A Hidden Life

kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Izgleda da je Terens Malik promenio metodologiju rada iz korena. Između filmova više ne pravi pauze duge od pet (razmak između njegovog prvog ostvarenja „Badlands“ i drugog „Days of Heaven“) do 20 godina (period koji je protekao između njegovog drugog i trećeg filma „The Thin Red Line“). Od drame „The Tree of Life“ (2011), izbacuje novi film na godinu ili dve, a ti naslovi temama, kvalitetom, pa i autorovom posvećenošću, mnogo variraju. Toliko, da se zapitamo što ga tera na toliku hiperprodukciju i zašto baš sada mora da ispriča svaku priču koju je držao u sebi.

Uglavnom su to ljubavne priče, poput ostvarenja „To the Wonder“ (2012) i „Song to Song“ (2017), kojima dominiraju autobiografski motivi pomešani sa Malikovim potpisnim autorskim pristupom, naracijom u šapatima umesto dijaloga, upotrebom klasične ali i popularne muzike, efektnom fotografijom oskarovca Emanuela Lubeckog i raskrojenim narativom koji je pun religijske, new age i ezoterične simbolike.

Ponajbolji film u toj fazi jeste „Knight of Cups“ (2015), verovatno zbog univerzalne premise da se svako u nekom periodu života traži kroz druge osobe, potencijalne ljubavne partnere, a ne kroz sopstvenu suštinu. Takođe, kroz dva dokumentarca „Voyage of Time“ podnaslovljena „Life's Journey“ i „IMAX Experience“, američki autor počastio nas je impresivnim vizualima i pojačanom naracijom u elipsama, ali makar se njegov osnovni cilj ispitivanja tehnoloških dostignuća savremene kinematografije može smatrati jasnim i ispravnim.

U suštini, teško da je bilo što moglo da nas pripremi na Malikov poslednji film kojim se, makar na prvi pogled, vraća preokupacijama iz prethodne faze karijere. „A Hidden Life“, koji smo ulovili na Vienalu, jeste priča (uslovno rečeno) o austrijskom hrišćanskom pacifisti i antifašisti Francu Jegeršteteru koji se pozivao na prigovor savesti, odbio da se zakune na vernost Adolfu Hitleru i zbog toga skončao pod oštricom giljotine u zatvoru. Tema je, dakle, istorijska, a pristup univerzalno humanistički, nalik onom koji je Malik primenio u jednom od prethodnih filmova „The New World“ (2005).

Obilje impresivnih pejzaža ulovljenih kroz objektiv Jerga Vidmera (fotografija možda i liči na nešto što bi Lubecki radio, ali odaje ga manjak lens flare egzibicija) i poetska naracija (doduše prizemljenija i vremenski ograničenija) jesu i dalje tu, ali je efekat koji malikovski stil postiže drugačiji i iskreniji. Čini se da je „A Hidden Life“ njegov najrealističniji i stoga najpitkiji film u novom milenijumu.

Za to ima više razloga. Jasna i univerzalna priča o čoveku koji odbija da bude deo mašinerije zla, ma kako ga to dovodilo u neprilike sa okolinom svakako je jedan od faktora. Drugi razlog je pohvala čvrstini uverenja, nalik na žitija svetaca i stradalnika. Ovde funkcioniše mnogo bolje nego u „The Silence“ (2016), filmu Malikovog vršnjaka Martina Skorsezea.

Treći faktor je dojam autentičnosti. Iako se dijalozi (a i monolozi) odvijaju na engleskom, jezik je prirodno akcentovan od originalno germanofone glumačke postave koju čine Avgust Dil, Valeri Pakner, Franc Rogovski, Jirgen Proknov, multilingvalni Matias Šenaerts, te dva nedavno preminula glumca Bruno Ganc i Mihael Nikvist. Jasno je da oni igraju role na stranom jeziku, ali Malikov tekst je naprosto takav da to ne predstavlja neki naročiti faktor. Glumci jednostavno izgovaraju najdublje misli, bez primalnih reakcija.

„A Hidden Life“ je izuzetno efektan film, čak do te mere da se trajanje od skoro tri sata gotovo ne oseća. Ne oseća se čak ni paradoks da je protok vremena nestabilan, a da većina filmskog vremena otpada na repeticije ne samo prizora, već i ideja, pre svega junakovog samopreispitivanja i preispitivanja od drugih likova na temu čini li on svojim nečinjenjem, odnosno odbijanjem da čini zlo i svesnom žrtvom, ikakvu razliku.

To, naravno, ne znači da skraćivanje repeticija ili produbljivanje istorijskog, filozofskog ili teološkog konteksta ovde ne bi bilo delotvorno. Ali, sama snaga teme, apsolutna uverenost autora i njegovo nesumnjivo majstorstvo čine svoje. Isto se može reći i za kontekst najvećeg austrijskog filmskog festivala koji svakako dodaje na ugođaju.

Hacksaw Ridge

Tekst je originalno pročitan u emisiji Filmoskop na trećem radijskom  programu HRT-a. Dostupan je na linku: ovde, a  ovde kao autor prenosim  u integralnom obliku i na hrvatskom standardu jezika. HRT  zadržava sva prava, kopiranje je zabranjeno, tekst je postavljen isključivo u neprofitne svrhe.

Prošlu, 2016. godinu možemo pamtiti i kao godinu smrti brojnih slavnih osoba različitih generacija, i kao godinu tektonskih političkih promjena koje su, čini se, dodatno zacementirale populizam kao dominantnu političku ideologiju, ali i kao godinu “rehabilitacije” Mela Gibsona nakon desetogodišnjeg izbivanja, uz pauze i izuzetke, naravno. Cinici bi rekli da su se stekli uvjeti i da je u post-istinitom, urotama i magijskim mišljenjem obojenom putin-brexit-trumpovskom svijetu dozvoljeno, dapače poželjno, biti homofob, ksenofob, rasist, antisemit, ženomrzac i što sve ne, da se to može smatrati pomalo ekstremnim ponašanjem i ispoljavanjem (kao i alkoholizam, recimo), ali se svemu tome može zalijepiti etiketa otvorenog, iskrenog i simpatičnog. Cinici bi, kao po običaju, na svoj način bili u pravu, ali neka u zapisnik ipak samo uđe rehabilitacija, manje glumačka (Krvna osveta je ipak bila prije svega skromna francuska produkcija na tragu B-filma kakvu promovira kompanija Europacorp), a više autorska, sa filmom Greben spašenih koji je već dobro primljen od kritike i publike.

O rehabilitaciji nije moguće govoriti, a da se ne pretrese i Gibsonov “pad u nemilost hollywoodskog establishmenta”, kao i njegova karijera u svojstvu glumca i autora koja je velikom ekscesu prethodila. Prisjetimo se, Mel Gibson je slavu stekao igrajući naslovnog junaka u Pobješnjelom Maxu koji je od australskog skromnog, ali svejedno inteligentnog eksploatacijskog filma prerastao u globalno uspješan serijal. Ma koliko mu suradnja sa redateljem Peterom Weirom u filmovima Galipolje i Godina opasnog življenja dala legitimitet ozbiljnog glumca na kojeg se može računati u zahtjevnim i ambicioznim produkcijama, aura Maxa Rockatanskog, akcijskog heroja na rubu razuma, pratila ga je u daljnjoj karijeri. Varijacije na temu su bile prisutne, često u komičnom ključu (serijal Smrtonosno oružje, Ptica na žici ili Air America), ponekad u dramskom i spektakularnom (Zeffirellijev Hamlet, Patriot, pa i Hrabro srce), ponekad u žanrovskom okviru trilera (Ucjena, Teorija urote), ili kao čista bizarnost (kod Wendersa u Hotelu od milijun dolara), a Gibson je uvijek vješto kanalizirao bijes, ludilo i urgentnost. Međutim, Gibson-autor je dosta zanimljiviji za analizu od Gibsona-glumca. Ako izuzmemo rediteljski debi Čovjek bez lica koji hoda sigurnom stazom inspirativnih filmova o prevazilaženju fizičkog deformiteta (poput Lynchovog Čovjeka slona ili Bogdanovicheve Maske), iz ostatka Gibsonovog opusa se vrlo jasno mogu iščitati ne samo redateljski talent, već i tematske preokupacije, autorske tendencije, pa i osobna stajališta i afiniteti. Od svega toga, u Čovjeku bez lica se tek stidljivo pomalja preokupacija kršćanskim mučeništvom koja će u punom sjaju, pomiješana sa tematikom patriotizma, kultom muškog tijela i borbe, opravdavanjem nasilja kao nužnog za zaštitu bilo obitelji, bilo naroda zasijati tek u liku Williama Wallacea u Hrabrom srcu. I protagonist i film su neupitni klasik, gotovo unisono slavljen od publike, kritike i američke filmske akademije, i mogu se smatrati vrhuncem Gibsonove karijere.

Sljedeći redateljski project Pasija je već tema za diskusiju, kako na pojavnom nivou, tako i u smislu mogućih tumačenja i konotacija. Upitan da prokomentira svoje namjere, Gibson je izjavio da mu je cilj bio potresti publiku i pružiti joj vjerodostojan osjećaj Kristove patnje, što objašnjava eksplicitno nasilje i naturalističku patnju, ali to pokriva samo dio problematike. Druga kontroverza, vezana za navodne antisemitske stavove na tragu ultrakonzervativnog katoličkog stava od vremena prije Drugog Vatikanskog sabora, ipak je ostala i u velikoj mjeri obilježila film. Nije to, naravno, bio prvi put da ekranizacija Kristovog posljednjeg dana života uzburka duhove, Scorsese je to učinio uključivanjem apokrifnog materijala u Posljednje Kristovo iskušenje, ali je Gibsonov portret Židova ipak glasnije odjeknuo.

Glede nasilja i eksplicitnosti, Apocalypto odlazi i korak dalje, kao i po pitanju autentičnosti u tretmanu tematike i paradigme. Pasija je bila snimljena na mrtvim jezicima, aramejskom, latinskom i starohebrejskom, Apocalypto pak na umirućem majanskom. Uz egzotičnu temu i detaljnu reimaginaciju, Apocalypto nudi i nasilje i akciju i avanturu i vizuale od kojih zastaje dah, te visceralni ugođaj kakav je rijedak u filmovima tog tipa. Međutim, uspjeh Apocalypta je koincidirao sa incidentima iz privatnog života koji su zasenili film. Vrijeđanje policajca židovskog podrijetla bilo je samo uvod u seriju uglavnom dokumentiranih ispada. Mel Gibson se za njih nije ispričavao direktno, nego ih je djetinjasto pripisivao alkoholu. Kako su se oni redali, za glumca i redatelja bilo je sve manje odnosno nimalo posla u Hollywoodu. Ma što teoretičari urote iznosili kao razlog (česta floskula da je Gibson “dirao tamo gdje nije smio”, te da je “raskrinkao moćan lobi”), razlozi su mnogo prozaičniji: alkoholičar koji ne može kontrolirati ni svoj jezik, nije prava osoba da bi o njoj ovisili milijunski projekti. Nekoliko kasnijih isprika i podrška kolega poput Roberta Downeya Jr.-a i Jodie Foster, omogućilo je Gibsonu da kao glumac pronađe poneki angažman, u ponekoj egzotičnoj akcijadi (Uhvati gringa), u redateljskom izletu Fosterove (Dabar) ili u trash kinematografiji, na osnovi stare slave (nastavci The Expendables i Machete).

 Vratimo se na početak. Je li Greben spašenih potvrda da se Gibson izliječio od antisemitizma, mizoginije ili makar alkoholizma, ili je prije riječ o tome da su se vremena promijenila? Vjerojatno ni jedno ni drugo (osim možda kada je riječ o potezanju iz boce), koliko jednostavna činjenica da su se stare afere dovoljno ispuhale, te da se Gibson pojavio sa zanimljivim materijalom koji je samo on mogao realizirati na tako upečatljiv način. Jer nije u pitanju samo kvintesencijalni Gibsonov film, nego i njegov najosobniji uradak.

U pitanju je biografska priča o Desmondu Dossu, adventistu sa prigovorom savjesti koji je svejedno žarko želio služiti domovini u Drugom svjetskom ratu u skladu sa svojim uvjerenjima, bez oružja, spašavajući živote kao bolničar na bojnom polju. Greben spašenih je prije svega priča o čvrstini uvjerenja, vjeri u Boga i vjeri u čovjeka, potpuno u skladu sa Gibsonovom izjavom kako prezire rat, ali neizmjerno poštuje ratnike, što se vidi i u izvedbi.

Daleko od toga da je riječ o savršenom filmu. Cijeli uvod je prožet dramaturškim klišejima koji u prvi plan ističu teškorukašku reigijsku simboliku. Drugi dio izgleda kao nevoljko parodična posveta Kubrickovom djelu Full Metal Jacket koja dobija smisao tek kada se Dossova uvjerenja suprotstave ne samo pragmatizmu njegovih kamerada, nego i okoštalom sistemu netrpeljivom prema promjenama koji predstavljaju nadležni oficiri. Tek u najdužem, naturalistički intoniranom trećem činu obilježenom brutalnošću borbe i ratnim strahotama, film dobiva puni momentum i postaje jedan od značajnijih naslova prošle godine. Doss, uvjeren da baš njegova djela čine razliku između svjetla i mraka, tada demonstrira hrabrost i doslijednost pod vatrom rijetko vidljivog, ali zato brutalnog i gotovo monstruoznog neprijatelja. Naturalizam je, doduše, tu pomešan sa hiperboličnim pretjerivanjem koje se ponekad pretvara u azijski “krvavi balet”, a ponekad čak koketira s campom, ali Gibson barem uspjeva da nas uvuče u atmosferu i da nam otvori svoje srce. Ma koliko to bilo efektno i zanatski pismeno izvedeno, nije na nivou Spielberga ili Eastwooda, ali Gibson makar igra po svojim pravilima i priča osobnu priču bez rezerve i bez isprike. Da je svoje stavove, kako god retrogradni oni bili, iskazivao samo legitimno, kroz svoje djelo, Gibson bi bio igrač na kojeg Hollywood može računati na desnom krilu, skupa sa spomenutim Clintom Eastwoodom (čiji politički nastupi takođe nisu briljantni). Jer i za patriotsku sentimentalnost, religijske dogme i epiku u slavu ratništva treba imati talenta i srca, a ni jednog ni drugog Gibsonu ne manjka.

Free State of Jones

2016.

režija: Gary Ross

scenario: Gary Ross, Leonard Hartman

uloge: Matthew McConaughey, Gugu Mbatha-Raw, Mahershala Ali, Keri Russell, Christopher Berry, Sean Bridges, Jacob Lofland, Thomas Francis Murphy, Bill Tangardi

Free State of Jones je film sa “oscarovskim” ambicijama. Tema je zanimljiva i inspirativna, u pitanju je manje poznata fusnota iz istorije Američkog građanskog rata i borbe za jednakost, reditelj je Gary Ross kome nominacije nisu nepoznate, glavnu ulogu igra konzistentno dobri Matthew McConaughey koji već ima jedan kipić u svojoj kolekciji, a zamah je epski, sa trajanjem od preko dva sata, masovkama borbe i neskrivenom političkom porukom u izbornoj godini. Međutim, Free State of Jones pada upravo zbog te prevelike ambicije, pokušavajući da pruži široki, celoviti pogled na kraju gubi svoju nit.

Naš junak je Newton Knight (McConaughey), bolničar u armiji Konfederacije koji je shvatio suštinu sukoba kao nečega što bogati vode, a siromašni se u njemu bore i ginu. Prelomna tačka je pogibija njegovog nećaka (igra ga Jacob Lofland, jedan od klinaca iz filma Mud) i Newton se kao dezerter vraća doma. Međutim, tamo se ne susreće samo sa poterom južnjačke vojske, nego i sa sistemskom pljačkom i terorom koji je preostalom stanovništvu (ženama, deci i starcima) nametnut. To ga navodi da “ode u partizane” i sakrije se u močvari sa odbeglim robovima. Kako se ratna sreća okreće na stranu Unije, tako se grupici otpadnika priključuje sve više dezertera i oni kreću u akciju: postavljaju zasede vojsci i po modelu Robina Hooda otimaju ukradenu imovinu koju dele među sobom i vraćaju svojim familijama. Pred kraj rata su ovi pobunjenici držali ne samo okrug Jones, nego i nekoliko susednih okruga, odupirući se Konfederaciji do kraja sa malo ili nimalo podrške od strane Unije.

Zvuči kao još jedna priča o “belom spasitelju”, ali to ovde uglavnom ne stoji. Film je po tom pitanju uglavnom istorijski precizan, pozicionirajući Newtonovu borbu kao pre svega klasnu. Naprosto, niti je Newton ikada bio robovlasnik, niti je većinsko stanovništvo naslovnog okruga ikada imalo novca za robove, pa rat nikada nisu doživljavali kao svoju borbu, što je u velikoj meri i omogućilo uspeh pobune. Spoznaja o nužnosti ukidanja ropstva (makar kroz jednakost pred Bogom) i emancipacije je došla kasnije i postepeno, a u filmu je prikazana kroz njegovu drugu ženu Rachel (Mbatha-Raw) i prvog saborca Mosesa (Ali).

Problem se krije drugde. Naime, negde na 90 ili 100 minuta se pojavljuje savršen trenutak da bi se film trijumfalno okončao, sa diverzijom na groblju (upitne istorijske ispravnosti, ali svejedno) i ubistvom južnjačkog pukovnika (Murphy). Međutim, Ross tera dalje, kroz posleratne godine u kojima su stari rasistički zakoni zamenjeni novima kako bi se ropstvo nazvalo šegrtovanjem ili kako već, pa sve do posleratnih izbora na kojima su u teoriji mogli glasati i crnci i uspona KKK-a.

Razumem logiku iza toga, Free State of Jones je dobrohotan i nadasve informativan film koji ne polazi za dramaturški zgodnim, shematskim rešenjima, ali na filmskom planu to naprosto ne radi. I pored razvlačenja i proširenja teme do tačke konfuzije, Ross mora da se oslanja na arhivske fotografije praćene brojnim karticama teksta, pa je pitanje zašto je toliko zavlačio kada se nametalo jednostavnije, iako ne savršeno elegantno rešenje. A kao šlag na torti stoje i “flash forward” intervencije i priča koja se dešava 50-ih godina XX stoleća i čiji je junak jedan od Newtonovih potomaka koji pada žrtvom segregacionih zakona. Jasno je šta je Ross hteo time da kaže, ali je i dalje nezgrapno.

Vizuelno, film je zanimljiv, fotografija je atraktivna i pritom ne deluje artificijelno, a lokacije se čine autentičnim. Ross se vrlo dobro snalazi sa akcijskim scenama, držeći se proverenih uzora poput Spielberga i odustajući od shaky-cama koji je masakrirao akciju u njegovom prethodnom filmu The Hunger Games. Začudo, pada na nivou pričanja priče i kao scenarista, što mu je i primarna vokacija. Usled toga Gugu Mbatha-Raw ne uspeva da ostvari bolju ulogu, iako je kao glumica sposobna za to, iz prostog razloga što njen lik nije dovoljno razvijen i uglavnom služi kao protagonistina štaka, a slično se može reći i za Keri Russell. Njih dve imaju i zajedničku scenu kasnije u filmu koja bi mogla biti emotivni vrhunac, ali zapravo služi samo da poveže dve linije radnje.

Sa druge strane, Matthew McConaughey je očekivano odličan. Razlog tome je što svom liku dodaje dodatni sloj mesijanskog kompleksa koji je sasvim očekivan za takvog čoveka u takvoj poziciji. Istorijski spisi govore više u prilog tome da je Newton Knight bio pre umetnik gerilskog preživljavanja nego hrabri vojskovođa i rođeni lider, ali umetnička sloboda je legitimna stvar. Solidni su i Thomas Francis Murphy i Bill Tangardi kao negativci, pukovnik i poručnik, a na strani “naših” uspeva da se izvuče i Mahershala Ali kao Moses koji posle rata postaje aktivista za ljudska i građanska prava.

Na kraju, Free State of Jones nije potpuno gubljenje vremena, ali će bolje proći kod interesenata za period, istoriju i sa njom povezanu triviju nego kod publike čija je orijentacija čisto filmska. Informativnost je dobra stvar i možda može sama izneti dokumentarac, ali to ne važi za igrani film. Agenda i ne-filmske ambicije su umanjile vrednost jednom potencijalno snažnom filmu. Šteta.

Testament of Youth

2014.

režija: James Kent

scenario: Juliette Towhidi (prema memoarskoj prozi Vere Brittain)

uloge: Alicia Vikander, Taron Egerton, Kit Harington, Colin Morgan, Dominic West, Emily Watson, Miranda Richardson, Jonathan Bailey, Henry Garret, Alexandra Roach

Učinite sebi uslugu i zapamtite ime Alicie Vikander, jer je to glumica pred kojom je svetla budućnost. Neki će je se setiti iz danskog kandidata za Oscara od pre nekoliko godina A Royal Affair, neki drugi po sporednim iz Anne Karenine ili The Fifth Estate. Ja bih mogao da lažem i kažem da je pratim još od švedskih filmova na početku njene karijere (IMDB mi je uvek uključen), ali to neću učiniti jer nema smisla. Pažnju mi je privukla vrhunskim glumačkim ostvarenjem u Ex Machina, ruski super-spektakl Seventh Son sam propustio, u Son of a Gun je imala malu i tipsku, mada više nego solidno odrađenu ulogu, a sa The Man from U.N.C.L.E. je sebi širom otvorila vrata Hollywooda, a za kraj ove godine se očekuje i “Oscar bait” The Danish Girl, kao i “crowd-pleaser” Burnt, što će reći da ćemo je još gledati.

Eto, pobrojao sam nešto i potrošio malo elektronskog papira, razvukao tekst da deluje impozantnije i stručnije. Znamo mi kritičari to da radimo. Elem, nije fora toliko u tome koliko je uloga, glavnih i doglavnih, Alicia Vikander ostvarila ove godine. Ono što zapanjuje je njihov kvalitet i njihova raznovrsnost. Po tome je zaista fascinantna, nešto kao “Zvezdani uspon godine 2015”, a svoju kolekciju dopuniće i jednom stvarnom i literarnom ličnošću, britanskom spisateljicom, pacifistkinjom i aktivistkinjom Verom Brittain u ekranizaciji njenih memoara Testament of Youth. Rezultat ni ovog puta nije izostao.

Na Aliciu Vikander ćemo se vratiti kasnije, film je ionako “showcase” njenog talenta. Rekao bih par reči o Veri Brittain i njenom romanu. Naime, ova izuzetna žena bila je dosledna feministkinja i pacifistkinja, obrazovana na Oxfordu kad ta institucija nije rado primala žene. Bila je bolničarka u Prvom svetskom ratu i u njemu izgubila brata, verenika i dvoje bliskih prijatelja, ali je mržnja prema neprijatelju nije preuzela, nego je ostala dosledna svojim idealima. Svoj život je dokumentovala u knjigama, među kojima se izdvaja “Testament” trilogija, a posebno Testament of Youth koji se bavi njenim predratnim i ratnim godinama, te post-ratnom traumom sve do upoznavanja sa mužem Georgeom Catlinom. Britanska kulturna javnost ima običaj da je se seti kada se bavi godišnjicama datuma iz Prvog svetskog rata, pa stoga nije ni čudno da je ova ekranizacija izašla prošle godine, na okruglu stogodišnjicu početka ovog krvavog imperijalističkog sukoba, ali je limitirana bioskopska distribucija bila ove.

Film kao film je zanimljiv kao svedočanstvo jednog vremena i kao priča o suočavanju sa životom, gubitkom i patnjom nakon koje se možemo nadati katarzi. Film se fokusira na svoju glavnu glumicu i njenu ekspresiju, te pravilno dozirane emocije koje nikad ne skreću u patetiku, za šta je postojala opasnost. Alicia Vikander svoju nimalo laganu ulogu igra, očekivano, maestralno i pravo zadovoljstvo ju je videti na ekranu. Takođe, Testament of Youth okuplja vrlo dobre i prepoznatljive mlade britanske glumce u ulogama njenog brata (Egerton), verenika (Harington koji u poslednje vreme toliko često umire na ekranu da mu se smeši status novog Seana Beana) i njenih prijatelja. Lepo je videti i Dominica “McNulty” Westa u domicilnom britanskom okruženju, kao i pomalo zaboravljenu Mirandu Richardson, premda su njihove uloge male.

Testament of Youth ima i određene probleme. Nije toliko ni to što je depresivan i mračan, snimljen uglavnom u sivim i blatnjavim tonovima, jer filmovi o ratu i gubicima i moraju biti takvi. Akcijske i avanturističke ratne filmove možemo ostaviti po strani, to su filmovi drugačijeg izraza i drugačije namene, pa i govore o drugačijim stvarima. Problem je u tome što je linearan i što po tome podseća na televizijski film. Kada pogledamo ko je glavni producent (BBC) i čime se reditelj do ovog filma bavio (režijom televizijskih filmova i serija), onda ne treba da čudi ni takav utisak o filmu. Takav kakav je, Testament of Youth bi odlično funkcionisao kao dvodelna ili trodelna mini-serija, mada je sasvim gledljiv i kao TV film. Samo ne očekujte uzbuđenja, spektakl i preteranu inovativnost. Ovo je delo pouzdanih rutinera koje ćemo možda pamtiti samo po ostvarenju Alicie Vikander.