Lista - Februar 2021.

 

Ukupno pogledano: 50 (39 dugometražnih, 9 kratkometražnih, 2 srednjemetražna)

Prvi put pogledano: 50 (39 dugometražnih, 9 kratkometražnih, 2 srednjemetražna)

Najbolji utisak (prvi put pogledano): Landscapes of Resistance / Pejzaži otpora

Najlošiji utisak: Run Hide Fight

*ponovno gledanje
**kratkometražni
***srednjemetažni
**(*)kratkometražni, ponovno gledanje

objavljene kritike su aktivni linkovi

datum izvor Naslov na Engleskom / Originalni naslov (Reditelj, godina) - ocena

 

01.02. video Let Him Go (Thomas Bezucha, 2020) - 8/10

01.02. video One Night in Miami (Regina King, 2020) - 6/10

**02.02. festival Flowers Blooming in Our Throats (Eva Giolo, 2020) - 6/10

**02.02. festival For the Sake of Calmness (Newsha Tavakolian, 2020) - 7/10

**02.02. festival Manifesto (Ane Hjort Guttu, 2021) - 7/10

**02.02. festival Maat Means Land (Fox Maxy, 2020) - 3/10

02.02. festival Gritt (Itjone Soimer Guttormsen, 2021) - 4/10

**03.02. festival earthearthearth (Daichi Saito, 2021) - 8/10

**03.02. festival Tellurian Drama (Riar Rizaldi, 2020) - 8/10

**03.02. festival The Hole's Journey (Ghita Skali, 2021) - 6/10

04.02. festival Riders of Justice / Retfærdighedens ryttere (Anders Thomas Jensen, 2020) - 7/10

**04.02. festival Happy Valley (Simon Liu, 2020) - 7/10

**04.02. festival Lemongrass Girl (Pom Bunsermvicha, 2021) - 8/10

04.02. festival Friends and Strangers (James Vaughan, 2021) - 3/10

04.02. festival King Car / Carro Rei (Renata Pinheiro, 2021) - 6/10

05.02. festival As We Like It (Chen Hung-I, Wei Muni, 2021) - 6/10

05.02. festival I comete: A Corsican Summer (Pascal Tagnati, 2021) - 6/10

06.02. kino Run (Aneesh Chaganty, 2020) - 5/10

06.02. festival The Year Before the War / Gads prims kara (Davis Simanis, 2021) - ?/10

07.02. festival Bebia, a mon seul desir (Juja Dobrachkous, 2021) - 6/10

08.02. festival Dead & Beautiful (David Verbeek, 2021) - 8/10

08.02. festival Mayday (Karen Cinorre, 2021) - 7/10

10.02. festival The Witches of the Orient / Les sorcieres de l'Orient (Julien Faraut, 2021) - 7/10

***10.02. festival Terranova (Alejandro Alonso, Alejandro López, 2021) - 8/10

11.02. festival Beginning / Dasatsiksi (Dea Kulumbegashvili, 2020) - 7/10

11.02. video The Last Shift (Andrew Cohn, 2020) - 5/10

12.02. festival The Çemil Show / Çemil şov (Baris Sarhan, 2021) - 7/10

12.02. video Extra Ordinary (Mike Ahern, Enda Loughman, 2019) - 8/10

13.02. kino The Little Things (John Lee Hancock, 2021) - 5/10

14.02. video Ammonite (Francis Lee, 2020) - 5/10

14.02. festival Come & Go (Lim Kah Wai, 2020) - 6/10

15.02. festival Landscapes of Resistance / Pejzaži otpora (Marta Popivoda, 2021) - 9/10

15.02. festival The Dog Who Wouldn't Be Quiet / El perro que no calla (Ana Katz, 2021) - 8/10

15.02. video His House (Remi Weekes, 2020) - 7/10

15.02. video Pixie (Barnaby Thompson, 2020) - 6/10

16.02. video MS Slavic 7 (Sofia Bohdanowitz, Deragh Campbell, 2019) - 7/10

16.02. video The Place of No Words (Mark Webber, 2019) - 6/10

17.02. video Mogul Mowgli (Bassam Tariq, 2020) - 7/10

17.02. video Silk Road (Tiller Russell, 2021) - 6/10

18.02. video Run Hide Fight (Kyle Rankin, 2020) - 3/10

18.02. video I'm Your Woman (Julia Hart, 2020) - 9/10

19.02. video The German Lesson / Deutschstunde (Christian Schwochow, 2019) - 8/10

19.02. video Minari (Lee Isaac Chung, 2020) - 8/10

19.02. video Possessor (Brandon Cronenberg, 2020) - 7/10

***20.02. video Host (Rob Savage, 2020) - 5/10

20.02. video Wrong Turn (Mike P. Nelson, 2021) - 5/10

21.02. video Bulbbul (Anvita Dutt, 2020) - 4/10

22.02. video Red Penguins (Gabe Polsky, 2019) - 8/10

22.02. video Berlin Alexanderplatz (Burhan Qurbani, 2020) - 5/10

25.02. video Breaking News in Yuba County (Tate Taylor, 2021) - 4/10

A Film a Week - Minari

 previously published on Asian Movie Pulse

The biography and the filmmaking career path of the American auteur Lee Isaac Chung is a bit peculiar. Born to the first-generation Korean immigrant parents, he grew up in rural Arkansas, studied ecology at Yale and planned to go to a medical school before giving it up for his filmmaking dream. After a number of shorts realized during his studies at the University of Utah, his shot his first feature “Munyurangabo” (2007) in Rwanda and in Kinyarwanda language (as the first ever narrative feature film). It premiered at Cannes to a great critical reception, signalling a significant talent on the rise. His next two features, “Lucky Life” (2010) and “Abigail Harm” (2012) were more to the typical American indie side, while he went back to Rwanda to co-direct a documentary called “I Have Seen My Last Born” (2015).

For his last one, “Minari”, premiering cum laudae at last year’s Sundance, he went back to his personal history. It paid off, awards- and reviews-wise, bringing the significant amount of buzz in the pre-Oscars season. Some of the reporters hurried to draw a parallel to the last year’s Oscars sensation, Bong Joon-ho’s “Parasite”, but aside from the nominations prospects and the label “Korean” attached to them, there are no significant similarities between the two. Chung’s film is actually a quiet, deeply personal indie account of a Korean-American family moving from the city in California to a farm in Arkansas in the 80s in order to pursue their own piece of the elusive American Dream.

“Minari” opens with gentle music, a sunny day and a family travelling in the car to their new “home”, a long defunct trailer in the middle of the field. Pater familias Jacob (Steven Yeun, magnificent as always) has a dream of self-made success with a farm specialized in Korean vegetables to be sold to the ever-growing Korean community in the American heartland. The mother Monica (Han Ye-ri, giving a heartful performance) is not a firm believer in the idea, but she is willing to give it a go as a sign of support to her husband. They have two children, the older daughter Annie (the newcomer Noel Kate Cho) and the younger son David (Alan Kim) who has some heart problem and who is our focal point and the director’s alter-ego of sorts.

The parents work long hours at the nearby hatchery and spend most of their time at home arguing, while the children, especially David, are exciting about the prospects of the life on the farm and are willing to help out. The arrival of their grandmother, Monica’s mother Soon-ja (Yun Yuh-ying, glimpsed as the protagonist’s demented mother in last year’s “Beasts Clawing at Straws”) is supposed to be a game changer, but the elderly Korean woman hardly fits into the children’s vision of what a grandmother is supposed to be like. While every modest success seems to be overshadowed with a greater failure, the real question is can the family stay together in the seemingly never-ending times of crisis?

Demonstrating a considerable script economy skill, Chung manages to touch a number of serious topics like immigration, fitting into a community while being a standout, the outdatedness of the American Dream concept, war trauma and post-war poverty in Korea, as well as the family dynamics driven by success and failure. He also spices things up with some subtle and also not so subtle humorous moments based on the generational differences. The title after an Asian wild herb often used as spice in Korean cuisine is being used as a clear and potent metaphor.

Chung’s directing style is soft, which is reflected in all of the technical aspects of the film. The camerawork of Lachlan Milne, most notable for lensing Taika Waititi’s “Hunt for the Wilderpeople”, stresses all the differences between the wide open spaces and the cramped indoors ones. Harry Yoon, who edited the fast-moving Kathryn Bigelow’s “Detroit”, now had to work in a different gear, but the sense of rhythm is clear even in pretty slow pacing. The gentle music composed by Emile Mosseri fits the movie well to the point it is rarely noticeable. It is evident that Chung takes his precious time and space to let the characters breathe and develop and to let the situations play out in a naturalistic fashion.

Being a character-driven piece of cinema, “Minari” demands a lot from the actors. Steven Yeun clearly has the star power, but here he is quite subdued as a man who has to find a balance between his obsession with the success of his project and the (sometimes stern) love for his family. Han Ye-ri is equally marvellous as a woman tired of her husband’s escapades, but devoted to the sense of the family sticking together. While Annie is slightly under-developed as a character, David and the granny are the primary source of the film’s humour with their banter. Playing a card of a sweet boy with a rebellious side to it, Alan Kim quickly wins the hearts of the audience, while Yun Yuh-ying makes her character’s fish-out-of-water quirkiness work perfectly.

Serious, but warm, gentle, but not too loose, dramatic, but not melodramatic, “Minari” is a lovely piece of cinema that hits on an emotional level. As such, it might serve as a dark horse in the awards season.

Run Hide Fight

 kritika objavljena na XXZ

2020.

scenario i režija: Kyle Rankin

uloge: Isabel May, Thomas Jane, Radha Mitchell, Treat Williams, Olly Sholotan, Eli Brown, Cyrus Arnold, Britton Sear, Catherine Davis

Iskreno, nije naročita novost da se u filmovima na školsko nasilje odgovaralo nasiljem. Čak i pre Columbine masakra imali smo The Substitute filmove u kojima se profesor na zameni, bivši marinac, bori protiv narko-dilera koji terorišu celu školu. Columbine je postao ona tačka u kojoj najgore fantazije postaju realnost, a školske i ine pucnjave po javnim mestima od endemskih pojava postaju svojevrsna epidemija. Na tu temu je, primera radi, veliki američki »indie« reditelj Gus Van Sant snimio Elephant koji je opasno polarizovao kritiku i javnost.

Što će reći, mozak operacije iza filma Run Hide Fight, bivši glumac i »trash« scenarista i reditelj, kao i producenti ranije odgovorni za nasilne, ali smislene i visokostilizovane filmove S. Craiga Zahlera (Bone Tomahawk, Brawl in the Cell Block 99, Dragged Across Concrete), u ovom slučaju nisu smislili ništa originalno. Sve se zapravo može svesti na popis odakle se šta derivira: okruženje iz Elephanta, mehanika zapleta i razrešenja iz Die Hard, sa »twistom« u stilu The Hunger Games, utoliko što operaciju spasavanja škole od napada terorista ne izvodi odrasli muškarac, nego tinejdžerka.

Dotičnu tinejdžerku Zoe (May) upoznajemo u sceni ranog jutarnjeg lova, zajedno sa ocem, ratnim veteranom Toddom (Jane). Zoe uspeva da ustreli jelena, ali ne i da ga ubije prvim metkom, otac pokuša da joj održi predavanje o važnosti humanog »dovršavanja« životinje, ali ona nije u stanju da ga posluša do kraja, već nesrećnom jelenu razbije glavu kamenčugom. Zoe očito ima nekih problema u glavi koji prevazilaze tipične tinejdžerske »bubice«, a mi ćemo uskoro otkriti šta je posredi. Njena majka Jennifer (Mitchell) je umrla (marama oko glave »sugeriše« i od čega), a njoj se javlja u »daydreaming« momentima, uvek sa šoljom kafe u ruci, i deli joj važne mudrosti života. Toliko o Zoeinoj spremi i motivaciji za ono što će uslediti.

Jednog jutra Zoe odlazi u školu, obučena u očevu »vijetnamku«. Njen drugar Lewis (Sholotan) je vozi. U školi je »praznična« atmosfera, dan je za maturantske psine, što znači da je zbornica napunjena balonima od poda do plafona (biće iskorišteno kasnije za obračun), da učenici upadaju na časove sa pozivima za maturantski ples i slične gluposti. To takođe znači da će, jednom kad »teroristi« upadnu kombijem u kantinu, prethodno postavivši eksploziv oko škole i podmetnuvši par požara po gradu kao diverziju, većina na to isprva gledati kao na šalu. Istu sudbinu će doživeti i Zoeina upozorenja drugovima i profesorima.

A napadači su tek posebna priča. Predvodi ih megalomanski sociopata Tristan (Brown) koji maše nožem i melje li melje o pogubnom uticaju društvenih mreža, a pritom izgleda kao da je morao mnogo puta ponoviti razred da bi još uvek bio đak. Njegovi pobočnici su zlostavljani čudni debeljko Kip (Arnold) koji čuje glasove u glavi i paranoidni siledžija Chris (Sear). Ekipa je upotpunjena Chrisovom sestrom i Tristanovom curom Annom (Davis) koja je, naravno, »alternativka« obučena u crno i našminkana sa puno krejona kako bi slika o opasnom tinejdžerskom nihilizmu bila potpuna.

Tristan očito pokušava da napravi predstavu od celog tog napada na školu, zato angažuje Lewisa, kao urednika školskih novina i momka sa najvećom bazom pratilaca da snima njegove propovedi i akcije koje se svode na maltretiranje drugih. Da bismo bili sigurni koja je to dijabola od čoveka, on će naterati profesorku španskog da se skine pred kamerom. Neformalni mediji kasnije na scenu dovode i zvanične (makar lokalne), kao i policiju predvođenu lokalnim šerifom (Treat Williams, inače zvezda video-nastavaka The Substitute, premda sumnjam da je Rankin imao tu referencu u mislima). Uprkos, dakle, prisustvu policije, a kasnije i svog oca, navodno snajperiste, a u svakom slučaju pucača, Zoe mora da obavi sve sama.

Rankinu inače od ruke najbolje idu komedije, klasične ili romantične, začinjene »trash« žanrovskim elementima poput invazije vanzemaljaca skakavaca ili zombi-apokalipsom. Ovo mu je prvi put da se kao autor dohvata ozbiljnijih tema, navodno na ozbiljan i klasično-žanrovski način i to se vidi. Scenario je bušan na sve strane, a režija u najboljem slučaju pešačka. Na tehničkom planu, kamera relativno elegantno prati akciju, »soundtrack« nabija tenziju, a montaža je za takav tip filma očekivano rapidna, hektična i za cilj ima dezorijentaciju gledalaca.

Gluma varira od »mesečarske«, koju praktikuju stariji glumci kojima je cilj verovatno da naplate honorar, do manje ili više teatralne. Isabel May se još i najbolje drži jer joj je uloga uglavnom akciona, dok je Eli Brown kao glavni negativac nedefinisanih pobuda prinuđen na teško šmiranje. Osnovna krivica glumaca leži u tome da su uopšte prihvatili takve loše napisane uloge sa kojima se zapravo ne može ništa pametno napraviti.

Najgore od svega, autorska motivacija nije uopšte jasna. U svojim intervjuima, Rankin je govorio kako želi sa neutralne tačke gledišta ponovo pokrenuti raspravu o prisustvu oružja u Americi, otuđenosti koju oseća američka omladina i nasilju u školama, ali to jednostavno ne zvuči pošteno. U krajnjoj liniji, Run Hide Fight čak i ne deluje kao nekakav manifest individualne akcije ili kao reklama za udruženje vlasnika oružja (NRA) koliko kao derivativni, loše razrađeni i nedokuvani filmčić za praznoglavu i etički upitnu razbibrigu. Kao takav je nekim čudom završio u Veneciji (doduše izvan zvanične konkurencije), iako mu je prirodna sredina opskurna video-distribucija.

The Dog Who Wouldn’t Be Quiet / El perro que no calla

 kritika objavljena na XXZ

2021.

režija: Ana Katz

scenario: Ana Katz, Gonzalo Delgado

uloge: Daniel Katz, Julieta Zylberberg, Lide Uranga, Jose Luis Arias, Marcos Montes, Valeria Lois

Odrastanje je trajan proces koji se nikada ne završava. Barem ga tako vidi argentinska filmska autorka Ana Katz u svom po trajanju kratkom, po atmosferi intimnom, a po rasponu epskom filmu The Dog Who Wouldn’t Be Quiet koji je nedavno pobedio u takmičarskom programu Big Screen na 50. jubilarnom filmskom festivalu u Rotterdamu, prethodno igrajući na najprestižnijem američkom indie festivalu Sundance gde je marljivo skupljao dobre kritike.

Čini se da je naslovni pas problem u Sebastianovom (autorkin brat i čest saradnik Daniel Katz) inače usamljeničkom životu, ali mi tome ne možemo svedočiti iz prve ruke. Pas, navodno, laje kada ga se ostavi samog u stanu, što trojcu komšija toliko smeta da su spremni da se tiskaju na kiši pred Sebastianovim vratima da bi mu to rekli. Sebastian, takav kakav jeste, blag i nesklon konfliktu, pronalazi rešenje da psa vodi sa sobom na svoj kancelarijski posao, ali politika kuće, kako to kaže njegova šefica (Lois) to ne dozvoljava. Lako za jedan »toalet-incident«, ali ili pas više ne može dolaziti na posao ili to ne može činiti njegov gazda.

Sebastian stoga nalazi privremeni posao da čuva seosko imanje dok je njegov vlasnik odsutan, gde nesrećnim slučajem ostaje i bez psa koji ga je naterao na promenu životnog stila. Mesto radnje, odnosno njegov prvi kontakt sa državnom infrastrukturom, indikativan je u smislu Sebastianovog klasnog i političkog buđenja: obližnja železnička stanica nazvana je po dvojici aktivista poginulih 2002. godine, ali Sebastianovo buđenje neće i ne može biti samo političke prirode, premda mu je jedan od prvih instikata da kad shvati da se na stari posao ne može vratiti taj da se pridruži poljoprivrednoj kooperativi.

Ono što sledi je zapravo serija vinjetica, nepredviđenih, često i ekstremnih životnih situacija i obrata. Na ko zna kojem po redu venčanju svoje majke (Uranga), on upoznaje »ženu svog života« (Zylberberg) koju u sledećoj sceni vidimo u visokoj trudnoći. Ceo svet zadesi katastrofa vanzemaljskog porekla zbog koje je vazduh iznad visine od 4 stope otrovan, pa se ljudima izbor svodi na čučanje i puzanje ili na nabavku kacige sa sprovedenom cevčicom. Novopečeni supružnici i roditelji naći će se na različitim stranama polemike, što će im i uništiti vezu, jednom kada Sebastian ostane bez svoje kacige i posledično bez posla. »Pandemija« će proći, život će se vratiti u neku normalu, ali će neke posledice ostati trajne, za Sebastiana i za ceo svet.

Za dugometražni film, The Dog Who Wouldn’t Be Quiet je zapravo kratkog formata (73 minuta) i pritom uglavnom lišen neke akcije i herojstva. Uglavnom imamo čoveka, njegove opservacije, lični rast i razvoj u odraslom, zrelom periodu života, u bučnom velegradu, na ulicama provincijskih gradića ili u tišini širokih prostranstava. Kratke pričice iz života grupisane su u poglavlja koje su odeljene jednostavnim, a efektnim animacijama koje ilustruju neke od prelomnih događaja. Kroza sve to, Sebastian se probija sa određenim mirom, dobrotom, brigom za druge i željom da iznađe kompromis, što nije uvek moguće.

Film je razvijan i sniman godinama, što se vidi i na Sebastianovom, odnosno Katzovom licu, i to ne samo u smislu različitih frizura i stilova brade, kao i na činjenici da je na projektu radilo čak pet direktora fotografije, svaki za po jedno poglavlje i klaster vinjetica. Primećuje se da je svaki od njih uneo nešto svog stila koji je brižljivo izbalansiran i ujednačen u montaži Andrésa Tamborina u kojoj se ponekad čini da eoni prolaze u jednom jedinom vezivnom kadru, zbog čega je The Dog Who Wouldn’t Be Quiet jedan od onih izuzetnih filmova koji će obeležiti ne samo ovu godinu, već i period koji je pred nama.

A naslovni pas? Pa, on je metafora i nepokretni pokretač stvari koje se ionako moraju kretati. A njegovo lajanje koje gotovo nikad ne čujemo? Lajanje nije njegovo, to je buka sveta koji nas okružuje, koju ne možemo da isključimo i koja nas tera da se prilagodimo i igramo po pravilima. Kapitalizam ili preživljavanje? Očekivanja sredine ili očekivanja nas samih? Sve to, i zato je ponekad zdravo uzeti pauzu, isključiti se i baciti poneki dugi pogled u nadi da će barem nešto »sesti na svoje mesto«.

Landscapes of Resistance / Pejzaži otpora

 kritika objavljena na portalu Dokumentarni.net

Prirodno je da vreme kosi i nosi preživele heroje Drugog svetskog rata. Tužno je da se, usled relativizacija i revizionizama, moramo na njih iznova i iznova podsećati nekim novim i novim pričama. Utešno je, pak, da još ima ljudi, mladih i agilnih, koji su spremni da te priče iskopavaju, trgaju od zaborava i podsećaju nas na važnost humanosti, doslednosti i nepopustljivosti u idealima i borbi za njih. Takvi mladi ljudi odgovorni su za dokumentarni film “Pejzaži otpora” (2021) u režiji srpske autorke Marte Popivode. Scenario je napisala skupa s Anom Vujanović, a film je kao jedini dokumentarac imao svetsku premijeru u takmičarskom programu Tigar na upravo završenom, prestižnom jubilarnom 50. Međunarodnom filmskom festivalu u Rotterdamu.

Junakinja filma i naratorka “Pejzaža otpora” je Sofija Sonja Vujanović, Anina baka, predratna komunistkinja (zbog veza sa SKOJ-em izbačena je iz gimnazije u Valjevu), veteranka partizanskog pokreta i logorašica koja je preživela Auschwitz. Ona govori o svom ideološkom i ratnom putu, od emotivnog momenta kada je siromašnom drugu iz razreda posudila školski udžbenik, a on njoj zauzvrat knjigu Maksima Gorkog, preko pragmatičnog braka sa svojim tadašnjim momkom, starijim SKOJ-evcem Savom zbog čega je falsifikovala krštenicu kako bi se učinila punoletnom, pa do odlaska u partizane, Savine pogibije, učešća u akcijama, svog prvog (možda i jedinog) ubistva (žrtva je bio nemački okupatorski oficir), hapšenja i isleđivanja u štabu Gestapoa u Beogradu (danas je ta zgrada u centru grada poznata kao Dom vojske), te logoraškog puta od Banjice do Auschwitza, gde takođe nije klonula duhom, već je vodila pokret otpora u ženskom delu logora.

Naracije su propraćene lokacijski kodiranom slikom, istih mesta na kojima se radnja odvija iz današnje perspektive, od skromne kućice na rubu šumarka u valjevskom kraju, preko centralnoevropskih železničkih pruga do ruševina zloglasnog koncentracionog logora. Mesta nisu potpisana, ali ne moraju ni biti da bi se u svakom trenutku doimala autentičnim, dok je svaka, pa i najmanja sumnja razvejana prizorima Auschwitza. U tim delovima, izmena detalja i širih planova uhvaćenih kamerom izuzetno nadarenog direktora fotografije Ivana Markovića funkcioniše ponajviše zbog briljantno glatkih pretapanja koja ostvaruje montažerka Jelena Maksimović, dok je audiovizuelni ugođaj upotpunjen naturalističkim dizajnom zvuka Jakova Munižabe.

Međutim, Popivodin film ne staje samo na osvežavanju našeg ustajalog istorijskog pamćenja, već se unekoliko bavi i sadašnjošću. Sonju vidimo u sadašnjem trenutku kao bakicu naborane kože koja položaj menja od ležećeg do sedećeg, a društvo joj prave jednako stari i umorni suprug Ivo te mačke. Logoraška tetovaža je izbledela, ali se još uvek može pronaći i pročitati, čak je i predmet njene šale kako je s godinama menjala mesto na ruci. Sonja se sada bori protiv nepobedivog neprijatelja, starosti i smrti koja se šunja iza ugla (umrla je ne dočekavši premijeru filma), ali svejedno ne posustaje, svesna svoje važne i herojske uloge u istorijskim procesima, o čemu svedoči i umontirani materijal sa DV kaseta iz kućne arhive.

Dodatni nivo ovog impresivnog dokumentarca sačinjavaju i Anine dnevničke beleške koje počinju kao hronika poznanstva između Marte i Sonje, ubrzo se pretvaraju u dnevnik rada na filmu (koji se ne čini uvek kao dobra ideja), da bi do kraja filma postale komentar na današnje stanje stvari i povlačile paralele o fašizmu i antifašizmu 40-ih i sada, te o zaboravu kojem su prepuštena neka od antifašističkih i socijalističkih dostignuća, poput institucije 8. marta. Zaključak filma da “ne moramo biti heroji da bismo bili partizani, ali da moramo biti partizani” apsolutno stoji i odašilje univerzalnu humanu poruku.

 

 

 

 

A Film a Week - The Cemil Show / Çemil şov

 previously published on Asian Movie Pulse

Cinephilia, the trope of the hapless protagonist going mad and the clash of the two worlds, one being contemporary, realistic and soul-crushing, and the other being fantastic and even heroic, make up for an incendiary mix in Baris Sarhan’s feature debut “The Cemil Show” that premiered at IFFR’s Big Screen Competition. As a festival, Rotterdam is not often associated with crowd-pleasing movies, but “The Cemil Show” is a bit of a standout in this year’s programme.

The titular protagonist, played by Ozan Celik, is a security guard at a gigantic Istanbul mall. Instead of doing his job to the best of his abilities (let us say that he is not of the most dependable sort of people), he daydreams about fame as an actor. Instead of watching the monitors in the video-room, he is more keen on re-watching the old Yesilcam gangster movies. He gets his shot at fame when he auditions for the role of an iconic badass in a remake of the cult classic from the sixties, titled “The Nightmare”, which was played by his idol Tungay Goral. Needless to say, the stage fright gets the better of him and he botches the audition.

His second “lucky break” is the cognition that his co-worker (maybe even a secret crush) Burcu (Nesrin Cavadzade) is Goral’s own daughter, so he uses the incident involving her and their manager, Mr Zafer (Alican Yucesoy) to blackmail her to introduce him to Tungay. Alas, before she manages to do that, Tungay dies, alone and forgotten by everyone except for the director of both the old and the new “The Nightmare” movies, Ismet Ozemir (Cezmi Baskir) that Cemil fails to impress at the funeral.

That does not persuade him to give up on his acting “career”, which leads to a chain of events in which he messes up something at his job, gets a concussion and decides to dedicate himself imitating Goral’s signature acting moves until he identifies with him and his screen persona completely. And since the trouble rarely comes alone, that kind of behavior leads him to the second blow to his head and the complete disruption of his sense of reality. He becomes Goral and any of his gangster characters from the movies…

Foolish characters harboring big dreams are not exactly a novelty in cinema, not even in Sarhan’s own filmmaking career (“The Cemil Show” is actually an expansion of his eponymous short film with which he shares some of the actors), and, as the writer and the director, he is well aware of it. He flirts with parody regarding his protagonist and his work situation (Zafer and his sidekicks are quite cartoonish bullies, while Burcu is a hysterical damsel in distress), but never crosses the line in that regard. However, the line regarding the exploitation is crossed near the end of the film, but for a well argumented reason.

The sheer amount of cinephilia is actually the trump card in Sarhan’s storytelling and directing style. The situation at the mall is a full-blown melodrama (the second favourite Turkish Yesilcam B-Movie genre, after gangster stories), so the overly expressive acting by the commanding Celik, Cavadzade and Yucesoy does not poke the eye of the viewer. The second group of references are the musical and the editing cues that mimic the old B-Movies style, for which both the composer Taner Yucel and the editor Evren Lus should be commended.

However, the aspect “The Cemil Show” stands out for are the masterfully “faked” gangster movie excerpts with then young Tungay Goral (played by Basar Alemdar) playing an array of cigarette-smoking mustached villains, showcasing an impressive variety within the sub-genre. The camerawork by Soycut Turan is especially playful in those passages, while the granulation of the image is spot on.

Although there is some lagging in the pace, especially in the first half of the film, and the idea is a bit stretched in the storytelling (the feeling is Sarhan could go deeper in a number of aspects regarding Cemil, his work, acting attempts and even film industry), so “The Cemil Show” feels a bit overlong with its 2 hours of runtime, it can still be considered more than a decent film and a sure-handed debut. There is no doubt that it could make a splash on the margins of the festival circuit (genre-specialized festivals or the late night slots at the regular ones) and in the theaters, especially on the home turf.

Beginning / Dasatskisi

 kritika objavljena na XXZ

2020.

režija: Dea Kulumbegashvili

scenario: Dea Kulumbegashvili, Rati Oneli

uloge: Ia Sukhiatashvili, Rati Oneli, Kakha Kintsurashvili, Saba Gogichaishvili

Nesnađenost u životu, trauma, gubitak vere i (unutrašnji) konflikti tema su mnogih umetničkih dela kroz istoriju, prvo književnih, u novije doba i filmskih. U pitanju je jedna od večitih tema, otpornih na modne trendove, aktuelna u svakom vremenu. Naročito u današnjem kada razni ljudi sa raznim titulama traže da verujemo baš njima, a ne, primera radi, svojim očima. Kada se dva sistema verovanja (ili etiketiranja) nađu na tački sukoba, katastrofa je neizbežna, ali ona takođe predstavlja priliku za re-evaluaciju vlastitog života.

Prvenac Dee Kulumbegashvili, Beginning, prošao je selekciju za prošlogodišnji Cannes koji nije bio održan i sa tom etiketom je obišao filmske festivale od Toronta, preko San Sebastiana (gde je „počistio” tri najveće nagrade), pa do Göteborga i Rotterdama gde je igrao u revijalnoj konkurenciji Limelight. Na nekima od njih prikazan je (proređenoj) živoj publici, na drugima virtuelnoj, a od nedavno je prisutan i na internetskim platformama poput cenjenog Mubija i stoga dostupan globalnoj publici. Kritika, pak, nije mogla odoleti da ne bi povukla paralele sa nekim recentnim klasicima, poput Schraderovog filma First Reformed, često se vodeći samo i isključivo „settingom” egzotične i posvećene verske zajednice.

U slučaju filma Dee Kulumbegashvili, to su Jehovini Svedoci koji žive u planinskom selu izvan glavnog grada Gruzije, Tbilisija. Film počinje uobičajenim aktivnostima, pripremama za bogosluženje koje biva prekinuto bombaškim napadom. Slikovito, u trenutku napada, služba i razgovor sa kongregacijom je tekao oko pitanja žrtve na primeru starozavetne knjige o Isaku kojeg je otac za volju Božju bio spreman ubiti. Dok sveštenik David (ko-scenarista filma Rati Oneli, inače poznat kao autor dokumentarca City of the Sun iz 2017. godine) odlazi u prestonicu kako bi se posavetovao sa vođama na nacionalnom nivou (i možda iskamčio premeštaj), njegovoj supruzi Jani (Sukhiatashvili), inače zaduženoj za veronauku i pripremu mlađih naraštaja na obrede, ostavljeno je da se bavi tekućim poslovima oko istrage koja ne vodi nigde i crkve u Davidovom odsustvu.

Jani je, pak, malo „pun kufer” svega, izvršavanja zadataka i tuđih naredbi, osude i zlostavljanja, pa i žrtve koju je podnela i koju još uvek podnosi kako bi bila ono što neko drugi očekuje od nje. David joj ne pridaje na važnosti i zapravo je ucenjuje, njen otac je, doznajemo, bio isti takav, tako da je njena karijera glumice kojoj se kao mlada nadala osuđena na propast. Sa decom, uključujući i svog sopstvenog sina Giorgija (Gogichaishvili), mora da se bori protiv uticaja spoljnog sveta i prirodnih unutrašnjih potreba (poput one za igrom). Netolerancija okoline prema njima, „sektašima”, se podrazumeva, a ni čovek koji se predstavlja kao prestonički inspektor (Kintsurashvili) nije ono za šta se izdaje (ili možda čak i je), ali je svakako seksualni predator i silovatelj. Nepotrebno je naglašavati, Janin život ide u smeru toga da se raspadne u krhotine neviđenom brzinom.

Sličnosti sa Schraderovim poslednjim filmom su očite, ne samo po pitanju verske tematike, posebno u smislu gubitka vere i fingiranja da do njega nije došlo, već i po pitanju određenih tehničkih rešenja. Fotografija koju potpisuje Arseni Khachaturan je takođe analogna (na traci od 35mm) i u istom uskom, staromodnom formatu 4:3. Njome, međutim, dominiraju izrazito dugi kadrovi uglavnom u širim planovima (od srednjih, preko polu-totala do totala). Fiksacija na jedan lik, pak, otvara neke druge reference, recimo filmografiju Lászla Nemesa (Son of Saul, Sunset) sa kojim Beginning deli montažera Matthieua Taponiera koji, pak, sada mora kreirati drugačiji osećaj od hektičnosti i haotičnosti u kojem je glavni lik nešto kao centar uragana. Na kraju, najispravnija paralela bi možda bio opus Michaela Hanekea i njegova sklonost ka intelektualnom, hladnom i smirenom seciranju turbulencija kroz koje prolaze njegovi protagonisti.

Kada se crta podvuče, Beginning je jedan od filmova koji su obeležili prošlu godinu i ne čudi da je postao gruzijski kandidat za Oscara. Istini za volju, neku drugu bi obeležio još i jače (trenutni trend u „mainstream arthouse” produkciji je bavljenje unutrašnjim stanjima ljudi, naročito žena, u stresnim situacijama), ali svetu trenutno niti je do filmova, niti ih imaju gde pogledati u idealnim uslovima. Ostaje nam da, za razliku od junakinje filma, pokušamo da sačuvamo ono razuma što nam je ostalo.