Shoshana

 kritika objavljena u dodatku Objektiv dnevnog lista Pobjeda

Istorija sukoba u Palestini, odnosno Izraelu ne datira od „juče“, čak ni od uspostavljanja države, ili država, na tom nekadašnjem kolonijalnom, odnosno imperijalnom prostoru. Nikada, pa ni sada, tu nemamo samo dve strane odvojene nepomirljivim razlikama i, kao, neku treću da tu sudi i presuđuje, već komplikovanu situaciju s brojnim političkim frakcijama. Između svega toga uvek imamo neke ljude.

Film Shoshana produktivnog i pouzdanog britanskog sineaste Majkla Vinterbotoma, upravo pogledan u gala-programu Festa, vodi nas na to trusno područje u vreme britanske uprave („Mandata“) u Palestini između dva svetska rata. Naslovna junakinja, novinarka i spisateljica Šošana Borohof (Irina Staršenbaum, viđena u filmu Leto Kirila Serebrenikova) vodi nas kroz komplikovanu političku (i ljubavnu) priču u brzo rastućem gradu Tel Avivu kasnih 30-ih godina prošlog veka u funkciji naratorke i naše fokalne tačke.

Kao kći jednog od prvih naseljenika i predvodnika umerene, socijalističke struje cionizma, Šošana podržava liberalnu frakciju koja se zalaže za političko rešenje u dogovoru sa britanskim strukturama koje upravljaju zemljom. Zbog toga joj nije mrsko da stupi u vezu s jednim o više pozicioniranih britanskih policajaca stacioniranih u Tel Avivu, Tomom Vilkinom (Daglas But) koji takođe želi da sagleda situaciju kako bi se u budućnosti pronašlo održivo rešenje. Šošanina politička opcija nije jedina moguća jer u cionističkom pokretu postoji i ekstremistička struja predvođena pesnikom Avrahamom Šternom (Auri Albi) koja ne preza ni od terorističkih metoda. Isto tako, Vilkinom racionalni pristup nije jedina opcija za Britance, naročito kada mu za nadređenog dođe tvrdokorni oficir Džefri Morton (Hari Meling) koji je svoje surove metode već ispraksovao na Arapima u pojasu Gaze. Ono što sledi je politička i ljubavna priča ispresecana ustancima, bombaškim napadima i atentatima u kojoj se svim likovima, glavnim i sporednim, postavlja pitanje na čijoj strani jesu i na čijoj će biti ako situacija eskalira.

Nije ovo prvi Vinterbotomov odlazak u istorijsku tematiku, iako je do sada preferirao priče iz pop-kulturne istorije u odnosu na onu političku, niti mu je to prvi „izlet“ na teritoriju upravo ovog sukoba o kojem je već snimio dokumentarac Eleven Days in May (2022). Pouzdan kakav jeste, mada je imao i promašaje, Vinterbotom se trudi da sagleda situaciju iz više strana, da je objasni neutralnom posmatraču i da ne sudi, iako zasigurno ima svoj stav.

Sama priča prepuna je teške faktografije, a inflatorna naracija je često praćena inventivnim intervencijama u kojima se reditelj poigrava s formatima starih žurnala. Ljubavna priča ostaje u senci one političke, ali makar glumačka postava ima onaj šarm filmskih zvezda starog kova, pa nam drži pažnju. Na kraju, Shoshana možda nije vrhunski spoj političkog trilera, akcije i ljubavne drame, ali je prilično solidan i siguran.

Greed

kritika objavljena na XXZ

2019.

režija: Michael Winterbottom

scenario: Michael Winterbottom, Sean Gray

uloge: steve Coogan, Isla Fisher, Shirley Henderson, David Mitchell, Asa Butterfield, Sophie Cookson, Dinita Gohil, Jamie Blackley

Ima li uopšte nečeg novog da se kaže na temu kako su bogataši temeljno uprskali stvar, kako svojim bogaćenjem, mimo svih etičkih i moralnih uzusa, tako i svojim troškarenjem koje samo perpetuira neukus i kulturu instant-gratifikacije? Ako ćemo o tome ređati ozbiljne filmove, najčešće dokumentarne, vrlo brzo ćemo upasti u ponavljanje jer shema serijskih muljaža, jednom kada se razloži, postaje i ostaje glupački jednostavna. Ostaje nam, dakle, da sve okrenemo na zezanje, da im se smejemo i da ih ismejemo. Tako se kolekciji komično intoniranih filmova o krizama i prevarama, nakon Scorseseovog "over the top" The Wolf of Wall Street (2013), The Big Short (2015) Adama McKeya i prošlogodišnjeg The Laundromat Stevena Soderbergha, pridružuje i Greed Michaela Winterbottoma. Kako to obično biva sa onima koji dolaze na kraj banketa, reč je o najslabijem filmu iz grupe, ali opet ni izbliza lošem.

Reditelj filma, Michael Winterbottom, ima status hiper-produktivnog (prosek od jednog naslova godišnje, uz rad na televiziji), ali njegovi filmovi variraju od potpuno konvencionalnih do krajnje inovativnih. Teme crpi uglavnom iz stvarnih događaja i stvarnih ličnosti, smeštenih uglavnom u bližu i srednje-daleku prošlost, ali se ne libi ni potpune fikcije i meta-filmskih intervencija. Usled tolike versatilnosti, Greed svakako nije njegov najbolji film, ali nije ni najslabiji, iako se stiče dojam da je u njega sve i svašta natrpao i temeljno "prokuvao", ali da se svejedno nije sve potpuno proželo,

Jedna od relativnih konstanti kod Winterbottoma su njegovi glumci, recimo vrsni komičar Steve Coogan, zvezda njegovog The Trip filmskog i televizijskog serijala, koji ovde unekoliko reciklira tip uloge. On, doduše, ovde ne igra samog sebe, odnosno komičara sa javnom personom i profesionalnom rutinom govnara, već igra bogataša - govnara i secikesu, tipa koji se obogatio neetičnim muljanjem i jajarskim cenkanjem, uništavanjem konkurencije, isisavanjem vlastitih firmi i podjarmljivanjem radnika na drugom kraju sveta. Anti-junak filma Richard "Pohlepni" McCreadie je zapravo baziran na stvarnom britanskom magnatu modne konfekcije Philipu Greenu čiji je model poslovanja bio uglavnom isti.

U glumačkoj postavi takođe važno mesto zauzima i Shirley Henderson, još jedna od stalnica kod Winterbottoma, koja igra njegovu priprostu i lajavu, ali visprenu i zaštitnički nastrojenu majku. Njen tvrdi irski akcenat bi mogao da prođe kao još jedan od likova u filmu. Od poznatih imena, tu su i Isla Fisher kao njegova bivša žena i večita poslovna partnerka, čime se objašnjava njena lojalnost, Asa Butterfield kao sociopatski sin i Sophie Cookson kao kćerka koja je reality zvezda. Oko svih njih se mota novinar Nick (Mitchell), tipičan primerak šeprtlje i gubitnika, kojem posao pisanja biografije može spasiti ne samo karijeru, nego i život i koji je zbog toga servilan pred očima svojih gazdi, a otrovan njima iza leđa. Otkriće filma je Dinita Gohil kao zaposlenica na planiranju McCreadiejeve zabave, a koja je sa Richardom bila povezana i na jedan drugi način u svom "prethodnom životu".

Okvir priče je zabava koju McCreadie priređuje za svoj šezdeseti rođendan. Mesto radnje je ostrvo Mykonos u Grčkoj, a tema je starorimska, jer u glavama polu-obrazovanih skorojevića to itekako ima smisla. S tim u vezi se gradi replika rimske arene, angažovan je i navodno dresirani lav znakovitog imena Clarence (jer Richard misli da je "spiritualni naslednik" istoimenog engleskog kralja koji je nosio nadimak Lavlje Srce) i pregovara se sa muzičarima: za koliko će James Blunt otpevati jednu pesmu (pojavljuje se u filmu i verovatno mu je izrečena cifra bila honorar), da li angažovati preskupog Eltona Johna ili ne toliko popularnog Toma Jonesa po diskontnoj ceni i snima se "reality", a da njegova glavna zvezda ne shvata da je njen "partner" gej. Istovremeno, na plaži "kampuju" sirijske izbeglice (igraju ih prave izbeglice iz pravih kampova), a McCreadie i njegova svita se dovijaju kako da ih oteraju ili makar angažuju u svoju korist pod ropskim uslovima.

Lik novinara Nicka je utoliko važan što otvara jednu drugu paralelnu radnju. Njegovo pisanje i istraživanje služi kao materijal za flashback momente Richardovih poslova i uspona, od napuštanja škole, preko prvog butika sa polovnom robom do nekoliko lančanih modnih imperija, istrage pred komisijom za utaju poreza i poslova koje imao sa radionicama odeće na Šri Lanki gde se ta markirana odeća šila po tarifi od nekoliko dolara za desetočasovni radni dan. Arogantni nastup, obaranje cene po svaku cenu i prilična blatantnost u iskazivanju ambicija su prisutne i tu, a Jamie Blackley izvrsno igra lika koji će izrasti u McCreadyja kakvog ga Coogan predstavlja, sa debilnim kezom, izbeljenim zubima i dignutim nosem.

Poneki humorni momenat pogađa suštinu, poneki promašuje. Većina detalja je na mestu, neki su izlizani (Mora li baš uvek da se čuje London Calling grupe The Clash kada ambiciozni nikogović sa namerom dođe u veliki grad?), neki ne dolaze do izražaja (ceo taj izbeglički kontekst koji zaslužuje poseban film), a neki su razorno moćni na emotivnom nivou (sve vezano za Šri Lanku i radionice odeće). Winterbottom se trudi da od glumaca izvuče maksimum i da ostvari privid organizovanog haosa ne samo oko Richardove žurke, nego i oko sveta modernog biznisa, i to mu u solidnoj meri i uspeva.

Opet, u svemu tome nije jasna Winterbottomova vizija: on, naravno, zanatski odrađuje sve što je zacrtao, uključujući i igrarije sa različitim formatima snimaka, ali šta je u svemu tome hteo da iskomunicira sa publikom. Greed je ponajbolji film kada je rediteljeva ambicija da govnara ismeje, a publiku zabavi, pa momenti na koje računa kao na emotivne dosta često nemaju vremena da prodišu i da se razviju da bi udarili kako treba. Povrh svega, Winterbottom se uspeva da se odbrani od napasti da nam objasni ono što bi nam iz filma moralo biti jasno, pa zato na kraju drži predavanje tekstualnim karticama. Ali, i pored toga, reč je o filmu vrednom makar jednog gledanja.

A Film a Week - The Wedding Guest

previously published on Asian Movie Pulse

It might not be considered Asian by its production country (UK), the origins of its writer/director Michael Winterbottom (UK, again), or, frankly, by its style that fits the bill of a British globe-trotting thriller, but "The Wedding Guest", showing at Art Film Fest in Košice, deserves its Asian Movie Pulse review. At least the filming locations were in India and Pakistan, the cast consists of Indian-British star actors and the theme is very much rooted in the culture Indian sub-continent, fresh, approached from an interesting angle and wrapped up in a smooth genre-esque ride.

In the opening montage, we get to see a still nameless, solitary man (Dev Patel), preparing himself for the trip. The nature of his mission is not clear yet, but is certainly clandestine, as he is carrying multiple passports. Once in Pakistan, he travels across the country, switching car rentals every couple hundred miles and buying equipment he might need. The things become clearer once he arrives to a wedding party: the man named Jay is an intelligence operative of sorts, an extractor and his mission is kidnapping the bride at wedding, Samira (energetic Radhika Apte), thus saving her from the arranged marriage and delivering her to her Indian boyfriend Deepesh (Jim Sarbh, deliciously sleazy).

The things go south soon enough. Jay shoots a guard who interrupted him in action and Deepesh wants nothing to do with the mission any more, practically betraying his girlfriend. Jay ends up stuck with Samira on the road to and across India, as it proves that she is not just a passive victim, but a brainy woman with the taste for adventure and a very particular angle of her own. As it turns out, her kidnapping was a part of a grander, less romantic, but more financially lucrative scheme involving the products of Deepesh's family trade - diamonds, both real and fake. In the game of the intrigue that ensues, the hired gun seems to be the most ethical and the least scheming of the trio...

There is nothing much to be said in the terms of a more detailed analysis of the ensuing actions before getting deep into spoiler territory. Basically, what we expect is what we get: a moderately tense thriller with a road movie taste, evidently written by a seasoned screenwriter and executed by a competent director, which Michael Winterbottom is. "The Wedding Guest" is a solid film, though an attempt at a love story further on was a bit underwhelming. The film is directed with clarity, quite predictable from the perspective of a viewer with a certain experience, never disorienting, easy to watch and to follow.

The acting is completely on the expected level, although the characters seem to be quite typical with not much room left for improvisation. Dev Patel is not one of the biggest acting names both in the UK and in India for no reason and Radhika Apte channels her character's feeling of being torn apart between worlds quite gracefully. On the technical level, "The Wedding Guest" is also predictable in a way: cinematography by Giles Nuttgens is postcard-attractive, editing handled by Marc Richardson is smooth, but Harry Escott's score occasionally gets too revealing and emotionally dictating.

The only thing "The Wedding Guest" is exceptional at is a completely fresh, clear-eyed and no-bullsh*t take on the clash of the cultures and traditions that don't correspond with a modern world. It is quite refreshing to see a film that holds no punches regarding the culture of arranged marriages, but does not dwell too much on it either, and a film that steers clear from the post-colonial patronizing, but does not fall into a trap of political correctness. In the process, the female character becomes atypically sincere and genuine about her experiences and perspectives and chooses to fight back the only way she possibly can - using her brains.

The Face of an Angel

2014.

režija: Michael Winterbottom

scenario: Paul Viragh (po knjizi Barbie Latza Nadeau)

uloge: Daniel Bruhl, Kate Beckinsale, Cara Delevigne, Genevieve Gaunt, Sai Bennett, Sara Stewart, Alistair Petrie, Rosie Fellner, John Hopkins, Valerio Mastandrea

Michael Winterbottom je hiperaktivni reditelj (sa tempom od otprilike jednog filma godišnje) čiji radovi variraju od potpuno konvencionalnih do sasvim meta-uradaka, kao što su 24 Hour Party People u kojem likovi uglavnom govore u kameru ili The Trip i njegov nastavak The Trip to Italy u kojem dvojica komičara igraju fiktivne verzije sebe, idu po restoranima, jedu i imitiraju britanske slavne glumce. The Face of an Angel sigurno spada u opus njegovih meta-filmova. Ne samo to, nego čini se da u tome dostiže jedan sasvim novi nivo.

U pitanju je jedan od najčudnijih i najintrigantnijih filmova sezone za koji je teško reći je li dobar ili nije. To je film koji će vas intrigirati, oduševljavati i nervirati, često istovremeno, koji pokazuje momente genijalnosti, ali i pretencioznosti, koji se istovremeno doima i potpuno iskrenim i potpuno iskonstruiranim, koji je na momente fluidan, a na momente krut. Jednostavno rečeno, film je to koji se gleda sa zanimanjem i nevericom, komplikovan i kompleksan, težak za analizu i još teži za donošenje suda.

Okosnicu zapleta čini dobro poznati “true crime” slučaj Amerikanke Amande Knox kojoj je u Sienni ukupno četiri puta suđeno za ubistvo britanske cimerice (koje je navodno počinila sa svojim dečkom i još jednim prijateljem) i koja je u istražnom zatvoru provela četiri godine. Kao predložak je poslužila knjiga novinarke – dopisnice Barbie Latza Nadeau koja se u filmu pojavljuje i kao lik Simone Ford (igra je Kate Beckinsale). Štos je u tome što su imena svih likova promenjena, ali su detalji oko slučaja i posebno oko njegovog praćenja i navijanja jezivo tačni.

Zakučasto je to što ovo nije tipična misterija oko istinitog ubistva i što ne nudi svoju verziju istine. Sam slučaj je dovoljno intrigantan i zapleten da bi film to mogao izvesti jer postoji obilje kontradiktornih dokaza, a istraga je bila izvedena šlampavo i oslanjala se na najprigodnije osumnjičene. Winterbottom se fokusirao na percepciju slučaja od strane anglofone i ne samo anglofone štampe, te kojekakvih blogera, nazovi-umetnika, kvazi-filozofa, profesionalaca i običnih radoznalaca i njihove projekcije o žrtvi i osumnjičenoj. Čak je i naslov dvojak, može se odnosti na obe od njih, u filmu su čak predstavljene kao fizički slične, lepe, ali ne nužno sadržajne cure u koje je moguće učitati stav sa strane.

Hajdemo onda reći da je sam slučaj prvi nivo, Nadeauina knjiga drugi, a medijska pokrivenost od ozbiljnih novina preko profesionalnih tabloida do hm... suda javnosti treći. Winterbottom uvodi još jedan, četvrti sloj i njega daje kroz protagonistu, filmskog reditelja sa privatnim i profesionalnim životom u slobodnom padu kojem slučaj i medijsko pokrivanje služe kao inspiracija za potencijalni “magnum opus” ili makar delo koje će ga podići sa dna. Dotični reditelj, Thomas (Bruhl), se tako upoznaje sa slučajem, komunicira sa producentima i konstantno traži novi ugao kako postaviti film, ali i kako se podići.

Ima tu svega i svačega, ali lajtmotiv je svakako sama Sienna i kao renesansni i kao savremeni grad, ujedno i živahan i kulturan, ali i mračan i opasan, kao i Dante čiji su stihovi prisutni još od prve scene. Ovde nemamo samo Božanstvenu komediju, iako se Thomasova kćerka prisutna kroz razgovore preko Skype-a indikativno zove Beatrice, nego i njen svojevrsni “prequel” Novi život. Menjajući svoje perspektive i tražeći pravi pristup Thomas dolazi na ideju (izlišno je reći, neostvarivu u filmskoj industriji) da priču o smrti pretvori u priču o ljubavi i životu kao i veliki pesnik pre njega. Tu ideju dobija od svojevrsne “dublerke” za Danteovu Beatrice, mlade britanske studentice Melanie (Delevigne), jedine čiste i nevine u kontekstu slučaja, jedine koja nema agendu i koja mu zbog toga i svoje živahnosti i pozitivnosti postaje i inspiracija i vodič. 

Sve je to komplikovano, ponekad čak i previše. Ideja o pretvaranju konkretnog sadržaja u karakternu studiju i nekakvu refleksivnu liriku možda nije nova (proveriti braću McDonnagh), ali je svakako zanimljiva. Ono što je većinu kritike odbilo od filma je njegovo poigravanje sa moralom koje čak graniči sa licemerjem. Pitanje je koliko je Thomas pozvan da deli moralne lekcije novinarima tabloida koji profitiraju na slučaju kada i on sam to radi. Nadalje, pitanje koliko sam Winterbottom radi to isto i ima li i on ikakvo pravo na to.

Razumem te argumente, ali ih ne podržavam. Rekoh već, materijal je takav i tako je postavljen da je u njega moguće slobodno učitavati različite kontekste. Moj problem je druge prirode i odnosi se na izvedbu koja ne korespondira sa ambicijom i strašću Michaela Winterbottoma glede ovog filma. Prvo, cela ta paralela sa Danteom je na tankim nogama, možda efektna gledaocima koje je lako impresionirati, ali u konačnici izrazito usiljena. Drugo, Thomasovi košmari imaju efekta možda prvi put kad ne znamo da je košmar i ne očekujemo ga, ali već u drugom pokušaju znamo na čemu smo. Treće, sam Thomas je izrazito tipski lik, od one umetničke “Weltschmertz” cendrave sorte i sa njim se ne možemo tek tako saživeti. Čak su i njegovi postupci jednako tako tipski i očekivani, nebrojeno puta viđeni u svakom filmu o umetniku u krizi i “na misiji”.

To, naravno, ne znači da The Face of an Angel nije film vredan pažnje. Itekako je vredan, i to ne samo jednog gledanja već više njih. Samo je o njemu teško razmišljati i teško suditi jer svaki mogući odgovor samo otvara još gomilu novih pitanja. Svakako nije dosadan, prazan i neambiciozan, svakako nije bez efekta. Svakako je vidljiva namera da bude baš takav. Konačno pitanje bi bilo kamo to vodi i je li film možda previše zapleten i previše refleksivan za sopstveno dobro. Je li možda malo suviše “meta-”?

The Look of Love

2013.

režija: Michael Winterbottom

scenario: Matt Greenhalgh

uloge: Steeve Coogan, Imogen Poots, Anna Friel, Tasmin Egerton, David Walliams, James Lance, Chris Addison, Matthew Beard

The Look of Love je biografija Paula Raymonda, britanskog kralja soft core erotike, od njegovog ranog (slučajnog) uspeha u formi burlesknog teatra, do prerane smrti njegove kćeri – ljubimice. Odnos sa kćerkom je centralna priča ovog filma, i osnova za to su dobri glumci. Steve Coogan je savršen odabir za Paula, britanski komičar usvaja personu muljatora koji je uspeo u životu i oseća potrebu da se hvali svojim skorojevićkim dostignućima. Imogen Poots je pravo otkrovenje ovog filma, mlada glumica je iznela nimalo jednostavnu ulogu fragilne kćeri koja (samo) želi priznanje svog oca. On je materijalista, a ona je antitalenat za bilo šta što bi njemu pomagalo.

Inače, The Look of Love je nipočemu poseban, ali zato gledljiv biopic koji do samog kraja samo grebe po površini. Cela priča je ispričana iz Paulovog ugla, što je linija manjeg otpora i onemogućava dosadno popovanje. Događaji predstavljeni u filmu su delom prelomni u Paulovom životu – razvod sa drugom suprugom Jean (Friel), uspeh sa lancem striptiz-barova i porno-teatara u Sohou, veza sa Fionom Richmond (Egerton), pokretanje časopisa „Man Only“, a delom potpuno arbitrarno ubačeni, kao recimo susret sa sinom iz prvog braka, otpuštanje saradnika, Paulove seksualne navike i njegova pseudo-mudra predavanja koja drži svojim devojkama – uposlenicama. Oni služe da nam oslikaju Paula kao ličnost, ali ne odlaze daleko i često se ponavljaju. Razlog za to je, pretpostavljam, to što Paul Raymond nije bio naročitno koloritni tip, nego jednostavni muljator koji je imao sreće da ima prave proizvode u pravo vreme. On će se tako gurati pred tabloidne novinare, insistirajući da je jedini loš publicitet nedostatak istog i večito ponavljajući jednu-te-istu anegdotu o sebi.

Nažalost, nećemo videti širine i dubine britanske porno-industrije kao sistema, Paulov uspeh će nam uglavnom ostati enigma. Jedino objašnjenje bi se svodilo na melodramatični kliše po kojem je on bogat zato što je materijalista, ali je zato emotivno siromašan i na taj način kažnjen. Što se tiče same pornografije, ljubitelji iste će biti delom zadovoljni količinom sisa i guzica, a povremeno će sevnuti i malo vune, ali opet je reč o običnom, a ne porno filmu. Protok vremena je, predvidljivo, ali opet znalački prikazan upotrebom različitih tehnika i filtera snimanja, počinje u crno-beloj varijanti, nastavlja se kao omaž za „swinging sixties“ u Londonu, skreće u sedamdesete i konačno u ornamentirane osamdesete.

Sa druge strane, potezi ovog filma su suviše široki da bi detaljno i kvalitetno prikazali propadanje Debre Raymond kao osobe koja je bila materijalno osigurana, ali pogrešno odgajana, koju je otac rešavao materijalnim ustupcima i koja nije razvila nijedan talenat. Scena u kojoj Paul otkriva da mu se kćer drogira je slika toga: on joj daje savet da kupuje kvalitetnu robu, a ne đubre sa ulice. Imogen Poots čini čuda u artikulaciji svog lika, ali njen lik prosto nema dovoljno vremena na ekranu i ugušen je pozadinskim šumom. Nakon njene smrti, film skreće u popovanje, što pada naročito teško nakon lagane površnosti na koju se oslanjao. Epizodisti su sjajni i koloritni, Anna Friel je odlična kao Paulova bivša žena ne baš čvrstih moralnih vidika, ali svakako čvršćih nego kod njega, Tasmin Egerton radi pristojan posao kao Paulova ljubavnica, devojka sa nešto stila i velikom željom za uspehom. Chris Addison je solidan kao urednik magazina i narkoman sa željom da postane novi kralj pornografije, ali njegov lik je tipizirano napisan, što je već viđeno.

Scenarista Greenhalgh je poznat kao reditelj druge ekipe, ali je već napisao nekoliko scenarija, uglavnom za pristojne biografske filmove. Reditelj Winterbottom je kvantitativno plodan reditelj, na sceni od ranih 90-ih sa tempom od dva filma godišnje, ne izbegava ni televiziju, i jednom rečju svaštar. Stoji iza dva angažirana dokumentarca (The Road to Guantanamo, The Shock Doctrine) i iza nekoliko uspešnih filmova najrazličitijih žanrova u britanskoj i američkoj produkciji (Butterfly Kisses, 24 Hour Party People, A Mighty Heart), ali i nekoliko promašaja. Poslednji veliki hit je nedavna komičarska instalacija The Trip sa Stevom Cooganom u ulozi samog sebe kao restoranskog kritičara. Nastavak se očekuje iduće godine.

Da se ne lažemo, Winterbottom je štancer i ovaj film to potvrđuje. Zanatski solidan, ali koncepcijski polu-proizvod koji ne zna ni šta ni kako bi to rekao. Pornografija i porno-industrija su intrigantne teme i filmovi o tome će se gledati, čak i kad su polovični kao The People vs. Larry Flint, da ne pominjemo legendarni Boogie Nights. Ali retko su tipski, na momente dosadni kao The Look of Love.