam sleće već u nedelju, ritam prikazivanja će biti sedmični, epizoda je ukupno pet, a mi smo dobili malo detaljniji uvid u seriju čije su prve dve epizode prikazane na gala-premijeri u Sarajevu, a sama prva epizoda i na festivalu u Herceg Novom.

Radnja, nakon jezive uvodne sekvence u kojoj majka uspeva da izgubi sina na plaži jednog jesenjeg jutra, pa tražeći ga i sama završi zarobljena u nekom postrojenju, počinje in medias res. Policija dolazi u jednu modernu ljubljansku banku i njen trezor koji je prethodne noći bio ciljano i, reklo bi se, profesionalno opljačkan. Kamere su prelepljene, nema znakova provale. U trezoru se nalazi čuvarka Sonja (Tina Vrbnjak) koju policija probudi. Ona je pri svesti, ali je zbunjena i ne seća se ničega otkako je prethodne večeri preuzela smenu i obavila prvu patrolu.

Slučaj vodi inspektorka Deja (Jana Zupančič), a pomaže joj mlađi kolega Jaka (Nejc Cijan Garlati). Direktorka banke Alenka (Nataša Barbara Gračner) nije baš spremna na otvorenu saradnju s policijom jer su klijenti koji su koristili trezor banke uglavnom ličnosti visokog profila, između ostalih i favorit na predstojećim izborima za gradonačelnika, Gabrijelčič (Igor Samobor), pa joj je diskrecija prioritet. Osiguravajuća kuća, pak, želi da smanji količinu odštete koju će platiti, pa zato šalje svog specijalistu iz Zagreba, Sotlera (Leon Lučev), da provede svoju istragu. Ispostavlja se, međutim, da ni oštećeni klijenti nisu baš spremni da prijave šta im je sve ukradeno, što govori o tome da su oni u trezoru nešto skrivali.

Ono minimalno dokaza ukazuje na Sonju kao izvođačicu ili makar saučesnicu pljačke. A u prilog joj ne govori ni to što je falsifikovala potvrdu o nekažnjavanju za posao. Ona je, naime, bivša narkomanka osuđivana i za krađe. Zbog toga joj je za vratom i socijalna služba koja preti da će joj oduzeti starateljstvo nad sinom. Čini se da može da računa jedino na pomoć svoje majke (Barbara Nola) koja je i sama bolesna, i eventualno svog dečka Petra (Petja Labović) koji, izgleda, nešto krije od nje i koji petlja nešto s Crnogorcima (Gavranić, Obradović).

Serija Trezor može da se pohvali sa znalački napisanim scenariom koji potpisuju Luzar, u poslednje vreme izuzetno aktivni Bošković, Miha Hočevar i pokojni Srđan Koljević. Potonja dvojica su napisala scenario i za Hočevarov prošlogodišnji uradak Skriveni ljudi, što govori o dugotrajnijoj saradnji, kao i da se projekat serije „krčkao“ već neko vreme. Ono što je poseban uspeh je što je scenario potpuno autorski, a ne tezgaroški napisan po američkom modelu gde jedan ili dvojica autora vode celu stvar, a ostali šegrtuju, a da se opet te autorske ruke ne sudaraju.

Trezor je izuzetno napeta serija koja se netremice prati, ali ta napetost ne izvire iz akcije (naprotiv, pristup je izuzetno dijaloški, kao kod procedurala), već iz toga kako se uvode i pozicioniraju likovi, sami po sebi pomalo tipski, ali ne mari, i kako svako od njih ima neki svoj ugao, svoj interes, ali i osetljivo mesto zbog kojeg je izložen riziku. Pritom, to ne važi samo za marginalce, već i za potencijalne moćnike, pa i inspektorku.

Tu tenziju iz scenarija Luzar održava u svojoj preciznoj režiji koja po pravilu nije nametljiva, ali je zato izuzetno efikasna i deluje filmski. Stil serije je tehnokratski i hladan, kao što i možemo da očekujemo od uradaka u sličnom žanru (ipak je glavni uticaj Skandinavija), scenograf Miha Knific je tu glavni zaslužni, kao i direktor fotografije Miloš Srdić koji te kompozicije suvereno hvata. Naravno, Matevž Luzar s pozicije reditelja, te montažeri Tomislav Pavlic i Ana Štulina tome doprinose puštajući da kadrovi budu duži, čime se napetost gradi organski, a ne pomoću prečica.

Prostor da se iskažu imaju i glumci koji su vrlo dobro izabrani i kojima Luzar upravlja mekom rukom. Autor je i sa svojim filmom, hiperlink-dramom Orkestar (2021) pokazao da je vešt u žongliranju mnoštva likova i glumaca različitih reputacija za potrebe filma. Ovde su Tina Vrbnjak, po prvi put u ulozi ovako visokog profila, i veteranka žanra Jana Zupančič sjajno uparene kao strane u sukobu, a intrigantni su i Nejc Cijan Garlati i Petja Labović u svojim ulogama. Veterani velikih ekrana kao što su Igor Samobor, Gregor Zorc i Saša Tabaković su uobičajeno pouzdani. Leon Lučev se opet pokazuje kao jedan od najjačih glumaca u regiji – ovde kao i u filmu Rudar Hane Slak opet mora da kalibrira koliko će dobro govoriti slovenački jezik, a to čini na sasvim drugačiji način nego prošli put i sasvim u skadu s likom. Što se, pak, crnogorskog dvojca tiče, čini se isprva da i Gavranić i Obradović igraju dvojac koji funkcioniše samo kao grupni lik, i to pomalo stereotipni, ali i oni će kasnije dobiti više prostora kako se polako uvedeni crnogorski ugao gradi.

Konačno, Trezor je mini-serija koja se izvrsno uklapa u svoj format od pet epizoda: nije razvučen film i nije zbrzana veća serija. Takođe, to je i serija koja je toliko dobro tempirana i što se tiče uvođenja i pojedinih poteza likova i novih saznanja u radnji i preokreta da grabi gledaočevu pažnju i ne popušta. S time u vezi, dolazimo i do jedinog pravog problema, a to je sedmični tempo prikazivanja. Naime, „klifhengeri“ u Trezoru su toliko jaki da je ova serija kao naručena za „bindž“-gledanje.

Coyote vs Acme

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Ne znam za vas, ali u sukobu između Kojota i Ptice Trkačice, ja sam uvek više cenio Kojota. Mislim, lik se trudi, razmišlja izvan okvira i ima interesantne izume, dok je Ptica prilično jednodimenzionalna – ona samo juri. Urbana legenda kaže da je jednom prilikom neki bogataš ispod stola platio ekipi iz kompanije Warner da samo za njegove oči napravi seriju animacija u kojima Kojot sređuje pticu. Razumem čoveka u potpunosti.

Možda smo se mi, Kojotovi navijači, nadali da ćemo u dugometražnom formatu dobiti nešto u tom fazonu, ili da ćemo makar dobiti ponešto i od toga. Međutim, izgleda da smo ponešto i prevideli. Naime, nisu Kojot i Ptica Trkačica nekakvi antonimi i nemezisi, oni su jedno drugome svrha postojanja. Čak se nekako intuitivno može osetiti da Kojot nikada neće uloviti Pticu, možda čak i da to ne želi jer bi u tom slučaju ostao permanento uskraćen za draž jurnjave.

Pravi neprijatelj i izvor frustracije se skriva negde drugde. U pitanju je kompanija Acme koja mu liferuje nedostatne proizvode. Ta osa sukoba je definisana već samim naslovom igrano-animiranog filma Coyote vs. Acme Dejva Grina koji je, pak, inspiraciju uzeo iz istoimenog esejističkog članka Iana Frejžera objavljenog u magazinu Njujorker 1990. godine.

Nakon uvoda u kojem animirani naučnik Dr Lor šalje poruku s tajnim podacima na nepoznatu adresu pre nego što bude kidnapovan, radnja se seli trideset godina kasnije u našu sadašnjost u kojoj Kojot i dalje ne uspeva da ulovi pticu. Frustriran zbog neuspeha on u svojoj pećini čuje reklamu za advokatsku kancelariju koja se bavi zaštitom potrošača i reši da se uputi u grad kako bi tužio Acme.

Ispostavlja se, međutim, da je kompanija Ejveri, Džouns i Maltiz (jasna referenca na trojicu glavnih i odgovornih za Looney Toons: Teksa, Čaka i Majkla) klasična pilićarsko-parničarska varijanta koja gađa sitne nagodbe predvođena trojcem koji sačinjavaju ošljar Kevin Ejveri (Vil Forte), permanentno zabrinuti Sal Maltiz (Tone Bel) i depresivna Doti Džouns (Marta Keli). Oni Kojotu nude par stotina dolara odštete za neispravne rolšue na raketni pogon, ali previđaju da njihov novi klijent ima gomilu neispravnih proizvoda za koje želi da tuži Acme.

Naravno da neće pristati na siću, a neće pristati ni na nešto krupniju odštetu koju mu nudi predsednik kompanije, petao Sofronije Leghorn u modusu seljački lukavog tajkuna i njegov advokat Badi Krejn (Džon Sina), inače Kevinov drugar sa studija koji je uspeo u životu. Kojot, međutim, na svojoj strani ima Kevinovu nećakinju i stažistkinju u firmi, Pejdž (Lana Kondor), pa celu stvar tera na sud na kojem kod strogog sudije Tropogrosa (Luis Guzman) njegov tim nema baš puno šansi.

Kojot možda celo suđenje koristi i kao zamku kako bi ispunio svoje zadnje namere, ali putem se otkriva velika kapitalistička zavera, pa „mali čovek“, odnosno u ovom slučaju prerijski vuk uspeva da pridobije simpatije javnosti, kako crtane, tako i one ljudske koje žive zajedno u ovom igrano-animiranom svetu. Slučaj će dobiti i političku komponentu – saslušanje pred kongresom.

Daleko od toga da je Coyote vs. Acme prvi igrano-animirani film svoje vrste. Čak je i studio Warner već spojio likove iz svojih Luni Tuns crtanih filmova s američkim košarkašima za ne baš potpuno uspeli Space Jam. Ovde te crtane junake, recimo to tako, ubacuje u svet advokatske komedije prilagođen današnjem vremenu kakav bi mogao da izleti iz pera Dejvida E. Kelija (The Practice, Ally McBeal, Boston Legal). Uostalom, nije slučajno da se konzervativni advokat preziva baš Krejn.

Ipak, najtačnija asocijacija ovde je Who Framed Roger Rabbit, igrano-animirani film u kojem animirani zec mora da se brani od nameštaljke za ubistvo u čemu mu pomaže upitno sposobni detektiv. Robert Zemekis se tu dobrano poigrao s filmom Chinatown kojeg je prepakovao kao farsu s elementima gorke satire, dok Dejv Grin zapravo čini isto s filmovima kao što su Erin Brokovich i Michael Clayton.

Scenario Sem Berč (May December), po priči koju je sastavila zajedno s Džejmsom Ganom i Džeremijem Slejterom poprilično prevazilazi naša očekivanja. Ne samo da u „ljudskom“ delu imamo komičarski obračun sjajno raspoloženog Vila Fortea i nikad boljeg Džona Sine, već i crtani likovi dobijaju vrlo ljudske osobine. U slučaju Kojota to uspeva čak i bez reči – lik ne govori, komunicira „ograničenim brojem znakova“, baš kao u originalnim crtanim slepstik-skečevima, ali svejedno sad možemo da ga dubinski razumemo kao osobu. S Pticom Trkačicom to nije slučaj, makar ne do samog kraja, ali to se lako pravda vernošću originalnom materijalu.

Razrađeni su i drugi Luni Tuns likovi. Patak Dača je dobio pozadinsku priču za svoje ludilo. Duško Dugouško je postao doušnik. Elmer Davež – konzervativni senator. Tasmanijski Đavo – „stručni“ svedok. Tviti – ucenjeni pomagač. Kameo-uloge su dobili i Josemiti Sem, Silvester, Baka, koka Prisi, Pepe le Tvor... Mesto radnje je, naravno, Albukerki. Jedini potencijalni nedostatak je što se dosta verbalnog humora, posebno onog koji oponaša govorne mane koje je pokojni Mel Blank utkao u likove, često gubi u prevodu, pa je aktivno znanje engleskog apsolutno potrebno za uživanje u forama u punoj meri. (Srećom, nije ni bilo ideje da se film sinhronizuje.)

Uz još gomilu crtanih dosetki koje dobijaju meta-nivo u igranom svetu, sve je to vrlo fino upakovano u akcionu komediju jakog ritma koja teče neverovatno glatko. U tehničkom smislu, ovo je najbolji igrano-animirani još od uratka The Congress (Ari Folman, 2013), ako ne i od Zeke Rodžera. (Za Sin City su ipak važila drugačija pravila.)

Autori su, međutim, imali i veće ambicije od toga – da komentarišu našu stvarnost, ranjivost, zavisnost od konstantnog naručivanja (Acme je i Amazon i Temu i Apple i Tesla i šta sve ne) i izloženost korporativnoj manipulaciji. Stvari deluju još čudnije kada u obzir uzmemo da je film koji je već neko vreme gotov, pa je bio stavljen „u fioku“, konačno izašao nakon brojnih peripetija, i to preko relativno skromne kompanije Ketchup koja ga je otkupila. Navodno, ne radi se tu o cenzuri anti-korporativnog sentimenta, već o običnom pokušaju poreske mućke, mada razlog može biti i pogrešna procena ili loše odrađena fokus-grupa.

Bilo kako bilo, Coyote vs. Acme je konačno izašao, i to tamo gde treba – u bioskope. Zaista, bila bi velika šteta da nije, jer je reč o jako uspelom filmu, ujedno pametnom, na mestu i jednom od najzabavnijih uradaka ove godine.

The Dog Stars

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Hajde da predahnemo i pogledamo u brojeve. Ridli Skot ove godine puni 89 godina. U 61 godinu dugoj karijeri, režirao je 57 naslova u različitim formatima, kroz veći deo karijere držeći tempo od po jednog filma godišnje ili makar jednog filma u dve godine. Producirao je otprilike triput toliko što će reći preko 150 naslova. Sličan je odnos snaga i u broju naslova koji su u planu da ih Skot režira (njih 8) ili da ih producira (njih 23).

Ludački je to tempo za čoveka koji bi trebalo da je u penziji, igra šah i hrani golubove po Central ili Hajd parku. Pritom, Ridli Skot je nekada bio Autor s velikim A, čovek koji je reformisao žanrove horora, naučne fantastike, neo-noara, trilera i istorijskog spektakla, autor filmova kao što su Alien, Blade Runner, Thelma & Louise, Gladiator... Isto tako, Ridli Skot odaje utisak štancera koji ne bira projekte previše, pa oni u osnovi variraju u kvalitetu, a on se trudi da ih izvede zanatski korektno.

U poslednjih petnaestak godina, recimo od smrti Ridlijevog brata Tonija koji je važio za još nadahnutijeg i autorski potentnijeg, nije teško prokljuviti koji je od mora Ridlijevih projekata svom autoru nešto značio, a koji nije, te gde je uložio više, a gde manje kreativne energije, gde je bio spreman na eksperiment, a gde ne. To nisu uvek iste stvari, i tek bi u određenim kombinacijama njih Ridli znao da zasija (The Martian, All the Money in the World, The Last Duel), da se prekombinuje (The Counselor), da sagori (Exodus: Gods and Kings, Prometheus), da pretera (House of Gucci, Napoleon), da odradi dobar posao (Alien: Covenant), ili da ničim izazvano mamuza mrtvog konja (Gladiator II).

Ono što možda moramo imati u vidu kod tako starih filmskih stvaralaca je to da je možda Lars fon Trir u pravu sa svojom depresijom i metaforom „fiksa“ – snimanje filma je trenutak ono malo sreće koje autora mentalno održava u životu. Takođe, verovatno je da su stare filmadžije svesnije svoje prolaznosti i blizine svoje smrti nego njihove mlađe kolege, pa zato imaju običaj da sebi za života podignu nadgrobni spomenik. Ridli Skot je tu tip koji svojim filmovima verovatno gradi nešto monumentalno, ali mu se nikad do kraja ne svidi šta je sagradio, pa stalno započinje iznova i iznova.

A mogao je fino da se povuče posle The Last Duel i time zaokruži filmsku karijeru koju je započeo sa The Duelists, pa nadalje iz hobija režira tu i tamo neku reklamu, video-spot ili epizodu neke serije. House of Gucci, Napoleon i Gladiator II bili su promašaji, premda su prva dva imala i nešto karaktera, a treći je makar bio raskošan. U tom smislu, Skotov najnoviji The Dog Stars dolazi krajnje iznenađujuće kao bledunjavi, derivativni štanc koji nije nužno loš, ali čije smo elemente već nebrojeno puta videli, kako kod Skota, tako i kod drugih autora.

U pitanju je autorov pokušaj da prokomentariše današnji svet kroz žanr postapokaliptične distopije, baziran na istoimenom romanu Pitera Helera iz 2012. godine, te po scenariju Kristofera Vilkinsona i Marka L. Smita koji iza sebe imaju i nešto ozbiljnih „kredita“, ali i puno štanca. Uneli su oni, svaki za sebe, i ponešto svoje, najaktualnije od čega je komentar da čovečanstvo nije puno toga naučilo od prošle pandemije, ali to nije bilo dovoljno da se derivativni izvorni materijal u najboljem slučaju osrednjeg kvaliteta uzdigne na neki novi nivo.

Godina je 2030-i-neka, svet je poharao virus nekog gripa i malo šta od čovečanstva je preživelo, a od civilizacije nije preživelo gotovo ništa. Ono malo zdravih ljudi ili živi izolovano, skupljajući ostatke od prošle civilizacije u rizičnim samostalnim pohodima na gradove ili održavajući svoje rančeve, farme i bunkere. Druga varijanta je organizovanje u skupine lešinarskih bandi koje podsećaju na varvarska plemena koja se brzo kreću i haraju po gradovima, selima ili prirodi.

Jedan od preživelih je i naš junak Hig (Džejkob Elrodi), nekada mehaničar, a sada pilot. Iz starog sveta, njemu je ostao jedino pas Džasper koji ga prati u stopu – s njim je na kosilici dok uređuju okolinu piste, u avionu, na golf-kolicima u gradu dok skuplja ostatke goriva, medicinskih potrepština i pića iz barova. Hig je nekada imao ženu Melisu, ali ona je stradala od virusa, o čemu saznajemo iz flešbek scena, a sada je u drugarskom, kameradskom aranžmanu s bivšim vojnikom i ubeđenim survivalistom Benglijem (Džoš Brolin) u napuštenoj bazi sportskih i poljoprivrednih aviona u kojoj imaju struje, vode, hrane, te koju mogu da brane jer je okružena šumom, a kula u sredini nije samo kontrolni toranj, već i pozicija za stražu. Aranžman u kojem Bengli brani oružjem, a Hig izviđa čini se idealnim, posebno ako imamo u vidu da se u njihovom kraju pojavilo novo pleme imena Ripersi koje je još zverskije u svom nastupu od ostalih.

Hig i Bengli su, međutim, potpuno različiti, čak suprotni karakteri i imaju suprotna uverenja. Bengli veruje da je civilizacija nepovratno otišla dovraga, te da je sve što dolazi spolja isključivo pretnja koju treba eliminisati. Hig je, pak, uveren da džepovi civilizacije negde postoje, čak ima dokaze za to – menonitsku zajednicu koju predvodi Aron (Benedikt Vong) s kojom trguje. A kada čuje glas (Alison Dženi) s kontrolnog tornja u udaljenom aerodromu Grend Džankšn, ponada se da se tamo nalazi jedan od preostalih džepova civilizacije.

Kada u jednom napadu na bazu pogine Džasper, Hig shvata da ga ništa više ne drži, te da mora da ispita svoju nadu. Njegova mala „cesna“ neće izdržati put do aerodroma u jednom cugu, pa će morati da prinudno sleti na neku livadu. Tamo će upoznati ostatke jedne porodice, nepoverljivog Ćaleta (Gaj Pirs) i njegovu kći Simu (Margaret Kvoli) koja je usamljena isto kao i Hig i koja jednako želi da proveri ima li još civilizacije negde. Ali civilizacija koju će oni pronaći nije ista kao ona koju traže...

Film traje dva sata i za to vreme prolazi kroz klišee upotrebljene u gomili drugih filmova, od I Am Legend, preko 28 Days/Weeks/Years Later do The Postman, da navedemo samo neke, a da tu nema neke naročito originalne zamisli u scenariju. Čini se da scenaristi čak propuštaju „zicere“ da stvar učine interesantnijom, od pozadinske priče o različitim bandama, naročito o Ripersima, koji su vizuelno interesantno dizajnirani, za razliku od ostalih koji liče ili na zombije, ili na Indijance iz starih kaubojaca. Generičke su, čak melodramatične, pozadinske priče glavnih likova, ne samo Higa, već i Sime koja funkcioniše kao njegova nova romantična partnerka, a koja je takođe mlada udovica, bivša studentkinja medicine čiji je verenik takođe nastradao od virusa.

Skot, doduše, povremeno ima ideju kako da sve to režijski razigra, ali tek u dve sekvence uspeva da zablista: prilikom bitke između Benglija i Ripersa koja je izvedena u „slou moušnu“ i kroz kameru za noćni vid, te kada se Hig, Ćale i Sima konačno domognu Grend Džankšna i upoznaju glas kao bivšu stjuardesu Darlin koja vodi tamošnju zajednicu koja deluje nadrealno. Za ostatak sreću kvare i generički „saundtrek“ koji kao da samo popunjava tišinu, ali i različiti svetlosni ključevi, najčešće tamni i muljavi, tu i tamo ispresecani žuto-spaljenima u fotografiji Erika Meseršmita.

Utisak donekle popravljaju glumci. Benedikt Vong i Džoš Brolin su u svom uobičajenom elementu, prvi kao blagi vođa pitome zajednice, a drugi kao muškarčina koja krije svoje meko srce. Gaj Pirs kao da se zabavlja igrajući kliše gunđavog ćaleta, dok je Margaret Kvoli odmereno čvrsta i ranjiva kao Sima koja čezne za ljudskim društvom kao i Hig. Džejkob Elordi kao Hig stoji kao emocionalno središte filma i iznosi ga na svojim plećima, čini se bez previše muke.

The Dog Stars, dakle, nije nužno loš film, i svakako ima svojih momenata, posebno kada se glumcima dopusti da igraju i nadgrade svoje ne baš inspirativno napisane likove, ili kada Ridli Skot pusti mašti na volju. To se, međutim, ne događa često, pa film postaje i ostaje upadljivo prosečan, štancerski i gotovo sasvim tezgaroški. Kao takav, on možda priliči nekom anonimusu, ali ne autoru s reputacijom kao što je Skotova.