The Meddler

2015.

scenario i režija: Lorene Scafaria

uloge: Susan Sarandon, Rose Byrne, J.K. Simmons, Jerrod Carmichael, Cecily Strong, Lucy Punch, Michael McKean, Jason Ritter, Sarah Baker, Casey Wilson, Amy Landecker, Billy Magnusen

Kako počinje, The Meddler nas navodi na potpuno krivi trag. Susan Sarandon igra brbljivu udovicu Marnie koja se nakon smrti svoga muža preselila iz New Yorka u Los Angeles da bi bila bliže kćeri Lori (Byrne), što koristi da bi joj visila za vratom i mešala joj se u život. Mislim, “mama iz pakla” se pojavljuje nepozvana kao kćerkin “+1” na događajima čak i kćerke nema, šarmira komšiluk, pojavljuje se na njenom poslu, ide kod istog psihoterapeuta, i čak je usvojila moderne tehnologije kako bi stalno zivkala ili slala poruke Lori.

 Ova se, pak, oporavlja od propale veze sa glumcem Jacobom (Ritter) tako što pokušava da isfura svoju seriju (scenaristkinja je, otud Los Angeles = Hollywood), što podrazumeva snimanje pilota u New Yorku. Kad je već sprečena da gnjavi kćerku, mama će svoj višak vremena (i nasleđenog novca) trošiti na skoro potpune neznance jer prosto ima potrebu da bude mama (i baka) po svaku cenu. Lezbejskom paru će čuvati usvojenu kćerku i usput će im organizirati pravu svadbu, a ne onu bezveznu registraciju u gradskoj većnici, a momku iz Apple radnje koji joj dođe nešto kao diler i stručni konsultant za poklone će pomagati oko faksa koji je upisao.

Početak upadljivo liči na pilot za “sitcom” o generacijskom jazu, dosadnim roditeljima i nezahvalnoj dečurliji, u kojem majka govori jakim brooklynskim akcentom, kćerka je na ivici živaca, a svi sporedni likovi su “quirky”. Sa te teritorije se seli na teritoriju indie dramedije o učenju važnih životnih lekcija, kako za majku, tako i za kćerku, ali više za majku. Imamo tu i natruhe romanse sa bivšim policajcem koji tezgari kao čuvar u filmskom studiju, a u slobodno vreme vozi Harley, uzgaja kokoši puštajući im Dolly Parton (navodno idealna proporcija između opuštanja i produktivnosti, što se prenosi i na količinu i kvalitet jaja) i svira country na gitari. Njega igra J.K. Simmons, kontra svog typecasta drkadžije, a zbog brkova bismo mogli pomisliti čak i da imitira klasike Sama Elliotta.

Ali nije ni to ono što The Meddler čini jednim izuzetnim naslovom. Film se izdiže sa nivoa prosečnog do kategorije sjajnog zbog toga kako tretira žalovanje jedne udovice za mužem kojeg je jako volela i sa kojim je provela veći deo života. Tu nema patetike, baš kao što nema ni ničim izazvane pozitivnosti, to je proces odvikavanja od jednog života i navikavanja na drugi. On ima tendenciju da traje i da prolazi kroz prilično zajebane prepreke i teške periode. Kroz njega osoba prolazi sama, makar pokazivala stalnu želju za prisustvom drugih ljudi. Ovde se to vidi po detaljima, po tome kako Marnie priča o pokojnom Joeu svima koji su voljni da je saslušaju, po odnosu sa njegovom familijom, pa i po reakciji na seriju koju je njena kćerka napisala oslanjajući se na autobiografske motive.

 Ta tuga nije tipizirana filmska tuga, čak ni ona malo bleskasta, lagano pozitivna kakvu viđamo po tipičnim indie filmovima, ta tuga je životna i zrači iskrenošću. Svaki detalj, čak i kad je kliše, postoji sa dobrim razlogom i ovom filmu čini organsku celinu jednog psihičkog putovanja, dok bi u drugim delovao kao konstrukcija. Razlog tome je lično iskustvo koje je autorica Lorene Scafaria prošla sa svojom majkom nakon očeve smrti. Ona se ovde otvara kroz lik Lori i to na dva nivoa, u samom filmu i u seriji u okviru filma.

 Rose Byrne igra tu zahtevnu ulogu nenametljivo i graciozno jer i ona i autorica znaju da film nije o njoj. Zato Susan Sarandon briljira u ulozi majke, iako se na početku činilo da će lik biti karikaturalan. Njena izvedba je bez ijedne greške, puna snage i integriteta i inače prisutnog u glumičinim ostvarenjima. Ona pogađa apsolutno sve, pokrete, mimiku, ton glasa, govornu shemu i zadovoljstvo ju je gledati. Susan Sarandon je i ranije igrala uloge bleskastih majki, mada više na stranu neodgovornosti, ali ovo joj je jedno od najboljih ostvarenja u karijeri. Divno je videti da sa 70 godina života iza sebe ona još oseća radost prema glumi i ima energije da se zaputi dublje i pronađe nešto novo. Da, tako izgleda žena koja tuguje. Velika preporuka.

The Calling

2014.

režija: Jason Stone

scenario: Scott Abramovitch (po romanu Ingera Ash Wolfa)

uloge: Susan Sarandon, Gil Bellows, Ellen Burstyn, Topher Grace, Donald Sutherland, Christopher Heyerdahl

Južnoafrikanac Jason Stone je relativni novajlija u svetu filma, The Calling mu je dugometražni rediteljski prvenac snimljen sa vrhunskom glumačkom postavom i nezanemarljivim sredstvima prikupljenim u američko-kanadskoj koprodukciji. Njegov prethodni rad koji je stekao najviše pažnje je kratki film Jay and Seth Versus The Apocalypse koji je prerastao u hollywoodsku ćoravu komediju This Is The End, već recenziranu na blogu.

The Calling nema veze s time, osim u začuđujuće jakoj glumačkoj postavi za debitantsko delo. U pitanju je ekranizacija prvog od tri “paperback” krimića za opuštanje Ingera Ash Wolfa o kanadskoj provincijalnoj detektivki Hazel Micallef. Scenario je napisao televizijski autor Scott Abramovitch. O čemu se tu radi?

Početak liči na Fargo klon, od Boga zaboravljeni provincijski gradić, policajka kojoj nije dobro i grozno vreme sa snežnim mećavama i severnjački depresivnim jutrima. Jasno nam je da je naša policajka Hazel (Sarandon) totalno u banani, živi sa majkom (Burstyn), depresivna je, zezaju je leđa, pa je navučena na tablete protiv bolova koje ima običaj da “protera” sa viskijem. Stvari se lagano menjaju kada se u gradiću koji ima stopu od jednog ubistva u pet godina dogode dva ubistva u tri dana. Žrtve nisu slične po profilu, osim što su oboje bili bolesni, ali su primetni tragovi manipulacije sa leševima, posebno sa njihovim ustima. Hazel i drugi gradski policajac Ray (Bellows) dobijaju ispomoć iz grada u vidu mladog i zelenog detektiva Bena (Grace) i oni će, oslonjeni na svoje sive ćelije i puno volje, pokušati da ulove serijskog ubicu.

The Calling ne ostavlja nimalo prostora za misteriju, pošto se ubica pojavljuje manje ili više odmah. Formalno, ne znamo da je on ubica do polovine filma, ali, c'mon, gledali smo masu takvih filmova i pročitali barem nekoliko takvih romančića, makar na plaži ili kao štivo za vežbanje stranog jezika. On je visok, uglađen, slatkorečiv i ljubazan, duboko religiozan i stručnjak za lečenje biljem. Tako čudan frajer je, jasno, ubica ili barem krivi trag za odvlačenje naše pažnje. Igra ga Christopher Heyerdahl u manirizmu negativaca iz skandinavskih trilera.

Priča je dalje šablonska, red detektivskog posla, red ubičine rutine i motivacije (religijska psihoza i ranohrišćanski rituali), red crnog humora koji je bolje izveden nego napisan, red slika iz domaćeg života Hazel i njene stare majke. Tu i tamo reditelj će nas navesti na krivi trag, a ponekad će nam uvaliti i poneki cim, “jump scare”, kako bi se reklo. Sve u svemu ništa posebno, ljubitelji filmova o serijskim ubicama će biti zadovoljni, ljubitelji proceduralnih trilera će biti iziritirani šlampavim prikazom policijskih procedura.

Prava snaga filma, međutim, leži u glumačkim ostvarenjima. Obično nije dobro kad glumci preuzmu film, ali kada je priča ovako potrošena, to može biti samo dobro. Scene sa Susan Sarandon i Ellen Burstyn su su zlata vredne. Gil Bellows i Topher Grace su odlični kao različiti tipovi policajaca, jedan iskusan i priprosti selja, a drugi nežna gradska dušica, a uz to i gay. Šlag na torti je uvek dobri Donald Sutherland kao ostareli, umorni sveštenik.

Simpatična je i fotografija koja se oslanja na zimske pejzaže, sablasne prostorije i generalno hladne tonove. Montaža je dovoljno kompetentna, kao i režija i film se može pogledati sa pažnjom, iako je predvidljiv. Osnovni problem je u izrazito lošem scenariju koji obrađuje knjigu po sistemu “stranica za stranicu”. Kraj filma graniči sa idiotizmom. Pa ipak The Calling vredi gledati kao prolaznu zabavu zbog odličnih glumaca.