Gemini Man

kritika pročitana u emisiji Filmoskop

Da je Blizanca potpisao nekakav poluanonimni redatelj akcijskih filmova, o njemu ne bi bilo potrošeno puno riječi. Naprosto, radi se o klasičnom akcijsko-špijunskom filmu po generičkom scenariju sprimjesama znanstvene fantastike, kakvi su svoj vrhunac doživjeli u prvoj polovici 90-ih godina prošlog stoljeća. Čak se i ideja o sučeljavanju živog čovjeka i njegovog klona tajno razvijenog od strane Vladinih tajnih agencija, može datirati u taj period povijesti. Zapravo, u nešto izmijenjenom obliku i u komičnom ključu čak i u prethodno desetljeće, u nastavak Zemeckisovog Povratka u budućnost. Ono što je zanimljivo, možda čak i začudno, jest da se režije Blizanca latio Ang Lee, redatelj visokog statusa, s dvije nagrade Oscar u svom džepu i autor velikog talenta i širokog dijapazona interesa. Ključno pitanje je, dakle, što mu je to trebalo jer u samom tkivu Blizanca nema ničeg ni izbliza dovoljno interesantnog i provokativnog, prije se može reći da je kao projekt uklet.

Najprije, scenarij po originalnoj ideji i priči Darrena Lemkea (filmovi Shazam!, Goosebumps i njegov nastavak) i Davida Benioffa (filmovi 25. sat i Troja, serija Igra prijestolja) doživio je u dužem vremenskom periodu brojne korekcije i spisateljske "ruke", a zadnju inačicu ispolirao je Billy Ray (filmovi Igre gladi i Kapetan Phillips). Ni ime glavnog producenta Jerryja Bruckheimera ne ulijeva puno povjerenja, znajući njegovu ideološku orijentaciju - desničarski hvalospjevi američkoj vojsci, ali i stilske preferencije bliske estetici video-spota. I sama priča o tajnom operativcu Henryju Broganu (Will Smith) koji se nakon klimavo, ali ipak uspješno obavljenog zadatka (atentata) za potrebe tajne službe povlači u penziju na svoje zabačeno imanje u Georgiji, e da bi otkrio da njegova meta nije bio terorist, već znanstvenik, i tako na svoj trag privukao odred Vladinih plaćenih ubojica, a među njima i kloniranu dvostruko mlađu verziju sebe (opet Smith), daleko je od originalne i nove. Čak se i dekoracija poput prijateljski nastrojene mlade kolegice koja je poslana da ga špijunira (igra ju Mary Elizabeth Winstead, znana po ulogama sličnih senzibiliteta u ne-akcijskim neovisnim filmovima) i starog prijatelja i ratnog kolege, pilota Barona (Benedict Wong), podrazumijeva, kao i jurnjava diljem svijeta na koju otpada dvije trećine ovog dvosatnog filma (jurnjava od Cartaghene u Kolumbiji, preko Budimpešte, natrag do Georgije, gdje se odvija konačni obračun između Brogana i bivših mu šefova, film je sniman na pravim lokacijama, ali svejedno ne izgleda kao razglednica). Neku osobitu dodanu vrijednost ne predstavlja ni Clive Owen u ulozi glavnog negativca i mozga operacije kloniranja Claya Verisa.

Istini za volju, pojedine scene su dinamično osmišljene i sjajno režirane, s boljom redateljskom kontrolom nego što je to standard u suvremenom američkom akcijskom filmu. To se posebno odnosi na susret i jurnjavu između Brogana i njegovog klona jednostavno nazvanog Junior, koja se odvija pješice po krovovima, u napuštenoj derutnoj vili, a na kraju i na motociklima, kao i ideju da se ovo prijevozno sredstvo upotrebi i u svojstvu oružja na kraju prolongirane sekvence. Lee pokazuje izvrsne redateljske instinkte te kombinira američki i azijski stil kada je u pitanju akcija i tučnjava, odnosno kombinira kraće kadrove kamerom iz ruke i blizine i nešto duže kadrove u srednjim i širim planovima gdje do izražaja dolazi koreografija, kao i neprekinute vrtoglave vožnje, pa čak i subjektivne kadrove u akcijskim scenama na tragu video-igrica. To i ne čudi od redatelja koji u svojoj karijeri ima i remek-djelo "wuxia" žanra, film Tigar i zmaj, te vizualno impozantne filmove kao što su revizionistički vestern Zajaši s vragom, gay romansa vestern ikonografije Planina Brokeback, špijunsko-ratna noir romansa Požuda, oprez, te raskošno dizajnirane drame smještene u određeni period povijesti, kao što su adaptacija romana Jane Austin Razum i osjećaji, Ledena oluja i Svi na Woodstock. Lee se čak može pohvaliti i punokrvnim stripovskim akcijskim spektaklom u vidu Hulka (2003). U konačnici, iako se ne može nazvati striktno žanrovskim redateljem, Lee ni u kojem slučaju ne bježi od žanra, odnosno od žanrova. Jedna se tendencija, međutim, može zamijetiti u trenutnoj fazi Leejeve karijere - sklonost ispitivanju granica dostignuća suvremene filmske tehnologije, što počinje s filmom Pijev život (2012) za koji je dobio svog drugog Oscara za režiju. Tu se prvi put bavio 3D tehnologijom i to na način da oko tehnološkog dostignuća nije gradio priču, već ga je koristio kao sredstvo za kreaciju spektakla u inspirativnoj "high concept" nadahnjujućoj drami i avanturi po istinitom događaju o dječaku koji skupa sa tigrom putuje preko oceana na improviziranoj splavi. Leejevo "tehniciranje" dobilo je još apstraktniju dimenziju s filmom Billy Lynn's Long Halftime Walk. Film je, naime, snimljen u impozantnoj 4K rezoluciji slike i u tehnici koja hvata 120 sličica u sekundi, što je pet puta više od uobičajene i standardne za film. Nažalost, s regularnom projekcijskom opremom ta se moderna tehnička dostignuća ne mogu prikazati, a pitanje je i koliko bi to instrumentu ljudskog oka bilo vidljivo i u savršenim projekcijskim uvjetima kakve je Lee zamislio. Tehniciranje tog nivoa se, u krajnjoj liniji, može ocijeniti i nepotrebnim, imajući u vidu da je u tom filmu prije svega bila riječ o intimnoj drami o vojnom invalidu koji, suočen s time za koga se i za šta borio (za taj famozni "američki način života", za to što on predstavlja i kako se manifestira), ulazi u proces samo-preispitivanja.

S Blizancem na tehničkom planu Ang Lee još više povećava ulog, kombinirajući prethodna dva filma: visoku rezoluciju sa 120 sličica po sekundi, te obilje digitalne, kompjutorske animacije u punokrvnom akcijskom spektaklu. Pritom Will Smith u ulozi mlađeg sebe nije jednostavno podmlađen šminkom, niti posve digitalno animiran, već je sve scene odradio sam u studiju pomoću "motion capture" tehnologije. Čini se da se Lee ovoga puta "preigrao" i da se kocka nije isplatila, barem ne u uvjetima regularne kino-projekcije u lokalnoj multipleks ili gradskoj kino-dvorani u Hrvatskoj. Naime, elaborirana shema za pomlađivanje Smitha djeluje grublje i umjetnije nego što bi to bio slučaj čak i da je u film ubačen kompletno digitalno, dok se prednosti rezolucije i broja sličica po sekundi ne mogu ni vidjeti, niti kao "ispravljena" ili "izglačana" stvarnost o kojoj pišu američki kolege koji su film imali prilike vidjeti u za to predviđenim dvoranama. Ali barem je misterij zašto je Lee pristao na ovakav projekt riješen: vodio se idejom da je generički akcijski film idealan poligon za ispitivanje najnovijih tehnoloških inovacija u filmskoj umjetnosti. Ima smisla, ali smo mi "s jeftinijim ulaznicama" i ovog puta ostali uskraćeni za ono što se gubi u prijevodu, odnosno što je dostupno samo u najbolje opremljenim kino-dvoranama na svijetu. No, nepravedno bi bilo reći da je, i pored toga što služi samo kao sredstvo, Blizanac posve loš film. Nije, umjereno je zabavan iako posve predvidljiv, pregledan, jasan, u pojedinim scenama čak i izuzetno napet. Osvježavajuće je vidjeti Willa Smitha ponovo u ulozi akcijskog junaka, Mary Elizabeth Winstead je vrlo dobra glumica i njeno prisustvo na ekranu stvara izuzetno ugodan ugođaj, kao i prisustvo Benedicta Wonga. Lee i scenaristi donijeli su još jednu pravilnu odluku da ne opterećuju scenarij s previše detalja oko samog postupka kloniranja i implikacijama istog (barem ne više nego što je neophodno). Blizanac je, u konačnici, usprkos velikog budžeta, tipski B film koji pomiče granice filmske tehnike, ali ne i umjetnosti. Impresija koju ostavlja možda nije dugog vijeka, ali film makar nije dosadan i naporan.

Collateral Beauty

2016.

režija: David Frankel

scenario: Allan Loeb

uloge: Will Smith, Edward Norton, Kate Winslet, Michael Pena, Helen Mirren, Keira Knightley, Jacob Latimore, Ann Dowd, Naomie Harris

Krećemo “u glavu”, sa presudom, odmah, na licu mesta. Collateral Beauty je jedan od onih groznih “new age” filmova koji nam prodaju jeftinu psihologiju i filozofiju iz udžbenika samopomoći kao vrhunsku i ultimativnu mudrost tako da prema njemu škrabotine Paola Coehla deluju kao decentan komad literature.

Naravno, ima loših i loših filmova, a ovaj čak nije ni zanimljiv u svojoj lošosti, toliko da se čovek upita zašto je uopšte snimljen i pušten u distribuciju. Da stvar bude blesavija, izgleda da je veliki studio Warner Bros. ovaj film razvijao sa nemalim ambicijama, možda čak i sa nagradama u planu. Reditelj David Frankel (Marley & Me, Devil Wears Prada) i scenarista Allan Loeb (The Switch, 21) možda nisu neka velika, zvezdana imena, ali važe za profesionalce na koje se može računati da naprave više nego pristojan film. Glumačka imena su, pak, par stepenica iznad toga i većinom svoj posao odrađuju stoički i na nivou svog poslovičnog profesinalizma. Šta je onda otišlo dovraga?

Nije tu stvar ni u tome što se celokupni logički kontinuitet filma raspada na paramparčad u poslednjih pet ili deset minuta. Taj raspad kontinuiteta je epski, ali je nekako “telefoniran” još u prvoj, uvodnoj sceni tako da nam je od samog početka jasno s čim imamo posla. Nije ni celo to “new age” preseravanje jedini krivac, premda stoji u korenu smaranja. Ono što film definira i potapa je ridikulozna premisa o žalujućem direktoru (Smith) kojem njegovi uposlenici i prijatelji (Norton, Winslet, Pena) iz svojih sebičnih i ne tako sebičnih razloga prirede igru a la Božićna priča sa glumcima koji igraju Ljubav (Knightley), Smrt (Mirren) i Vreme (Latimore). I ne, to nije smešno i parodično, premda bi moglo i trebalo biti, već je urađeno sa samrtnom ozbiljnošću i suptilnošću slona u staklarskoj radnji.

Jedna se stvar, doduše, mora priznati: za ovakvu lošost je trebalo imati “cojones”. Nije li spoj glamurozno ukrašenog prazničnog New Yorka i narativa kojim dominiraju mrtva deca, razvedeni roditelji, utučeni očevi, buđavi prijatelji, umirući ljudi, žene kojima otkucava biološki sat, muškarci koji žale što su ispali svinje, vidoviti glumci, lude babe koje poziraju kao detektivi, i grupne terapije na temu žalovanja totalno radikalan? Nije li štos da umesto slavlja imamo festival suza makar malo subverzivan? I nisu li rasprave o teoriji teatra i školama glume iz vedra neba začin na nivou Woodija Allena iz 80-ih i 90-ih godina prošlog veka? Svakako. Samo što to ne tvori neki veći i dalji smisao, pa je Collateral Beauty sa sve zombificiranim Willom Smithom najbolje preskočiti. Jer jednom kada ga pogledate, teško da ćete ga zaboraviti.

Concussion

kritika originalno objavljena na: monitoru

2015.

scenario i režija: Peter Landesman (prema novinskom članku Jeanne Marie Laskas)

uloge: Will Smith, Alec Baldwin, Albert Brooks, Gugu Mbatha-Raw, Eddie Marsan, Stephen Moyer, Luke Wilson, Sara Lindsay, David Morse

Oscar sezona je prošla, ima već mesec dana kako su nagrade podeljene, ali imam osećaj da sam vam ostao dužan. Kao i prošlu godinu, i ovu je obeležila kontroverza oko odsustva manjinskih glumaca i autora na listi nominacija, a pored Straight Outta Compton i Creeda, najviše se u tom kontekstu spominjao Concussion, a naročito uloga Willa Smitha. Iako nagrada više govore o onome ko ih dodeljuje, nego kome se dodeljuju, jednostavno sam poželeo da se na primeru uverim u kvalitet celog filma i pomenute uloge.

Ako ćemo o ulozi i generalno o karijeri Willa Smitha, smatram da se mogao naći u izboru pet najboljih, recimo umesto Eddieja Redmaynea. Iako je Smith glumac sa nemalim talentom i ovo mu je verovatno uloga karijere, barem u ozbiljnom, dramskom registru, ne bih se usudio tvrditi da je izostanak nominacije neka velika nepravda. Istini za volju, prošle godine nije bilo impozantnih muških uloga, a nisam ni siguran koliko je deljenje nominacija po rasnom ključu radi “mira u kući” ispravno rešenje.

Ako ćemo o samom filmu koji ni u kojem slučaju nije loš, onda tu treba uzeti u obzir još nekoliko faktora. Najvažniji je to da je Concussion, baš kao i svi prethodni Landesmanovi filmovi za koje je pisao scenario ili ih je i režirao (Trade, Parkland, Kill theMessenger), doku-drama, odnosno dramatizacija stvarnih događaja koja se u solidnoj meri oslanja na faktografiju i otkriva nepravilnosti u američkom sruštvu. Prošla godina nam je u istom žanru donela dva superiornija filma, The Big Short i dobitnika kipića za najbolji film, Spotlight, tako da je Concussion u tom smislu došao u nevreme, iako je više nego solidan film.

Will Smith igra ponosnog doktora Benneta Omalua, nigerijskog imigranta i veoma cenjenog forenzičkog patologa u Pittsburghu. On živi mirno, povučeno i štedljivo, ide u crkvu, gde će upoznati svoju buduću ženu Premu Mutiso (Mbatha-Raw), a na poslu je u sjajnim odnosima sa nadređenim (Brooks) posvećen zadacima i detaljan u radu. Upravo će ga te osobine staviti u centar zbivanja kad na njegovom stolu završi slavni fudbaler (o američkom fudbalu je reč) Mike Webster (Morse) koji je poslednje godine života proveo kao psihički bolesnik i beskućnik. Uzrok smrti je srčani udar izazvan strujom, ali to nije razlog. Webster odaje vanjske znakove psihičkog bolesnika, ali fiziologija njegovog mozga ne govori tome u prilog. Stoga Omalu naručuje detaljne testove, sumnjajući na više manjih povreda i potresa tokom sportske karijere koji su kasnije došli na naplatu.

To se ispostavlja kao tačno, ne samo na primeru Webstera, već i na primeru drugih fudbalera koji se ubijaju po stopi omanje epidemije. Testovi su im isti, dijagnoza je ista, ali je nemoguće otkriti povredu mozga pre smrti. Da bi se išta promenilo i popravilo, NFL liga mora priznati da je fudbal makar u teoriji opasan za aktivne sportiste, što može smanjiti priliv novih snaga i urušiti celu pažljivo građenu poslovnu imeriju. Je li Omalu spreman na tu borbu? Koliko on može doprineti zdravlju ljudi? Je li on kao neko sa strane prava osoba za taj posao, bez obzira na stručnost?

Različite su stvari tu u igri. Sa jedne strane, tu se radi o pojedincu protiv sistema, bez obzira što pojedinac, odnosno pojedinci, kad se Omaluu pridruži razočarani sportski lekar Julian Bailes (Baldwin) na svojoj strani imaju nauku, a sistem se svodi na kapitalističku mašineriju nevešto zamaskiranu mitomanijom (o socijalnoj mobilnosti baš na taj način) sportom i radošću igre. Sa druge strane, to je sukob dva sveta u kojem onaj moćniji klan koristi jedva uvijene rasističke i nacionalističke komentare da bi se rešio protivnika.

Treće i najvažnije, u samom Omaluu se bore dve vizije Amerike. On insistira na onoj idealnoj, na Američkom Snu, na društvu nepokolebljive radne i stručne etike, razuma, humanizma i novih šansi. Sa druge strane je realnost, prljava, korporativna, interesno povezana, spremna da zatvara oči pred belodanim činjenicama ako joj one ne idu u prilog.

Taj veći deo filma koji se bavi Omaluovom borbom za primenu svog otkrića je zapravo jači, iako nije savršen. Treba mu vremena da počne, da uhvati ritam, ali jednom kada se to dogodi, film je vođen sigurnom rukom. Alec Baldwin potvrđuje da je možda i najbolji sporedni glumac u Hollywoodu, sposoban da finim, neprimetnim intervencijama razigrava svoje partnere, utiče na tempo i dinamiku, vedrinu ili težinu i Smithu je njegova pomoć dragocena.

Smith i inače svoje zadatke obavlja savesno, ali na njegovu karijeru svakako nije toliko uticao talenat, koliko pojedine odluke, naročito izbor projekata i građenje slike o sebi kao pre svega o zabavljaču. Sa godinama je Smith dobio na integritetu, a Concussion može označiti sretanje više prema dramskom registru i ozbiljnim ulogama. Smith je ovde dobar koliko mu je dato, afrički akcenat skida više nego solidno, sa minimalnim ispadanjem, ali čini se da ga scenario tretira kao dvodimenzionalnog lika. Pritom navodno upoznavanje sa njim i produbljivanje njegovog karaktera uzima bar četvrtinu filmskog vremena, bez zadovoljavajućih postignuća. Jednostavno rečeno, sve je već više puta ponovljeni šablon o ponosnom pravedniku. U tome najviše strada Gugu Mbatha-Raw u svojoj sporednoj, skoro robotskoh ulozi žene koja bodri.

Ali i pored toga Concussion je film vredan pažnje. Ne samo zbog sezone nagrada i kontroverze sa Willom Smithom i ljutnjom na Akademiju. To je čak i sporedno. Nije tu presudna ni sama Smithova uloga, ma koliko dobra i iznenađujuće ozbiljna bila. Ovo je film koji vas tera da razmislite o sportu, nauci, biznisu, i uopšte o sistemu. O pojedincu i etici. Naravno, nije ovo film ni blizu savršenstva, ali je zato školski primer za “po istinitom događaju”.

Focus

tekst originalno objavljen na: monitor.hr

2015.

scenario i režija: Glenn Ficarra, John Requa

uloge: Will Smith, Margot Robbie, Adrian Martinez, Gerald McRaney, Rodrigo Santoro, BD Wong, Brennan Brown, Robert Taylor

Ima razloga zašto su “caper” trileri (triler-komedije koje u centru imaju prevaru i pljačku) tako univerzalno popularni među publikom. Oni su kao nekakav slatkiš – mora biti ozbiljno loš i promašen da bismo ga takvim percipirali, kad je prosečnog kvaliteta, još uvek je dobar. Možda zato što nas takvi filmovi angažiraju da ih pratimo, stimuliraju našu percepciju i pažnju, donekle i intelekt, iako se dosta često oslanjaju na školske obrate koji su predvidljivi svakom iskusnijem gledaocu. A možda i zbog određenog kodeksa koji ti filmovi ispostavljaju. Dok na prevaru i pljačku u stvarnom životu često gledamo kao zločin (potpuno opravdano), za džentlmene-prevarante i hrabre adrenalinske razbojnike u fikciji i ponekad u vestima gajimo poštovanje. Razlog tome je jasan: žrtve najčešće nismo mi, mi smo suviše pametni i/ili siromašni za to, pustimo sad džeparenja i muljažu sa karticama. Njihove žrtve su bogati ili makar dobrostojeći ljudi sa karakternim manama: neverni muževi, kompulsivni kockari, pohlepni ili prosto nepažljivi tipovi. “Dok je ovaca, biće i džempera od čiste runske vune”, kaže stara mangupska izreka.

Focus je jedan takav, prosečan do solidan “caper” koji priziva u sećanja neke starije filmove koje percipiramo kao bolje, možda zbog njihove onovremene inovativnosti, možda zbog nostalgične patine. Pomislite na Wildera i Lubitscha, glamurozne prepoznatljive lokacije, svet dokonih bogataša i “playboya” u večitoj igri biznisa koja se svodi na onu prostačku “u koga je veći”. Focus je film koji zbog toga paše kao čaša cedevite na topli letnji dan, do te mere da ne stignemo pomisliti da bi možda radije popili pravu limunadu.

Will Smith je Nicky, profesionalni prevarant celog svog života. On je pažljiv igrač i surovi realista, njegova filozofija je “nickel and dime”, zakon masovnosti, makar u điru bila sitna lova, komadi nakita, satovi, šibicarske prevare. Nije mu ispod časti da pozira kao afrički kuvar ne bi li se domogao stola u elitnom newyorškom restoranu. Tu će upoznati Jess (Robbie), prevarantkinju na početku svoje karijere koja ima potencijala, ali je još uvek zelena. On će je obučiti, ispraviti njene loše navike i priključiti svom raširenom timu muljatora sastavljenom za Superbowl u New Orleansu. Nakon uspešnog posla i jednog bonusa u vidu elaborirane kockarsko-muljatorske akcije na Superbowlu, on će je ostaviti u autu sa pozamašnom otpremninom, iako im se smešila zadivljujuća romansa.

Njih dvoje će se naći tri godine kasnije u Argentini na trkama neke niže serije Formule. Tačka njihovog interesovanja je Garriga, Nickijev poslodavac u akciji mazanja očiju suparničkog tima, a Jessin novi dečko. Ponovni susret budi emocije kod oboje, što je posebna frka za Nickija jer ovo nije posao od mnogo akcija za siću, nego jedno veliko perušanje. Posebno što mu za vrat duva i Garrigin brutalni pomoćnik Owens (McRaney).

I tu film nedvosmisleno pada u tempu, umesto trilera više skreće u pravcu romantične ljige i ljubavnog filma, ali ispostaviće se da to ima nekog internog smisla, pošto je uvek ostavljena mogućnost da neko nekog ili svako svakog tu nešto “radi” i mulja. Uostalom, Focus nas na to veoma otvoreno upozorava u uvodu, u sceni u kojoj Nicky drži predavanje svojoj novoj pomoćnici i usput joj drpa sve što stigne – novčanik, sat, nakit. Suština je kao kod mađioničarskog trika, skrenuti fokus na jednu stranu, a “klepiti” sa druge. Ovo je jedan od onih filmova iz škole mišljenja maksimalne iskoristivosti svih replika kasnije u narativu (uključujući i potpuno nepotrebnu i trivijalnu prispodobu o klistiranju), tako da znate kako ga valja gledati – sve pre ili kasnije dolazi na naplatu. To je ujedno i mač sa dve oštrice, jer vodi što u providne, što u inflatorne i stoga nemoguće obrate prema kraju.

Ono što spasava situaciju su glumci. Will Smith je poznatiji i ostvareniji kao komičar, iako mi njegove komične uloge nikada nisu legle. Prosto, nije moj tip humora. Međutim, u retkim dramskim ulogama je uspeo da zablista, recimo u Six Degrees of Separation, pa je prava šteta da nije više razvijao tu stranu karijere. Ipak, ne može mu se osporiti da je zvezda, čak ni posle serije brljotina u poslednjih nekoliko godina. Njegovo prisustvo na ekranu je impozantno i verovatno je ključ njegovog uspeha. U Focusu je uspešno izvršio tranziciju iz mladog glumca u sredovečnog, njegovo prvenstveno oruđe je šarm i “no bullshit” stav i u tome uspeva savršeno.

Veće iznenađenje od njega je Margot Robbie. Ova australska glumica je ostvarila internacionalni proboj kao Di Capriova žena kod Scorsesea u The Wolf of Wall Street i publika i kritika je zapazila pre svega njen sjajan izgled, pošto joj je uloga u velikoj meri bila jednodimenzionalna. Ovde pokazuje da je materijal za veliku zvezdu, mada ne nužno za veliku glumicu. Njena Jess je izuzetno zanimljiv lik i čini se da pogađa upravo ono što Margot Robbie može izvesti – istovremeno mora nagoveštavati integritet punokrvne “femme fatale”, ali i naivnost šiparice sa krupnim plavim očima zagledanim u život. Jess je potencijal, ali ni izbliza realiziran kao što bi ona volela da misli. Ovo je bez sumnje kompleksna uloga, ali utisak je da glumici to jednostavno leži, mada ostaje tračak sumnje u njen raspon uloga. Uostalom, videćemo u narednih nekoliko filmova u kojem pravcu će se krteati njena karijera.

Sjajni su i epizodisti. Film im zaista pruža sočne scene da zablistaju. Tako Adrian Martinez ima nekoliko urnebesnih scena kao Farhad, debeli kompjuterski stručnjak poganog jezika i prljavih misli, dok Brennan Brown sasvim uverljivo igra Nickijevog prvog partnera i “menadžera” cele operacije u New Orleansu. Gerald McRaney je odličan u ulozi opasnog tipa sa kojim je bolje ne kačiti se, a njegovi “rantovi” su čisto zlato. Robert Taylor blista u jednoj sceni koju ima kao lajavi i pohotni australski “playboy”, vlasnik suparničke ekipe i meta prevare u Argentini. “Highlight” filma je, ipak, BD Wong kao kompulsivni kineski kockar u onoj pomenutoj dugoj sceni na stadionu, to jednostavno morate videti.

Autorski dvojac Ficarra-Requa nije nepoznat filmskoj publici. Oni kao scenaristi stoje iza Cats & Dogs filmova, kao i iza filma Bad Santa. U rediteljskim foteljama su debitovali sa I Love You Phillip Morris (2009), a usledio je film Crazy, Stupid, Love. Njihov prevashodni žanr je komedija, a prevara se nekako stalno provlači kao tema, nudeći, između ostalog, mogućnost bizarnosti i apsurda. Focus svakako nije film koji će ući u nekakve antologije, bilo njihove lične, bilo opšte-filmske, ali u pitanju je jedan gledljiv i pristojan komad filmske zabave. Postoji teza da je film o prevari i prevarantima dobar samo onoliko koliko je dobra sama prevara u filmu. Ne bih se složio, Focus je dokaz za suprotno: prevara je možda šibicarska, ali film nije ni u kom slučaju loš.