A Film a Week - Small Things / Male stvari

 previously published on Cineuropa

Although Zvonimir Jurić’s body of work is not particularly large for a career spanning more than 30 years, with only three feature-length films helmed solely by him and six more made in collaboration with other filmmakers, he is regarded as one of the finest and most respected Croatian auteurs. The reason for this might lie in the fact that he does not seek approval, but instead picks his projects carefully and sticks to a certain realist, naturalistic style when commenting on the reality of Croatia, whether addressing hooliganism (Sex, Drink and Bloodshed, 2004), war crimes from the 1990s (The Blacks), or the gloominess of village life during the transition period (The Reaper).

Now Jurić has a new film, Small Things, an adaptation of a short story by the Croatian film critic, journalist and prose writer Jurica Pavičić, that comments on the contemporary Croatian reality and the fading of the family ties due to hastened way of life, class stratification, money and personal troubles, as well as everyday hardships. The film has just premiered at Pula Film Festival.

The film takes place on a small island not far from the coastal town of Split, where three generations of an ordinary working-class family gather to finalise the deal regarding the sale of the land for a future investment project and the division of the money. The father (thespian Izudin Bajrović, in a quiet and folksy mood) is old and ailing, but, as a man of few words, he does not complain and instead tries to keep the family together. His daughter Irena (Ivana Roščić) is a recently separated sad-sack who has also brought her two children, Kate and Ivor (played by newcomers Bepina Baričeveić and Borna Mihovilović, respectively), who keep arguing and fighting. The other daughter, Anica (Marija Škaričić), also tries to carry out her father’s balancing act, but she is not ready to move on from a recent loss in her life. The son Ivan (played by actor and filmmaker Juraj Lerotić, behind the international success Safe Place) is depressed and, the family fears, potentially suicidal. The atmosphere is gloomy, and some unspoken things and resentments begin to surface over the course of a few grey winter days…

The script written by Jurić and Pavičić displays some dramaturgical excellence, both in the completely natural-sounding dialogue and in the timing of seemingly small but significant revelations, as well as much-needed moments of relief from the overwhelming gloominess. It also serves the actors perfectly, allowing them to deliver their lived-in, low-key bravura performances. The cast, consisting of Croatian A-listers, seizes this opportunity, whether in the lead roles or in the episodic parts, as is the case with Snježana Sinovčič Šiškov in the role of the neighbour.

Unlike some of his previous films, which were marked by dynamic camerawork, Jurić here opts almost exclusively for long, carefully framed static shots lensed by Marko Brdar that highlight the staleness of life, whether the reason for that staleness is old age, personal crisis, depression or simply the weather. The atmosphere is further emphasised by the absence of music, the sound design by Julij Zornik and Ognjen Popić, which is full of howling wind, and some dim lighting firmly glued to Ana Štulina’s precise editing. It all makes Small Things feel like a discreetly unpleasant, but quite necessary and highly emotional viewing experience.

Lista - Jul 2026.

 

Ukupno pogledano: 26 (25 dugometražnih, 1 kratki)

Prvi put pogledano: 26 (25 dugometražnih, 1 kratki)

Najbolji utisak (prvi put pogledano): 3 Weeks After / 3 nedelje posle

Najlošiji utisak: Little Brother

*ponovno gledanje

**kratkometražni 

***srednjemetražni

kritike objavljene na webu su aktivni linkovi

datum izvor English Title / Originalni naslov (Reditelj, godina) - ocena/10

02.07. video Little Brother (Matt Spicer, 2026) - 3/10
**02.07. kino Every Sound a Jewel / Muusikajanu (Jaan Tootsen, 2018) - 7/10
07.07. festival A Whole Person Almost / Enas olokliros anthropos schedon (Efthimis Kosemund Sanidis, 2026) - 6/10
08.07. festival Paris Paris (Isabelle Tollenaere, 2026) - 6/10
08.07. festival City of Fathers / Mesto otcu (Zdenek Tyc, 2026) - 6/10
08.07. festival Colony / Gunche (Yeon Sang-ho, 2026) - 6/10
09.07. festival Everybody Digs Bill Evans (Grant Gee, 2026) - 8/10
09.07. festival Truck Driver / Camionero (Francisco Marise, 2026) - 5/10
09.07. festival A Report for Minerva 2 / Zpráva pro Minervu 2 (Miroslav Krobot, Lubomír Smékal, 2026) - 5/10
10.07. festival 3 Weeks After/ 3 nedelje posle (Miroslav Terzić, 2026) - 9/10
13.07. festival How to Divorce During the War /Skyrybos karo metu (Andrius Blaževičius, 2026) - 7/10
14.07. festival Petty Thieves / Sitni lopovi (Mate Ugrin, 2026) - 7/10
14.07. festival Beautiful Evening, Beautiful Day / Lijepa večer, lijep dan (Ivona Juka, 2024) - 3/10
14.07. festival Skopje '63 (Veljko Bulajić, 1964) - 7/10
15.07. festival Small Things / Male stvari (Zvonimir Jurić, 2026) - 8/10
16.07. festival The Beloved / El ser querido (Rodrigo Sorogoyen, 2026) - 5/10
16.07. festival Family Movie (Kevin Bacon, Kyra Sedgewick, 2026) - 7/10
16.07. festival Coward (Lukas Dhont, 2026) - 4/10
16.07. festival Animol (Ashley Walters, 2026) - 5/10
20.07. festival The Crystal Planet / Kristalni planet (Arsen Anton Ostojić, 2026) - 7/10
21.07. festival Honey Bunny / Koke (Igor Jelinović, 2026) - 7/10
21.07. festival Mother (Teona Strugar Mitevska, 2025) - 6/10
21.07. festival The Sea / Ha'yam (Shai Carmeli-Pollak, 2025) - 6/10
23.07. festival Black Trumpet / Crna truba (Bojan Stijović, 2026) - 8/10
25.07. festival Dust (Anke Blondé, 2026) - 7/10
27.07. TV Crock of Gold: A Few Rounds with Shane McGowan (Julian Temple, 2020) - 7/10

Black Trumpet / Crna truba

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Pre nekih dvanaest godina, u Finskoj se skupilo četvoro glumaca i jedan scenarista kako bi napravili film bez reditelja. Glumci su sami izabrali svoje likove (uz jedno ograničenje – jedna glumica je žarko želela da odigra bivšeg predsednika Kekonena, što ipak nije bilo ni moguće, ni suvislo, pa je scenarista tu „lupio rampu“), a scenarista Temu Kaskinen je sve to uobličio u relativno koherentnu priču. Njih petoro su zajedničkim snagama i režirali film, a kao autora bi valjalo potpisati i montažera Jusija Rautaniemija koji je od tih uglavnom improvizovanih snimaka složio nešto koherentno.

Ovako neobično snimljen film je uglavnom ostao duboko zakopana fusnota, ali je u našim krajevima zaigrao na Grosmanu u Sloveniji, u okviru specijalnog programa posvećenog nordijskim žanrovskim filmovima. Sama priča koja bi se najpre mogla opisati kao kamerna drama „lude kuće“ u kojoj dolazi do svađe, nasilja i crnohumornih ispada svakako nije bila nešto najoriginalnije na svetu ikada. Moglo se tu osetiti nešto braće Koen i braće Kaurismaki, kao i „filma svađe“, naročito tada još uvek svežeg naslova Carnage Romana Polanskog. Opet, autori su u samo 75 minuta trajanja uspeli da ubace i jedan prigodno kičerski „rautalanka“ (finski folk-rok) spot u integralnom trajanju, čime je film dodatno dobio na bizarnosti, dok je glavni „mekgafin“ i pokretač radnje bio – leš u prtljažniku automobila.

Dugometražni prvenac Bojana Stijovića, po scenariju Stefana Boškovića, takođe se prilično „vozi“ na istom žanrovskom standardu. Iako je autorski kontrolisaniji i „usidren“ nekim drugim referencama, literarnim i pop-kulturnim (gonzo-pristup Hantera S. Tompsona i derivacija istog kod Vlade Bulića na temu onog drugog Tompsona u Putovanju u srce hrvatskog sna), rezultat je u sličnoj meri nesvakidašnji, pa čak i bizaran. Slično bizaran je bio i početak festivalske turneje filma na festivalu u Biškeku (Kirgizija), dok je evropsku premijeru doživeo u regionalnoj konkurenciji Pule. Odlična je to potvrda za malu crnogorsku kinematografiju da ne igra na sigurno, ne kreće se utabanim stazama i ne boji se rizika s mladim, osebujnim autorima.

Junak i nepouzdani narator filma je Maksim Grahovac (Momčilo Otašević), proslavljeni crnogorski pisac koji živi u Zagrebu. Priznanje o nepouzdanosti, odnosno o mešanju stvarnog sveta s unutrašnjim, biće i prva replika izgovorena u filmu. Ispostavlja se da je ta naracija zapravo deo Maksimovog televizijskog gostovanja i intervjua povodom novog romana.

Bilo kako bilo, nepouzdani Maksim dobije poziv od svoje snahe Jelene (Milica Janevski) da treba da dođe u nazad u rodno Grahovo kako bi potpisao papire o prodaji dela imanja, a kako bi se Jelena i Maksimov brat Niko (Marko Janketić) sa svojim sinom Petrom (Strahinja Bubanja) odselili negde „u civilizaciju“, a na livadama koje su deo očevine nikao spa-centar. Na putu do rodne kuće Maksimu se zapreči blokada ceste, pa on skrene na uski planinski drum po kojem zaluta. Da stvar bude gora, čoveka koji mu je pomogao da se na drumu okrene udari autom i baci s litice, uspaniči se i pobegne s mesta nesreće, odnosno zločina.

U kuću dolazi već mentalno načet, a ni atmosfera tamo nije baš fantastična. Petar ne govori zbog neke vrste blokade. Ne govori puno ni Niko, ali to je već stvar izbora, a nama ostaje da se pitamo da li možda o nečemu razmišlja, podgreva zameranje prema bratu ili prema supruzi, ili, pak, samo pušta da ga život nosi. Čini se da je Jelena mozak operacije, možda svojom voljom, možda silom prilika. Kako je familija ipak familija, tako Maksim prizna bratu šta je zeznuo, a Niko nevoljno pristane da mu pomogne.

Njih dvojica će se, međutim, naći u grotlu jedne druge, malo veće kolombocije, ili možda čak i seoske zavere. Naime, predsednik opštine Branko (Srđan Grahovac) upinje se da lokalnu osnovnu školu preimenuje po „najvećem život crnogorskom piscu“ koji je baš iz tog kraja, dok uticajni klan iz susednog sela to ne da jer se škola zove po njihovom pretku i narodnom heroju. U zaveru je možda uključen i ministar kulture (scenarista Bošković u kameo-roli), a to što rakija teče u potocima situaciju ne čini ništa manje nezgodnom, kao ni činjenica da svi čekaju mesara Draga koji je otišao da bere pečurke i još se nije vratio da zakolje tele za na ražanj.

Grahovo nije slučajno izabrano. S jedne strane, bar deo autorske ekipe vuče poreklo odatle. S druge, pak, Grahovo je jedan od toponima esencijalnih za crnogorski identitet, bilo iz istorijskih razloga (čuvena bitka u kojoj je knez Danilo potukao Turke), bilo iz onih mitoloških i epskih kojima se utvrđuje značaj čojstva i junaštva, i preko njih – plemenski poredak i patrijarhat. To epsko Grahovo iz nekih prošlih vekova (uključujući i XX i partizane) ne samo da nemaju nužno veze sa ovim savremenim, već stoje u tolikom raskoraku da ono može da figurira jedino kao neka karikatura ili „kosplej“ onog starog. Zbog toga je sličnost s Bulićevim romanom toliko očita da se Maksimovo putovanje može čitati kao putovanje u srce crnogorskog sna u kojem se odvija neka košmarna homoerotična orgija zalivena rakijom.

Crna truba, dakle, savršeno funkcioniše kao kritika savremene muškosti i istrajnog patrijarhata koji ona održava, makar u formi fasade. Pritom, osim fasade je malo toga ostalo, budući da su muškarci kao pasivni Niko, ljigavo-uštogljeni Branko, pa čak i Maksim koji je od tog mentaliteta pokušao da pobegne, uglavnom beskorisni, u svađi sa samima sobom i okruženjem oko sebe. Možda je jedini pošten među njima poludeli Goro (Jovan Petričević) koji živi na osami, retko kad čita, ali priznaje da mu je gotovo slučajni pasus iz nekog ranijeg Maksimovog romana spasio život jer je u njemu video nešto što ga je odgovorilo od nameravanog samoubistva.

Glavni uspeh koji Bošković i Stijović postižu taj da je ta kritika, ma kako oštra bila, krajnje utemeljena i elokventno argumentovana, bez gledanja s visine. Autori, naime, taj svet jako dobro, ili čak bolno poznaju. Način na koji to postižu je da je apsolutno sve u filmu autentično i s lica mesta. Ništa, naime, nije doneto za potrebe filma da funkcioniše kao još jedan komad „divljačke“ egzotike na inače elaboriranom setu. Nema laži, nema prevare, to sve stvarno tako izgleda. (Istini za volju, rakiju su morali da zamene vodom jer Momčilo Otašević, Milica Janevski i Marko Janketić drugačije ne bi preživeli snimanje filma ako bi scene konzumacije alkohola imale po više dublova, a imale su.)

Autentični i s lica mesta su i glumci u sporednim i epizodnim ulogama meštana. S njima se radilo po principu usmeravane improvizacije u kojoj oni svi deluju potpuno prirodno i ležerno, bez trunke foliranja i glumatanja. Troje profesionalaca, pak, imaju dovoljno izgrađene likove i odnose među njima da bi s njima mogli da rade i da ih dodatno nadograđuju. Milica Janevski je uverljiva kao čvrsta žena koja drži celu kuću, Marko Janketić je enigmatičan kao Niko za kojeg nam nikad nije do kraja jasno šta mu se vrzma po glavi, ako išta uopšte. A Momčilo Otašević ima onu prirodnu „lidersku“ harizmu glumca za velike i glavne uloge, što je do sada najčešće potvrđivao u manje ozbiljnim najčešće hrvatskim produkcijama kao što su Šalša i Po tamburi.

U svojoj režiji, Stijović se služi filmofilskim iskustvom vezanim za žanrovsku kinematografiju dok istovremeno traži svoj žanrovski jezik u okvirima produkcijskih mogućnosti koja su daleko od neograničenih. U tome mu fotografija Dušana Grubina u kojoj se kombinuje iskreni interes za ljude i prirodu s pogledom sa strane, opservantnošću i profesionalizmom dosta pomaže. Krajnji rezultat je neobičan, čudan, bizaran, zapanjujući, „istripovan“ film koji glatko teče, okupira pažnju i angažuje gledaoca da razmišlja na nekoliko paralelnih koloseka.

A Film a Week - Truck Driver / Camionero

 previously published on Cineuropa

Roads resemble the blood vessels of the physical world. Most of the things we need, use and accumulate reach us by road, at least in part. Roads also take us places, provide us with adventures and show us the world. There is a whole genre of cinema dedicated solely to roads, travel and all the things that can happen along the way. But is a road movie even imaginable without relying on the road itself, and driving, as its main action? Francisco Marise certainly tries to do just that with his docu-fiction hybrid Truck Driver, which has just premiered in Karlovy Vary's Proxima competition.

As the Estonian composer Arvo Pärt famously said, music consists not only of tones, but also of pauses. The same could, in theory, be applied to Marise's approach to roads, driving and travel: motion is the tone, while stillness is the pause. In practice, this means the filmmaker focuses on the quieter moments and the places truckers frequent when they aren't driving – places like truck stops, diners, motels, perhaps a mechanic's garage or a tyre shop, but also the inside of the cabins, where the drivers spend most of their free time, soothing themselves to sleep with videos watched on a phone screen, or speaking to the family members they miss.

The important thing here is that each motivation is individual, whether it stems from past trauma or present-day hardship. The same holds true for fate, with two possible outcomes: surrendering to fatigue, or pressing on because there is no other choice. Marise certainly tries to capture the fuller picture of truck drivers' lives on the road (specifically in Argentina) but also to highlight particular situations through vignettes.

The way the filmmaker sets his film apart from the bulk of similar work – usually shot in the register of observational documentary – is through a conscious decision to show the road as little as possible, using driving merely as a backdrop to the truckers' thoughts and musings on the everyday topics that occupy them. In the film's opening stretch, this decision seems to land like a bullseye: cinematographer Jorge Rojas shoots mostly single-take scenes, always from just the right angle, while the editing duo of the filmmaker and Mayra Morán stitches them together with long, soft crossfades that lend the film an almost experimental quality.

However, once the novelty of this approach wears off – around the one-third mark – the cracks begin to show. The trouble is that Marise aimed higher than he could actually reach, attempting to proverbially reinvent the wheel on a topic that, while possibly fascinating, is still fairly familiar, all while trying to capture a trucker's life from every conceivable angle. That may be why he settled on a vignette structure that cuts too shallow, with barely any connective tissue between segments, even as recurring "characters" reappear.

In the end, the structure is so loose it borders on non-existent, and the whole thing resembles an arbitrarily assembled mosaic of clichés. Truck Driver ends up as a missed opportunity, albeit with some nice touches here and there.

A Film a Week - A Report for Minerva 2 / Zpráva pro Minervu 2

 previously published on Cineuropa

What does a small provincial hotel need? Some staff and some guests. The more, the better – though their characters have to be balanced too. If the characters and types turn out too ordinary, they risk being boring; if they're too weird, they risk seeming outlandish. Of course, one can always spice things up with, say, ghosts haunting the grounds, or aliens paying a visit. And, voilà – here is the blueprint for a bulletproof hotel comedy.

Czech stage actors, directors and playwrights Miroslav Krobot and Lubomír Smékal did exactly that, and then some, for their A Report for Minerva 2 project. It began as a stage production by the amateur troupe Divadelní spolek 23, credited here as one of the producers, before morphing into a film that retained the entire cast from the original show. It premiered at the 60th Karlovy Vary International Film Festival, as one of the Special Screenings.

Of the two receptionists, one is grumpy because her acting career has ended, while the other is emotional, expecting to give birth any day. The Ukrainian cleaning lady is also grumpy and prone to lashing out at guests, burdened as she is by both work and prejudice. The house painter idles at work, musing on various topics. And one chambermaid keeps appearing, disappearing and teleporting, as though she'd wandered in from a different, more romantic time. A takeover by new management looms, and two "solid" gentlemen (played by the filmmakers themselves) appear – though they act rather strangely.

The guests can be pieces of work too. There's a health-obsessed bore with a touch of OCD, forever pestering his wife, fellow guests and the hotel staff about what's right and what's wrong. A virginal, nerdy loner tries to strike up conversations with women, as does a sex-obsessed slacker, though both chicken out at the crucial moment. A tourist from Slovakia finds herself discriminated against, made to wait for a room to clear despite having a reservation, while a clarinettist is chased from one place to another for "disturbing the guests," even though nobody has actually complained. A beautiful young woman draws the eyes of every man in the room, though all she wants is a sincere conversation. And, finally, there's an alien who must report back to his homeworld, Minerva 2, while still getting to grips with human ways, and the spirit of a Nokia 3310 ("an older model," she notes), lying on the floor in the corner, its battery slowly draining.

Yes, it sounds like an endearingly bizarre ordeal, and its lean 68-minute runtime seems appealing enough. On stage, it might well sustain a longer running time. On screen, though, the translation from one medium to the other is far from smooth. The amateur actors struggle with line delivery more than they would on stage, and the directing duo – of whom only Krobot has any prior filmmaking experience – throw every trick in the book at making the space and the interplay between actors and setting feel livelier and less theatrical, but without much consistency or method behind the individual craft choices. The biggest offender, though, may be the monologues: every character, human, spirit or alien, is given one to voice their inner thoughts, and while these might sit comfortably in a theatre, on screen they feel entirely artificial. In the end, A Report for Minerva 2 comes across as a sincere, honest, but not entirely successful effort; one likely to appeal mainly to existing fans of the stage show.

Animol

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

- drugi deo dužeg teksta -

Možete li da pretpostavite u kojim sredinama homoseksualne (muške) veze najbolje „uspevaju“? U pozorištu među baletanima? Ne, oni su zapravo akrobate i sportisti, a i nema ih puno. Među dizajnerima po firmama? Firme su male, a fluktuacija velika da bi se održale. A krojači-modisti, možda oni? Oni su skoro izumrli, oni preostali figuriraju kao relikt prošlosti.

Ne, u pitanju su dve izuzetno „muževne“ institucije – vojska (posebno za vreme ratova) i zatvor. Razlog je prost: uglavno sve sami muškarci, ili čak isključivo muškarci, provode dane i noći zajedno u zatvorenoj sredini. U slučaju zatvora, jasno je da se radi pre o životinjskoj potrebi i porivu za dominacijom nego o iskrenoj privlačnosti. U vojsci, pak, sve izvire iz nekog drugarstva i zajedništva koje prerasta u partnerstvo.

Dva filma s gej-romansom kao integralnim delom svog zapleta prikazana su i u preglednom delu Horizonti festivala u Karlovim Varima. U pitanju su naslovi Coward Lukasa Donta i Animol Ešlija Voltersa koji su premijere imali u Kanu, odnosno u Berlinu.

Drugi deo jednačine i zatvor imamo u filmu Animol, autorskom prvencu inače televizijskog glumca Ešlija Voltersa (serija Adolescence, među ostalima). Mladi Troj (Tut Njuot) biva uhapšen još pre nego što se ekran upali i u redu za prijem u istražni zatvor čeka zajedno s naivnim poljskim provalnikom Kristijanom (Vladislav Baliuk) i prekaljenim kriminalcem Dionom (Seku Diabi) koji ima plan da postane lider iza rešetaka. Troj se postavlja kao jedan od Dionovih pobočnika koji za njega ispunjava zadatke, ali i štiti Kristijana, posebno od svog ludog cimera Mejsona (Rajan Din). Između Troja i Kristijana se razvija i romansa, što Mejson vidi i kreće da koristi kao polugu za pritisak na Troja da uđe u sukob s Dionom.

U pitanju je, dakle, prilično klasična zatvorska drama čiji je jedini novitet taj da homoseksualni odnos nije plod prisile i silovanja, kako to obično po klišeima biva. Opet, i taj ugao je u priču uveden naprečac i pomalo veštački, s jasnom dramaturškom svrhom u scenariju Nika Lava (The Football Factory), a da sam taj odnos zapravo ostaje tek površno prikazan. Možda nam neku utehu pruži izvrsno raspoloženi Stiven Grejem u ulozi nekonvencionalnog zatvorskog psihologa Klejpula, što je verovatno i jedini koliko-toliko uspeli i inovativni aspekt filma.

Coward

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

- prvi deo dužeg teksta -

Možete li da pretpostavite u kojim sredinama homoseksualne (muške) veze najbolje „uspevaju“? U pozorištu među baletanima? Ne, oni su zapravo akrobate i sportisti, a i nema ih puno. Među dizajnerima po firmama? Firme su male, a fluktuacija velika da bi se održale. A krojači-modisti, možda oni? Oni su skoro izumrli, oni preostali figuriraju kao relikt prošlosti.

Ne, u pitanju su dve izuzetno „muževne“ institucije – vojska (posebno za vreme ratova) i zatvor. Razlog je prost: uglavno sve sami muškarci, ili čak isključivo muškarci, provode dane i noći zajedno u zatvorenoj sredini. U slučaju zatvora, jasno je da se radi pre o životinjskoj potrebi i porivu za dominacijom nego o iskrenoj privlačnosti. U vojsci, pak, sve izvire iz nekog drugarstva i zajedništva koje prerasta u partnerstvo.

Dva filma s gej-romansom kao integralnim delom svog zapleta prikazana su i u preglednom delu Horizonti festivala u Karlovim Varima. U pitanju su naslovi Coward Lukasa Donta i Animol Ešlija Voltersa koji su premijere imali u Kanu, odnosno u Berlinu.

Dontov film svakako je višeg profila i više funkcioniše kao nastavak tematske linije kojom se autor bavio u svojim prethodnim filmovima Girl (2018) i Close (2022). U prvom smo imali transrodnost kod tinejdžera, u drugom, pak, dečačku bliskost koja može (a ne mora) biti signal (buduće) homoseksualnosti. U Coward, pak, po prvi put kod Donta kao protagoniste imamo odrasle muškarce koji otkrivaju svoju seksualnost, i to u vojsci.

Godina je 1916. i Prvi svetski rat kipti punom parom. U belgijskoj vojsci na snazi su rotacije vojnika između rovova na frontu i pozadinskih zaduženja transporta municije, sahranjivanja leševa u masovne grobnice ili skupljanja polu-mrtvih ranjenika s ničije zemlje. Ko ima sreće da ga to dopadne, ili, pak, nema sreće jer je ranjen, pa ne može da radi fizički, biva „prekomandovan“ na dužnosti zabave za vojnike na frontu.

A ta zabava se po pravilu ne svodi da neka momčina uz harmoniku peva borbene i patriotske pesme, već na imitaciju kabarea gde muškarci silom prilika igraju (i) ženske uloge. Ko se seća četvrte sezone satirične serije The Black Adder, zna tačno o čemu se tu radi.

Bilo kako bilo, mladi i naivni mobilizovani seljak Pjer (Emanuel Makija) na dužnosti zabavljanja svojih drugova upoznaje malo starijeg i dosta prefinjenijeg gradskog krojača Fransisa (Valentin Kampanj) koji služi kao neformalni vođa trupe. Prosto, Fransis je u životu bio u kabareu, video plesačice dovoljno puta da svojim „podređenima“ može objasniti kako se pleše kan-kan, a i zna da svira klavir. Pjeru je sve to fascinantno dovoljno da volontira prvo kao scenski radnik, a kasnije i kao jedan od glumaca, pa čak i da se namerno rani kako bi se pridružio trupi na duži rok, ma koliko ta forma „mekog“ dezerterstva sa sobom nosila rizik da ga proglase kukavicom i eventualno streljaju.

U trupi, njih dvojica otpočinju skrivenu vezu. Interesantno, muževniji Pjer je u nju više i romantičnije investiran, dok naoko feminizirani Fransis racionalno shvata da su njihove eskapade kratkog daha i moguće jedino u specifičnom ratnom okruženju. Koliko tako nešto može potrajati pre nego što ih okolnosti rastave?

Dont zapravo udara po samim opštim mestima, što zabranjene muške ljubavi, što Prvog svetskog rata. Da, znamo da je Prvi svetski rat bio krvav i blatnjav, kao što znamo i da onovremeno društvo nije baš tolerisalo različitost tog tipa. Međutim, autor nam sve to servira kao da otkriva nešto novo i po prvi puta hrabro progovara na tu temu, a to pritom čini u vrlo konvencionalnom stilu, uz dozu razvlačenja. Zapravo, jedino što se može proglasiti za autentično je belgijska vojna muzika, ali sumnjam da će većini to biti neka uteha.