Phantom Thread

kritika originalno objavljena na DOP-u

Nekad je s Paulom Thomasom Andersonom bilo lako: u njegovom filmu je bilo potrebno pronaći koga je pokopirao i proveriti je li to učinio do perfekcije, a ipak napravio izuzetan film. Od Hard Eight (David Mamet), preko Boogie Nights (Martin Scorsese) do Magnolije (Robert Altman) i There Will Be Blood (Stanley Kubrick), Andersonovom najboljem filmu do sada koji je značajan i kao prva rediteljeva saradnja sa kasnije stalnim kompozitorom Jonnyjem Greenwoodom. Stvari onda postaju zanimljive i zapletene jer Anderson počinje da se poziva na po više uzora odjednom i da prvenstveno studira ljudsku psihu pritom ne mareći nužno za priču, pa se The Master izgubio negde putem i postao izuzetno dojmljiv film o svačemu i ni o čemu, a sama ideja da se adaptira u principu nerazumljivo pisanje Thomasa Pynchona rezultiralo je koliko je moguće (ali ne potpuno) koherentnim napušenim i osunčanim kalifornijskim neo-noirom Inherent Vice, inače vrlo zabavnim za gledanje.

Namerno ili slučajno, Phantom Thread je film kojeg prvo treba izdržati, naročito njegov početak, naslov za koji će se ispostaviti da je banalan i “pitch” da se elitni krojač ima za nezamenjivog genija kako smo to navikli od, recimo, slikara. Vic je u tome da bi se materijal i priču moglo re-aranžirati u kratkometražni film od pola sata (umesto koju minutu preko dva sata), a da se suština i većina detalja u tome ne bi pogubili. Međutim jednom kada se prestanemo vrteti u stolici, kada se othrvemo potrebi da zaspimo, Phantom Thread će nam se uvući pod kožu i nizom suptilnih detalja i filmskih posveta prošetati kroz izvestan broj zanimljivih teza, ali i oneobičenih truizama.

Radnja je smeštena u London 50-ih godina prošlog stoleća, dakle vreme oporavka posle rata, ali i vreme u kojem stara aristokratija nije potpuno obezvlašćena dolaskom novih snaga. Nakon uvodnog kadra i kratke replike u tom trenutku neimenovane žene kako joj je on ispunio snove, priča počinje sa krojačem Reynoldsom Woodcockom (Daniel Day-Lewis u svojoj, navodno, poslednjoj filmskoj ulozi) koji izvesnoj grofici predstavlja svoju najnoviju unikatnu haljinu, da bi posle za doručkom “otpustio” svoju poslednju u nizu muza. Krojač će se onda otpraviti na ručak u gostionicu u predgrađu, tamo ugledati ženu iz prvog kadra, konobaricu Almu (izvrsna Vicky Krieps), pokušati i impresionirati ju svojom dečačkom narudžbom gotovo svega što se nudi na jelovniku. Nakon zajedničke večere, njih dvoje će završiti u njegovom studiju i Alma će postati njegov novi model, muza i ljubavnica.

Woodcock je, kako mu i prezime suptilno poručuje, priličan drkadžija sa kojim jedino njegova sestra Cyril (odlična Leslie Manville) može izaći na kraj u partiji pasivne agresivnosti. Opet, Alma nije ni izbliza nežna i naivna ženska na kakve je navikao, već je i sama sklona “nadgornjavanju” i manipulaciji sa ciljem potpune kontrole, pa će na ovaj ili onaj način postati odlučujući faktor ne samo u njegovoj karijeri, već i u celokupnom životu.

Teme kojih se Anderson dotiče su brojne i uglavnom diskretno podigrane. Sa jedne strane, imamo problem nepodnošljivog genija koji zbog svog statusa može nekažnjeno izvoditi gluposti ili maltretirati ljude oko sebe. Ovde je to krojač, ali u životu smo svedočili takvom ponašanju od strane umetnika, naučnika, sportista, poslovnjaka, političara, profesora. Na to se nadovezuje i sociološki aspekt, odnosno britansko društvo opsednuto tradicijom, pa nije nimalo slučajno da je Alma strankinja (neobelodanjenog porekla, ali je luksemburška glumica koja je karijeru izgradila u germanofonoj kinematografiji igra sa svojim prirodnim akcentom sa čas germanskim, čas romanskim prizvucima), da njeno ponašanje nije u skladu sa engleskim kanonima i da ih je spremna srušiti.

Primetan je i aspekt psiholoških profila dvoje centralnih likova koji definiraju njihove međusobne odnose. Reynolds je od svih žena u svom životu poštovao jedino svoju pokojnu majku sa kojom je imao odnos od ljubavi do mržnje i koja će se pojaviti kao prikaza u njegovom bunilu koje citira horor filmove, i ta će se fantomska nit protezati i kroz odnos sa Almom koja jedina ima snage i hrabrosti da mu se suprotstavi i to ponekad sa pozicije moći. Zanimljiva je i sestrina uloga u svemu tome, njeno postavljanje od ugađanja do meke moći i promena strane u sukobu, a detalji poput govora tela, doziranih facijalnih ekspresija i gestikulacije su zlata vredni.

Bez potrebe da se posebno naglašava, Daniel Day-Lewis duboko ulazi u ulogu i proždire je kako to samo on ume, a Leslie Manville i Vicky Krieps su mu dostojni partneri u toj igri. Je li ovo najbolja uloga u njegovom životu i stoga zasluženo testamentarna (ako se zaista obistini najava trajne penzije)? Nije, ali Day-Lewis nema loših uloga u svojoj glumačkoj karijeri, a ovde imamo redak slučaj da on igra sa nekim, a ne protiv nekog ili sam protiv svih. U tom smislu je Vicky Krieps zapravo otkrovenje filma i vrata Hollywooda su joj otvorena.

Takođe, u tehničkom smislu film je sjajno nastudiran i pod punom kontrolom. Soundtrack koji potpisuje Jonny Greenwood koji se šeta od jazza do klasike upotpunjuje vizuelni identitet filma, a dizajn zvuka (posebno u onoj urnebesnoj sceni Alminog prvog doručka) je impozantan. Kada smo već kod vizuelne komponente, Anderson je sam sebi služio kao nepotpisani direktor fotografije, snimajući na traci od 35 i 70 mm, jasno evocirajući Kubrickovu vizuelnu poeziju koja savršeno funkcionira u priči koja spaja Kubrickovu atmosferu sa zapletom ne-žanrovskog opusa Alfreda Hitchcocka (ime glavne i zapravo centralne junakinje je jasni putokaz ka Hitchovoj partnerki i scenaristkinji Almi Reville), uz Rebeccu kao prvu asocijaciju.

U konačnici, Phantom Thread je jedan od onih filmova koji su suviše “pametni” za svoje dobro i čiji bogati detalji sa sve teksturom (moda tu igra sporednu ulogu, iako ima i dosta “fashion porn” momenata koji se ne završavaju sa haljinama, već uključuju i enterijere i Woodcockov auto) prevladavaju nad celinom. Dosta toga zavisi i od raspoloženja gledaoca od kojeg se traži da se upravo tim detaljima intenzivno bavi, dok radnja sporovozno teče, a za šta isti ne mora biti spreman. Opet, pitanje svih pitanja je čemu služi stilska vežba autora u čiju smo se stilsku pismenost toliko puta uverili i kroz emulacije i kroz kompilacije, pa i kroz originalne radove.

A Film a Week - How to Talk to Girls at Parties

originally published on Cineuropa

The idea of aliens meeting punk-rock teenagers in 1977 Croydon, London, seems outlandish, but it is actually the subject of Neil Gaiman’s short story adapted for the screen by Philippa Goslett and John Cameron Mitchell, who is also the director. How to Talk to Girls at Parties, shown in the Sitges International Fantastic Film Festival’s New Visions One programme, crams a lot of ideas, tropes and genres into the mix. Basically, it is a coming-of-age romantic comedy, science-fiction fish-out-of-water comedy, and a kind of musical period piece dealing with the subjects of young love and conformity versus individuality. All of that blended together should not theoretically work that well, but somehow it does just enough to make it a pleasurable film experience with the potential for a cult following in the future.

Our protagonist, Enn (young Broadway actor Alex Sharp in his first screen role), spends his days editing a fanzine and hanging out with his two friends Vic (AJ Lewis) and John (Ethan Lawrence). After a gig they attend in the den of punk queen Boadicea (Nicole Kidman) goes awry, they get lost on their way to an after-party, ending up in a house inhabited by a crew of aliens with human masks who are on a research mission. It is here that Enn meets Zen (Elle Fanning), a curious girl who wants to get away from the party and do some surveying on her own. Since she is attracted to Enn, she is about to learn a great deal about punk music, culture and attitude. And so the adventure begins!

How to Talk to Girls at Parties works so well in its sheer ridiculousness mainly because of its fast pacing with a lot of snappy dialogues, and the sense for period details laced with campy aesthetics. Plus, it also features some of the funniest jokes this year, such as Zen’s first kiss with someone always being followed by vomiting, aliens dressed in Union Jack raincoats, like stereotypical naive tourists, and punk teens assuming that the alien crew is a Californian cult. A lot of attention has been paid to details such as recreating Gaiman’s detailed alien class system and society structure, which has been achieved by means of colour-coding and superb animation sequences. The whole lore is incorporated efficiently into the script, making the rhythm smooth. The casting of the leads is also spot-on: Sharp is compelling as a young punk enthusiast, while the role of a curious alien suits Fanning perfectly.

However, not all of the aspects of the film are so successful. Kidman overacts her role of a punk elder, mistaking it for campy charm and letting her accent drift from Cockney to Aussie and back again. In addition, the whole punk scene remains superficial for the duration of the running time, reducing the movement to several worn-out clichés and name-dropping of bands and artists, which is strange, given that John Cameron Mitchell is the filmmaker behind one of the most iconic punk movies of all time, Hedwig and the Angry Inch. Finally, the tonal shift in the third act from pure fun to something more serious seems fairly abrupt but is also somewhat predictable in accordance with the template of an aliens-studying-Earth comedy. None of this weighs down the film too much, however, and How to Talk to Girls at Parties brings just enough heart-warming fun to its viewers.

A Film a Week - Guidance Through the Black Hole

originally published on Cineuropa

Life itself can be stranger than fiction and that is the reason why documentaries can be as interesting as fiction features, if they are done properly, that is. Sometimes it is a matter of topic; sometimes it’s all about the protagonist. A polished narrative and visual style don’t hurt either. Guidance Through the Black Hole [+], a film by Aleksandar Nikolić and Zlatko Pranjić world-premiering in Sarajevo Film Festival’s Documentary Competition, has it all: the protagonist, the plot twists and lots of style, heart and soul. Further festival exposure is expected, especially in the former Yugoslavian region.

The issue of “immigrant blues” might seem to be used and re-used in cinema, but in the case of the man nicknamed Sule, a Bosnian immigrant and one of the last true bohemians of London’s Portobello Road, it seems completely fresh. An interesting person, a poet, a painter, a serial procrastinator, a compulsive gambler and an alcoholic who is his own worst enemy. He never quite adjusted to life in London, the sole destroyer of his marriage, homeless for several years and with one single dream: to see his hometown of Banja Luka again. He will get his chance at redemption with an offer to exhibit his work in the Embassy of Bosnia and Herzegovina in London. His only task is to finish the four remaining paintings from the titular cycle.

In a genuine, no-nonsense style, Sule narrates his life achievements, slip-ups and his attitude and opinions on the mistakes that he has made: friendship, fatherhood, religion, art and personal development. He is what he is, he honestly wants to make things better and he gets so close. But can he really change? As a highly individual character, Sule makes his story both distinctive and universal. Guidance Through the Black Hole is not just a film about migration, integration, the lack of it and nostalgia. Neither it is just an exploration of creative processes and making art. It is about life as a whole. 

First-timer Zlatko Pranjić and the more experienced Aleksandar Nikolić - known for his work as a cinematographer, editor, writer and director on another well-known documentary The Serbian Lawyer - felt comfortable with their protagonist and knew what to do with the material he provided them. Filmed almost completely in black and white, the film underlines the moodiness of its main character and contrasts it. One sequence in vivid colour near the end shows the sweetness of success on the horizon. The sound design, consisting mainly of background noises cut with sharp beats accenting the tense scenes, is also interesting and so is the soundtrack, which varies from Serbian alternative rockers Goribor to melancholic Bosnian folk music (“sevdah”) standards.

London Town

2016.

režija: Derrick Borte

scenario: Matt Brown

uloge: Daniel Huttlestone, Dougray Scott, Natascha McElhone, Jonathan Rhys Meyers, Nell Williams

Punk po svojoj definiciji prezire nostalgiju kao koncept. Ovaj radikalni muzički i sub-kulturni pokret u prvi plan ističe (opravdani) bes zbog problema koji su prisutni ovde i sada, bez nade da je ikada bilo bolje, dok je i ono famozno “bolje sutra” takođe prilično eluzivan koncept. U tom smislu, nemoguće je ne primetiti svojevrsnu ironiju u konceptu filma London Town kao po definiciji nostalgične priče o odrastanju uz punk, The Clash i Joea Strummera.

Problem je samo u tome što reditelj Derrick Borte i scenarista Matt Brown koji je adaptirao scenario jednog nikad dovršenog filma kao da te ironije nisu svesni. U njihovu odbranu, London Town nije ni punk film, pa čak ni film o punku, koliko taj pravac koriste samo kao pozadinu, svojevrsni vremenski i sub-kulturni okvir, za univerzalnu priču o tome kako preko muzike i društva (u smislu škvadre) mladi čovek formira svoje stavove o društvu, državi, politici, klasi...

Pozitivno gledano, lokacije dosadnih, gejačkih londonskih predgrađa i centra prepunog smeća i napuštenih zgrada u koje su se uselili “ružni, prljavi i zli” punkeri koje se ritmično izmenjuju su zlata vredne. Isto važi i za po filmu fino rasute komadiće informacija o socijalnim tenzijama, konzervativnoj (kontra-)revoluciji, sukobima sa nacionalistima i neo-nacistima i drugim blagodetima “thatcherizma”. Zanimljiv, premda ne toliko inovativan detalj je i zamena rodnih uloga, pa tako majka (McElhone) neodgovorno ganja tripove dok otac (Scott) radi dva posla i brine se o dvoje dece, našem protagonisti Shayu (Huttlestone) i njegovoj mlađoj sestri.

Strummer (Jonathan Rhys Meyers koji je Elvisu i Bowieju dodao još jednu “rockstar” ulogu) i The Clash ipak nisu tako dobro prošli, odnosno potpuno su zamenjivi “deus ex machina” momenti humora i mudrosti. Ne bismo primetili ako bismo ih zamenili nekim drugim onovremenim idolima. Isto važi i za ostale elemente Shayevog odrastanja koji su prepuni klišea, od normalne tinejdžerske pobune, preko školskih nasilnika, do prvog ljubavisanja, razočaranja i mirenja sa misterioznom i zgodnom curom (Williams) koja ga od smotane “konzerve” pretvara u pravu malu barabu sa srcem na pravom mestu.

Nije to samo po sebi loše, ali nije ni ne znam kako dobro, pa se ovaj školski i generički filmić da pogledati delom i zbog simpatične muzičke pratnje. Problem je što se sa Strummerom kao inspiracijom moglo više, mnogo više. Uostalom, nije to ni isključivo stvar Strummera i The Clash: London Town ima i jedan “drag” momenat koji, ni uz suludo objašnjenje, ne zna doterati do kraja i na njemu profitirati. Pih pah!

100 Streets

2016.

režija: Jim O’Hanlon

scenario: Leon Butler

uloge: Idris Elba, Gemma Arterton, Tom Cullen, Ken Scott, Franz Drameh, Charlie Creed-Miles, Kierston Wareing

Hyperlink priče su vrhunac svoje popularnosti i priznanja doživele početkom novog milenijuma sa Inarrituovom “trilogijom triptiha” i Oscarom za Haggisov Crash. Od tog trenutka, štosu o povezivanju nekoliko kratkih filmova navodnom tematskom ili lokacijskom bliskošću i montiranjem istih u jedan dugometražni polako ističe rok trajanja, ali zapravo nikako da istekne. Nije tu problem u strukturi, hyperlink se može maestralno iskoristiti, koliko u tome da ona privlači pretenciozne pacere i diletante koji bi voleli da njihova “fortune cookie” filozofija odjekne glasno.

100 Streets po scenariju debitantna u svetu dugometražnih filmova Leona Butlera i u režiji TV veterana Jima O’Hanlona primer je tog pretencioznog diletantizma koji meša nemaštovitu postavku u milje triju klasa južnog Londona, generalno neinventivnu tehniku u snimanju i režiji sa prenaglašenom melodramom iskazanom kroz šmirantsku glumu i tugaljivi soundtrack sačinjen od preglasnih klavirskih “loopova”. Međutim, koliko je to njihova krivica, toliko se može zameriti i Idrisu Elbi, inače dobrom i pouzdanom glumcu, koji se ovakvog nečeg prihvatio ne samo igrajući glavnu ulogu već i kao producent i (naročito) muzički supervizor.

Priča koja dobiva najveću minutažu prati ružnu rastavu između nekadašnjeg reprezentativnog ragbi kapitena Maxa (Elba) i njegove supruge glumice Emily (Arterton). Dok se on napija, drogira i ganja ženske, ona svoju tugu utapa u shopping terapiji u koju vuče i decu i sa jednim postojanim ljubavnikom (Cullen). Ali sportska sirovina ne ume da sportski prizna poraz, pa naizmenično cvili, preti i mulja kako bi se pomirio sa ženom, što će kulminirati incidentom.

Druga priča se tiče taksiste Georgea (Creed-Miles) i njegove žene Kathy (Wareing) koji, navodno, naporno rade i skladno žive, ali im samo fali dete, što će rešiti usvajanjem. George je zapravo brljiv do granice budalaštva, a Kathy čas deluje kao da bi ga zatukla tavom, a čas kao da je potpuno nemoćna pred njim. Njihove šanse za usvajanje će pasti na nulu kad George slučajno pregazi i ubije pešakinju, a oboje će se morati suočiti sa posledicama.

Poslednja priča ne odlazi dalje od srednjoškolskog nivoa naklapanja o opasnostima kriminala. Kingsley (Franz Drameh koji se trudi da njegov lik deluje uverljivo makar na sekund) je dilerčić koji posle jedva izbegnutog zatvora i slučajnog upoznavanja sa glumcem Terrenceom (Scott) reši da promeni ploču, pa se umesto kriminalom bavi umetnošću. Međutim, kad njegovi nekadašnji ortaci prebiju i ubiju njegovog novog mentora, Kinsley neće imati izbora nego da im se osveti, što ga opet vraća na stare staze.

Koliko je cela priča pseudo-pametno artificijelna, toliko je, što posebno nervira, arbitrarna u izboru likova i situacija. U 100 ulica južnog ili celog Londona svakako je bilo moguće naći i druge priče i likove: karakterističnije, neobičnije, tipičnije, povezanije nečim značajnim, a ne pukim slučajnostima. To bi možda, na dugi rok i uz puno rada od legitimne ideje portreta života u nekada sirotinjskom južnom delu grada koji se rapidno menja, napravilo film vredan pažnje. Ali 100 Streets je teška tupljavina koja se davi u klišeima.

Moonwalkers

2015.

režija: Antoine Bardou-Jacquet

scenario: Dean Craig

uloge: Rupert Grint, Ron Perlman, Robert Sheehan, Stephen Campbell Moore, Eric Lampaert, Tom Audenaert, Erica Sainte, Jay Benedict

Chemtrails, HAARP, otrovna i adiktivna GMO hrana, otrovi u vakcinama i ostale gluposti u koje prost svet veruje su ipak mala beba za majku svih nedotupavnosti: lažiranje sletanja na Mesec. Priča je stara preko 35 godina, zvučala je neverovatno, ali teorijama zavere sklonom umu primamljivo još i tada, i nekako još nije izašla iz mode. Znate, uostalom, kako to ide: američki svemirski program je zakurac, NASA je bunar bez dna u kojem nestaju dolari, a glupi Amerikanci suočeni sa porazom od Rusa su se setili da unajme renomiranog reditelja da lažira snimak spuštanja rakete na Mesec i astronauta koji po toj površini hodaju. Reditelj je, naravno, Stanley Kubrick. Jer kako možemo zaboraviti Odiseju...

Moonwalkers je film koji toj priči prilazi sa komične strane. Mesto radnje je London, godina je 1969. i agent CIA-e sa PTSP-om od Vijetnama je poslat od strane svojih nadređenih da pronađe Kubricka i zaspe ga lovom kako bi ovaj lažirao snimak kao plan B u slučaju da pravo sletanje ne uspe. Agent se zove Kidman, što je još jedna u nizu očitih asocijacija na Kubricka i njegove filmove, a igra ga Ron Perlman, jak kao stena, ali barem 20 godina prestar za ulogu. Na tom mestu počinje potreba za susprezanjem neverice, ali to od komedija ovakvog tipa i očekujemo. Mislim, da li bi ozbiljna firma poput CIA-e na takvu misiju umesto pregovarača (ili još bolje svog čoveka ubačenog u filmsku industriju sa dobrim vezama) poslala “pregorelog” terenskog operativca? No nebitno...

Anyhow, Kidman dolazi u London na sastanak sa Kubrickovim agentom (Campbell Moore), ali u njegovoj kancelariji slučajno zatiče njegovog rođaka-gubitnika Johnnyja (Grint), te mu nudi brdo para da Kubrick snimi film. Johnny, neuspešni menadžer jadnog hippie sastava, je, naravno, u dugovima do guše, jure ga gangsteri i lova mu je preko potrebna, pa ubeđuje svog drogiranog cimera Leona (Sheehan) da pozira kao Kubrick kako bi njih dvojica glupom Amerikancu maznula lovu i sakrila se u gradu.

Naravno, u roku od ništa, njima lovu maznu gangsteri, a Amerikanac, ne tako glup, otkrije da Kubrick uopšte nije u Londonu, nego drži predavanja u Parizu, pa se naša dvojica budalaša nađu u problemu.Treba se sukobiti sa gangsterima i povratiti lovu, a treba i snimiti film. Za prvo će poslužiti Kidman i faktor iznenađenja, a za drugo spas se nameće u vidu reditelja avangardnih filmova Renatusa (Audenaert) koji drži ekscentričnu hippie komunu...

Ono što sledi je kombinacija ritchiejevske nasilne i brze krimi-komedije, obaveznih stoner momenata, humora zasnovanog na američkim stereotipima o Britancima i obrnuto, te okruženja 60-ih kako smo ga zamišljali 90-ih. To je sve relativno zabavno, premda predvidljivo, klišeizirano i poznato i Ritchiejevih filmova i svih kopija koje su usledile. Naravno, prema kraju film opada u tempu, neke od predugih scena se vuku u nedogled (poput onih sa obaveznim drogiranjem i drogiranim kreveljenjem) i nasilni rasplet na kraju je savršeno očekivan, te stoga konačna “naplata” nije ništa naročito, ali je svejedno gledljiv.

Iako je francuski reditelj Antoine Bardou-Jacquet neiskusan sa filmom generalno (ovo mu je dugometražni prvenac) i karijeru je gradio na TV reklamama (što se i oseća, što je kraća scena, to je bolja, ma kako prodavao bajat vic), a scenario je sastavljen iz recikliranih delova boljih i smešnijih filmova, film vade glumci i njihova zajednička hemija. Istini za volju, ponegde je vidljivo da su se bolji zabavljali snimajući nego što ćemo mi gledajući, ali nešto od te njihove dobre energije povremeno prelazi i na ceo film. Perlman i Ginty svakako nisu prve asocijacije za “buddy” par, ali su se u svojim suprotnostima pokazali kao vrlo efikasni i komični.

Nemojte, međutim, očekivati čuda. Moonwalkers je gledljiv i često zabavan, ali na momente neujednačen film skromnih dometa. Ako vam je do lagane zabave, samo napred, ali nemojte očekivati više od toga, a najmanje originalnost.

Man Up

2015.

režija: Ben Palmer

scenario: Tess Morris

uloge: Lake Bell, Simon Pegg, Ophelia Lovibond, Sharon Horgan, Ken Scott, Harriet Walker, Rory Kinnear, Olivia Williams, Stephen Campbell Moore

U svojim tekstovima često ponavljam pravilo da ako vas film koji gledate podseća na neki drugi koji ste već ranije gledali, to obično ide na štetu novijeg. Ovaj stariji je barem ostavio toliko utiska da ga se sećate. Međutim, svako pravilo ima i svoj izuzetak i Man Up je upravo to. Možda zato što ne podseća na jedan, već na gomilu filmova u žanru. Možda zbog toga što je romantična komedija, i to prilično dobra, samosvesna i preispitivački nastrojena, a toga baš i nemamo, naročito u poslednje vreme. A možda samo i isključivo zbog izuzetno simpatičnih i raspoloženih glumaca u ulogama glavnog para.

Bilo kako bilo, centralni zaplet je polu-slučajni “meet cute” momenat susreta između Nancy (Bell) i Jacka (Pegg). Ona je rezignirana i ogorčena “single” ženska kojoj je propao još jedan sastanak naslepo sa likom kojeg su joj nameštali prijatelji. Još uvek mamurna od prethodne noći, seda u voz za London da stigne na godišnjicu braka svojih roditelja. Tu upoznaje napadnu i dosadnu Jessicu (Lovibond), plitku žensku koja pokušava da joj uvali mudrosti iz “self-help” knjige koju nosi kao znak raspoznavanja za sastanak naslepo sa frajerom. Ona knjigu slučajno zaboravi u vozu, Nancy je pokupi i pre nego što uspe da joj vrati, naleće na tipa.  

On je Jack, nešto stariji, razveden i pričljiv muškarac i može biti “onaj pravi”. Samo štos je u tome da Jack očekuje Jessicu, čiji su aduti mlada dob, dobar posao i na površini zanimljivi hobiji. Nancy pristaje na igru, čekajući pravi trenutak da mu prizna ko je i šta je, odnosno da je zabunom došla na tuđi sastanak. Dotle će se njih dvoje zbližiti i jedno u drugom možda naći ono potrebo i ono što im nedostaje...

Ta priča ide dalje predvidljivim tokom, laž će se otkriti, njih dvoje će se dokačiti, ali i shvatiti i da se privlače i da su funkcionalni i kao par, ali i kao prijatelji koji će se naći jedno drugom u nevolji. Ovo nije naročiti “spoiler”, već deo klasične mehanike romantične komedije. Pritom je ista izvedena solidno, pa predvidljivost i klišeizirane situacije lako zaboravljamo u dijalogu koji se ređe trudi da bude smešan na silu, a češće da zvuči realno i uverljivo, a kroz koji otkrivamo dublje anksioze i zablude naših likova.

Kao dodatak tom često rapidnom i duhovitom dijalogu i tom ugodno-neugodnom muvanju, imamo i nekoliko drugih momenata. Recimo, povremeno imamo elemente “screwball” zapleta koji dosta podižu tempo i Man Up čine zabavnim filmom. Imamo i elemente tople porodične komedije u zapletu sa strane koji prati Nancyne roditelje (Scott, Walker), njenu zabrinutu sestru Elaine (Horgan) i pripreme za proslavu godišnjice uz neizbežno pitanje gde je Nancy, pošto je ona zadužena za govor. Imamo i scenu susreta sa Jackovom bivšom ženom (Williams) i njenim novim frajerom (Campbell Moore) koja se ubrzo pretvara u ping-pong nadjebavanja. Imamo čak na samom kraju jednu veoma inspirativnu referencu na jedan (po pitanju žanra i tona) sasvim drugi film, The Silence of the Lambs. Zapravo jedini deo koji štrči je lik Seana (Kinnear), bivšeg Nancynog školskog druga koji još uvek gaji nerazumnu opsesiju njome i kojem je mesto u nekoj prostačkijoj i ćoravijoj komediji.

Uz neujednačeni, ali povremeno inspirativni scenario i veštu režiju koja ispravlja većinu tih nesavršenosti, najvažniji za konačni uspeh filma su glumci. Simon Pegg demonstrira romantičnu crtu koju do sada nismo baš imali prilike da vidimo, ali se uglavnom oslanja prvo na šeretski, a onda na otvoreno komični ton koji mu itekako ide od ruke. Za Lake Bell smo, možda zahvaljujući njenom rediteljskom prvencu In a World shvatili da je njen talenat neverovatan, da je versatilna i sklona najrazličitijim transformacijama, kao i to da je sjajna glasovna glumica, a ovde uspeva da uradi nešto što se smatra nemogućim. Ona uspeva da u dlaku skine moderni, svakodnevni britanski naglasak, što je za veliku većinu američkih glumaca i glumica nemoguća misija. Ne samo to, ona je naprosto sjajna u kanaliziranju rezignacije nad lošom srećom u ljubavi i anksioze same žene u svetu koji je naštiman za dvoje.

Sve u svemu, Man Up je iznenađujuće dobar film, ako izuzmemo nekoliko propusta. Recimo naslova koji ne odgovara i može zvučati šovinistički. I onog jednog lika koji kao da je zalutao iz drugog filma (iskreno, bilo bi bolje da je taj Sean samo malo “off” i čudan). Problem u neku ruku može biti i relativno konzervativna i zastarela poenta da život nema smisla ako nismo upareni s nekim, ali i to je dobrim delom zanovetanje. Istina je da je život naprosto lakši (i lepši, ali to je za diskusiju) u dvoje i da nas i društvo i naša psihologija guraju u tom pravcu. To, naravno, ne znači da nema samotnjaka ili onih koji cene svoju individualnu slobodu previše da bi igrali po tim pravilima, ali priznaćete da je teško osmisliti romantičnu komediju u kojoj oni dokazuju svoju poentu. Man Up je sasvim solidan primerak svoje vrste i od mene ima preporuku, ne toliko u smeru romanse, koliko u smeru komedije.

Legend

kritika  originalno objavljena  na: www.monitor.hr

2015.

scenario i režija: Brian Helgeland (prema knjizi The Profession of Violence Johna Pearsona)

uloge: Tom Hardy, Emily Browning, Christopher Eccleston, Colin Morgan, Tara Fitzgerald, Sam Spurell, Taron Egerton, Shane Attwooll, David Thewlis, Chaz Palminteri, Jane Wood, Jon McKenna

Priznajem, kada su neke stvari u pitanju, mene je lako zadovoljiti. Recimo gangsterski / mafijaški filmovi. Mogu biti prosečni i ne baš originalni, meni će biti zabavni čak i na drugo, treće gledanje. Apsolutno sve je moguće, kostimirani, moderni, epskog zamaha, komorni, sa visokim ili niskim budžetom, moralno ispravni ili krajnje cinični, po istinitom događaju ili potpuno fiktivni. To takođe važi i za filmove o serijskim ubicama i psihopatama.

 Onda je Legend, “biopic” o braći Kray, notornim londonskim gangsterima koji su fakat voleli svoj posao iz 60-ih (“swinging sixties”), pravi film za mene. Još kada se na to doda da poslednjih nekoliko godina veoma raspoloženi i versatilni Tom Hardy u njemu igra dvostruku glavnu ulogu, odnosno dva fizički donekle slična, ali potpuno različita lika, sve govori da se radi o pravoj filmskoj poslastici. Baš za mrak kino-dvorane i veliki ekran, jer u takvim slučajevima TV i laptop jednostavno nemaju smisla.

Ipak sam se prevario. Nemojte me krivo shvatiti, nije ovo loš film, a još manje dosadan (iako traje preko 2 sata i na nekoliko mesta pada u tempu), a Tom Hardy u njemu ima svoj dvostruki šou-program. Problem je u tome što nije ni izbliza dobar koliko bi mogao biti i koliko tema i milje od njega to zahtevaju (pročitajte biografije blizanaca i biće vam jasno koliko je ta priča filmična sama po sebi), a to je opet rezultat serije krivih autorskih odluka. Legend jednostavno deluje suviše pročišćeno, iskonstruirano po željama publike i na kraju neiskreno. Iako je snimljen na lokacijama u Londonu i u britansko-francuskoj koprodukciji, Legend deluje kao generički hollywoodski gangsterski film i za to je odgovoran scenarista i reditelj Brian Helgeland.

Prva greška je što za našu tačku gledišta postavlja Frances Shea (Browning), ženu Reggieja Kraya, koja je ujedno i narator filma. Naravno, ona je oslikana kao relativno naivna, što je standardni postupak u Hollywoodu (ne bi li se gledaocima ponudio lik za identifikaciju), mada je ovde pogrešan iz barem tri razloga. Prvi je to što nije u skladu sa faktografijom: Frances Shea je bila sestra jednog od momaka iz bande Krayevih, što film uvažava, pa je makar zbog te činjenice teško poverovati da nije znala s kim se i s čim se petlja. Drugi je promašeni “zicer” sa uvođenjem lika njene majke (Fitzgerald) koja baš i ne miriše braću i gangstere generalno i koja ne samo da ispada tipična filmska majka koja kćerku drži pod ključem, nego i licimerna osoba, jer joj čak i otvorenije šurovanje sa gangsterima ne smeta u slučaju sina Franka (Morgan). To sa sobom povlači vanvremensko pitanje nejednakosti tretmana muškaraca i žena, ali ovde to nije produbljeno. Treći problem je u tome što je ovde taj naratorski postupak klasičan trik koji je jednom upalio iz veoma jasno određenog razloga, u nekom drugom filmu, ali ovde ne pali iz istog razloga. Taj film je De Palmin Carlito's Way. Na stranu što je Frances Shea dobila dosta više prostora nego što ga je zaista imala u organizaciji i životu blizanaca, ali to se može podvući pod slobodu u interpretaciji.

 A tome je pisac prosečnih do dobrih scenarija i reditelj bezveznih do solidnih filmova Helgeland izuzetno sklon, pa njegova priča o Krayevima, njihovom usponu i padu, zapravo jako liči na klasične Scorseseove filmove, Goodfellas i Casino. Oni su postavljeni u opoziciju karakterno, Reggie je normalniji i poslovniji, kao Sam Rothstein u Casinu, dok je Ronnie homoseksualna, paranoidno-shizofrenična, sadistička varijacija na temu Nickija Santora, onaj koji je ponosan što je gangster i želi da bude gangster. U takvom odnosu snaga, predviđa se da ćemo nekako biti skloniji Reggieju, dok će Ronnie biti skoro pa komičan lik, jedan od onih koji “ne znaju gde udaraju”, pa su zato strašni za biti s njima u istoj prostoriji, a smešni nama koji to gledamo sa sigurne distance.

Fikcionalizacija priče nije problem ako se zbog nje ona učini zanimljivijom, ali to je nemoguće kada su u pitanju braća Kray. Helgeland ne samo da nema nameru da ispriča istinitu priču, nego i faktografiju koristi manje ili više kao dekor, pritom ispuštajući iz fokusa važne i zanimljive stvari. Kao što je činjenica da su Krayevi bili neka vrsta slavnih ličnosti u onovrmenom Londonu, i to obojica, i tipična baraba Reggie i suludi biseksualac Ronnie. Ličnosti sa scene, kako britanske, tako i američke su se družile s njima, čak su kasnije pokušale kampanju za njihovo puštanje na slobodu. Druga stvar koju Legend ne hvata je i onovremena britanska društvena klima, kao i specifičnost odrastanja i familijarnih odnosa u Istočnom Londonu. Istina, imamo lik njihove majke, ali taj lik nije upečatljiv koliko bi morao biti. Još jedan dodatni problem je to što iz filma stičemo utisak da su Krayevi Londonom vladali duže nego što zapravo jesu, što je opet rezultat Helgelandovih trikova u Scorseseovom stilu: kroz razne muzičke hitove iz tog perioda. Istina je, međutim, da je period njihove reketaške imperije bio buran, ali relativno kratak, svega nekoliko godina.

Legend ima problema i sa hvatanjem tona, tako da nikad nismo potpuno sigurni gledamo li krimi-komediju u stilu Guya Ritchieja, gangstersku dramu, romansu ili karekternu studiju. Poseban je problem sa sve četiri akcione scene (jedna jurnjava sa policijom, jedna scena “suđenja” koje izvodi protivnička banda, tuča braće protiv rivala u baru, te na kraju tuča između braće) koje imaju ničim izazvani i ničim opravdani humoristični, skoro pa “slapstick” ton.

 Takođe, sa iskustvom gledanja gangsterskih filmova moguće je relativno precizno pretpostaviti šta znači kada se pojavljuju određeni likovi i ponavljaju određeni postupci. Recimo, to što je inspektor (Eccleston) pomalo tupav, ali uporan. To što Ronnie ničim izazvan preti i ponavlja kako mu se bankar bande (Thewlis) ne dopada i kako će ga skinuti. Ili to što jedan bedni niže rangirani član (Spurell) stalno nešto zezne, pa dobije po nosu od Reggieja. Rekoh, Legend deluje generički mnogo više nego fokusirano na svoje subjekte i njihov svet.

Uz dužno poštovanje prema epizodistima, ono što Legend čini gledljivim, čak i zabavnim filmom je Tom Hardy. Čak i kad ga vidimo u dvostrukom izdanju u istom kadru, mi zaista vidimo dva različita lika. Reggie je mnogo više u skladu sa tipičnim Hardyjem, lagano samodopadan, opasan tip preke naravi. Ronnie, lik koji nije napisan najbolje, je, što se glume tiče, bravura. Lako za masku i umetke u kostimu, Hardy svojim stavom, držanjem i pogledom kanalizira ludilo koje se od njega traži. Kao Ronnie zaista istupa iz svoje zone ugodnosti i pomera svoje glumačke granice i na tome mu treba čestitati.

 Hardy je zaista jedini razlog zašto je Legend i pored svoh svojih nedostataka, konvencionalnosti i zapravo lenjog autorskog pristupa film vredan gledanja. Rekoh već, ni u kom slučaju ga ne bih nazvao lošim ili dosadnim, ali ovo bi mogao biti film o bilo kojoj dvojici fiktivne braće. Opet, ako baš želite pogledati film o Krayevima, onda vam nema druge nego da se nekako domognete filma The Krays (1990) Petera Medaka sa braćom Kemp, Martinom i Garyjem, iz Spandau Balleta. Legend je samo zabava, ništa više.

Survivor

2015.

režija: John McTeigue

scenario: Philip Shelby

uloge: Milla Jovovich, Pierce Brosnan, Dylan McDermott, Robert Forster, Roger Rees, James D'Arcy, Angela Bassett, Frances De La Tour, Paddy Wallace

Ima tome već neko vreme, možda desetak godina, kako svako malo dobijemo film koji upada u kategoriju “euro-akcića” ili “globalnog trilera”. To je počelo sa Europacorpom i Lucom Bessonom, ali na taj trend se kače i mnogi drugi, Amerikanci, Britanci, Evropljani, nebitno. Filmovi su to u kojima se naš junak / junakinja preganja sa kriminalcima, teroristima, korumpiranim ili priglupim pandurima po nekoj od evropskih / svetskih metropola, a razlog za tu jurnjavu, pucnjavu i tučnjavu može biti bilo šta. Smislenost i formalna logika su tu više luksuz nego obaveza. Sad je došao red na London kao poprište ganjanja i na Millu Jovovich kao junakinju u centru pažnje.

A film zapravo počinje u Afganistanu u sceni koja deluje toliko van rute filma da će se uklopiti tek negde na dve trećine kao izuzetno kilavo objašnjenje / naplata. U njoj Talibani zarobljavaju pilota i strelca iz oborenog helikoptera, jedan od njih je niko i ništa, pa ga poliju benzinom i zapale, a drugog drže radi nekakve ucene. Nekoliko godina posle toga i u jednoj sasvim drugoj priči upoznajemo ekipu odeljenja za vize u američkoj ambasadi u Londonu. Njihov cilj je sprečiti teroriste da uđu na američko tlo i uigrana ekipa je upravo dobila “hotshot” pojačanje iz Washingtona, agenticu diplomatske službe Kate Abbott (Jovovich) koja će u kratkom roku otkriti sumnjivog sredovečnog rumunskog naučnika (Rees) kako pokušava da se domogne vize. Sad, on je istovremeno stručnjak za eksplozive i lekar opšte prakse koji ide na pedijatarsku konferenciju i to je sumnjivo, iako nije nimalo logično, ali koga briga za logiku. Naravno da je on deo međunarodne zavere i da ima lični motiv, a autori su verovatno smatrali da bi kakav ludi Rus ili fanatični Arapin bio malo previše očit negativac, pa eto ga rumunski doktor. Istočnoevropska post-komunistička gamad, to je valjda bila logika scenarija.

Naša Kate će biti u pravu, ali to će je uvaliti u nevolje. Moćna korporacija ili ko god će alarmirati britansku policiju i vladu, oni će, pak vršiti pritisak na ambasadu, ali Kate neće popustiti. To će joj na vrat natovariti nesposobnu birokratsku ambasadoricu (Bassett), korumpiranog nadređenog (Forster), nadrkanog i ne baš bistrog pandura (D'Arcy), kao i beskrupuloznog sadističkog bomabaša - plaćenog ubicu kodnog imena Urar (Brosnan) koji će je ganjati po Londonu. Kada većina službenika ambasade pogine u eksploziji bombe, ona će igrom slučaja biti par kuća dalje i ostati nepovređena i tako postati glavni osumnjičeni. Srećom pa ima dvoje kolega (McDermott i de la Tour) koji će joj bezrezervno verovati, a akcija će i nju i nas furati od silnih prepoznatljivih londonskih lokacija (da ne ispadne da je film sniman u Bugarskoj) do novogodišnje noći na newyorškom Times Square-u.

Ovakvih filmova bilo je masu, i to ne samo u poslednje vreme, od Three Days of the Condor (1975) preko The Fugitive (1993) do savremenih “neesonijada” u kojima nevino optuženi ili ugroženi junak beži od svih živih i dokazuje zaveru iza cele priče. Promena je jedino u tome što sada imamo ženu na toj poziciji. Čini li to razliku? Niti ne, jer umesto Mille Jovovich možemo tu zamisliti bilo kojeg glumca i glumicu. Ona čak nije prikazana ni kao neka akciona heroina, iako glumica svakako ima reputaciju jer se u pet nastavaka Resident Evil franšize peglala sa zombijima i monstrumima (šesti je u planu) i “vozi se” na ukupno dve fore: poznavanje lokalne geografije i zabijanje prstiju u oči negativcima kad je sabiju u kut.

Retke pozitivne strane filma su relativno kompetentna režija u čisto zanatskom smislu kada dođe do akcionih sekvenci. John McTeigue je u tom smislu veoma potkovan reditelj koji se praksirao kao asistent režije na The Matrix trilogiji i koji je debitirao sa V for Vendetta. Problem sa tim akcionim scenama je što su funkcionalne samo i isključivo van bilo kakvog konteksta i što su zapravo loše tempirane tako da je kraj svojevrsni anti-klimaks.

Zapravo, kompletan kontekst filma je problematičan jer ga se ne može uhvatiti ni za glavu ni za rep, a scenarista Philip Shelby ga menja kako mu je kada zgodno. Vizura se u roku od nekoliko minuta menja od izrazito kritičke prema američkoj vanjskoj politici i naročito birokratiji do već oprobanog udaranja u patriotske gusle. Tako ćemo u razmaku od nekoliko scena imati i teoriju da iz terorističkog napada na Kule Bliznakinje stoje interesi velikih korporacija koje su zaradile na zatvaranju i ponovnom otvaranju Wall Streeta (moram reći da je to pomak u odnosu na “zeitgeist” teoriju po kojoj je Bush skoro pa lično naredio terorističke napade kako bi ograničio slobode građana) i pohvale na sve spremnim američkim sigurnosnim službama koje su samo na teritoriji New Yorka sprečile preko 50 terorističkih napada.

Moram priznati da je Survivor zabavan na jedan nenameran, trashy način kroz tu svoju neuverljivost. Tome u velikoj meri pomaže transformacija bivšeg Bonda Piercea Brosnana u lika nalik na sadističke Bond-negativce sa malo do nimalo motivacije. Transformacija je dodatno pojačana maskom koju povremeno, bez ikakvog reda nosi u vidu tankih “švalerskih” brčića. Osim njega, koji je koloritan glumac i to demonstrira, i poneke akcione scene, te nešto nenamerno smešnih “one-linera”, dijaloga ili čak čitavih pod-zapleta, Survivor je zapravo mučno iskustvo. Postavlja se pitanje može li se uopšte gledati i kao propaganda, jer čak i propaganda mora biti u najmanju ruku suvisla.

Hyena

2014.

scenario i režija: Gerard Johnson

uloge: Peter Ferdinando, Stephen Graham, Neil Maskell, Tony Pitts, Lisa Lasowski, MyAnna Buring, Richard Dormer, Orli Shuka, Gjevat Kelmendi

Postoji nešto što nas privlači u filmovima o “prljavim” policajcima. Možda je to “vigilantizam” Prljavog Harrija i hrabrost da se ide glavom kroz zid, da se kaže ono što se misli, čak i kad to nije uputno ili politički korektno. Možda je to njihova grozna strana, ta odvratna ljudska slabost i spremnost da se poklekne pred iskušenjima korupcije, kako materijalne, tako i svetonazorske. Možda je to naša voajerska perverzija: prosto volimo da vidimo autoritete kako se valjaju u istom blatu kao i mi.

Zato smo voleli Bad Lieutenant, naravno originalni Ferrarin, Herzogov je bio više travestija, i uživali u njegovom mraku i beznađu, a možda i u spoznaji. Uživali smo i u Fuquinom Training Day koji je svoju neverovatnost sjajno pokrivao stalnom tenzijom. Lično sam uživao i u perverziji, uvrnutosti i maničnom ludilu Filtha, kao i u kompletnom trashu Ayerovog filma Sabotage, eto da navedem neke od naslova. Po toj logici, Hyena je film koji bi morao da mi se svidi: ima prljavog policajca, njegove jednako lude kolege, njihove šefove i unutrašnju kontrolu koji isto tako znaju da igraju prljavo kad zatreba i milje surovih albanskih i turskih gangstera u Londonu, te obilje lokalne “cockney”, uličarske atmosfere. Ali... Uvek ima ono ali...

Naš anti-junak je Michael Logan (Ferdinando), prljavi policajac starog kova koji vrlo vešto navigira sa obe strane zakona. Njegova pozadinska priča je jedan od najingenioznijih i najekonomičinijih momenata filma: on je naprosto “stara škola”, policajac suroviji od kriminalaca koji ih je izgurivao grubom silom. Ali, avaj, vremena su se promenila, kriminalci su postali pametniji, sofisticiraniji i stoga otporniji na silu. Logan nije mogao ništa drugo osim da igra po novim, njihovim pravilima i traži “ugao” za sebe kad god mu se ukaže šansa.

Ta priča je odlična, ali se, osim u jednom situacionom dijalogu, nigde više ne pojavljuje niti produbljuje, što je šteta, jer se u tome možda skriva sva moralna potpora ovog filma. Umesto toga imamo klasičnu, na momente razvučenu štoriju o lošim policajcima, još gorim policajcima, birokratama, nasilnim kriminalcima i još nasilnijim kriminalcima. Naravno, imamo malo kameraderije između njega i njegovih jednako gadnih kolega, imamo njegovu razočaranu i sjebanu curu / ženu i, naravno, jednu nevinu žrtvu albanskih gangstera, devojku nateranu na prostituciju koja će u našem sirovom panduru probuditi malo ljudskosti. Naravno, imamo i moralne i egzistencijalne dileme, eksplicitno nasilje i razbijanje, politički nekorektan humor, obilje krvi i jednu neprijatnu scenu silovanja.

Vidimo i gomilu uticaja na Johnsonovo stvaranje. Malo Michaela Manna, malo De Palme, malo više Refna. Problem je što su svi ti uticaji po pravilu površni. Možda su upotrebljeni nagonski, ali tu ne vidimo iskrenost. Možda su pak predmet promišljanja, ali tu više vidimo kalkulantstvo nego inteligenciju. Naprosto, Hyena nema težinu Bad Lieutenanta, zapravo više podseća na njegov usiljeni nastavak. Nema maničnost Filtha. Ima nešto tenzije, ali nema iznenađenja kao u Training Day, čak ni trash užitka. Tempo je malo “off” većinu vremena, balans između drame i nasilnog trilera se stalno njiše i upada u tonalnu nekonzistentnost. Čini sa da su čak i citati na pogrešnim mestima, a ni jeftini “soundtrack” ne pomaže puno.

Stvari donekle popravlja Peter Ferdinando, autorov glavni glumac i u njegovom prvencu, drami o serijskom ubici Tony koja je imala nešto odjeka po festivalima. Njegov Logan je lik za koga možemo prihvatiti da postoji i radi to što radi. Ima u njemu nešto ljudske proračunatosti i slabosti, čak i ponosa na svoju poziciju i pozu barabe. Ferdinando svakako ima prisustvo na ekranu. Problem je sa ostalim likovima i njihovim glumcima. Niti su glumci toliko jaki, niti su najbolje iskorišteni u svojim jednodimenzionalnim i dvodimenzionalnim likovima.

Sve u svemu, Hyena je film za koji vam neće biti žao da ga pogledate, ako volite nasilni sadržaj bez nekog naročitog stava, kako o nasilju, tako i uopšte. Biće to solidan način da potrošite dva sata vremena, ali ništa više od toga. Prosek.

Good People

2014.

režija: Henrik Ruben Genz

scenario: Kelly Masterson (po romanu Marcusa Sakeya)

uloge: James Franco, Kate Hudson, Anna Friel, Tom Wilkinson, Omar Sy, Sam Spurell

Kreativni tim koji stoji iza ovog filma definitivno obećava. Reditelj Henrik Ruben Genz je danski filmski i televizijski reditelj, poznat po filmu Terribly Happy (2008) i radu na serijama The Bridge i The Killing u originalnoj, danskoj verziji. Kelly Masterson je do sada potpisala dva filmska scenarija, i to nimalo slaba, za Before The Devil Knows You're Dead i Snowpiercer. Možda sam pogrešio što sam očekivanja postavio visoko, jer Good People je samo korektan, prosečan triler sa milion puta viđenom pričom i mehanikom.

Tom (Franco) i Anna (Hudson) su američki bračni par u finansijskim problemima. Preselili su se u London da bi Tom uredio kuću (zapravo derutnu vilu) koju je nasledio. Renoviranje se odužilo, njihove zarade nisu dovoljne, pa su jednu sobu u svom iznajmljenom stanu iznajmili Benu, sumnjivom tipu. I pored toga im preti deložacija. Kada Ben nastrada, ni manje ni više nego u kući, Tom i Anna će naći misteriozni štek sa preko 200.000 funti, što bi trebalo da ih održi iznad vode da dovrše kuću i plate veštačku oplodnju.

Znamo već iz filmova (na pamet mi pada Boylov Shallow Grave) da se veliki novac ne nalazi tek tako i da najčešće ima vlasnika koji je nekakav opasan tip. Nekako će se rešiti pronicljivog detektiva (Wilkinson), ali pojaviće se dvojica opasnih krimosa koji imaju određene pretenzije prema tom koferu. Jedan od njih je sadistički britanski gangster Jack (Spurell), a drugi je internacionalni narko-diler baziran u Parizu koji se predstavlja kao Genghis Khan (Sy). Jurnjava, nadmudrivanje i napucavanje može da počne.

Problem je što smo to već nekoliko puta videli, a Good People nam ne donosi ništa novo. Čak je i adaptacija romana Marcusa Sakeya nespretna, a ni roman nije naročito kvalitetan. Ništa se nije dobilo sa izmeštanjem radnje iz Chicaga u London, čak su i lokacije neprepoznatljive i mogle su biti snimljene bilo gde u Britaniji. Poslednji obračun koji liči na odraslu verziju serijala Home Alone je smešan i morbidan, a sa svom silnom upotrebom majstorskog alata (bušilice, pile i ostalo) čak i apsolutno van dodira sa realnošću.

Loši su i sami dijalozi. James Franco kaže, i pritom uspeva da zadrži ozbiljnu facu, nešto poput “novac nije loš, loše je ono što ljudi rade s njim”, i to baš kao opravdanje zašto bi on drpio novac koji mu je pao s neba. “Pištolji su za pičke”, kaže Kate Hudson, dotle tužnjikava i preplašena žena, nekom gangsteru koji je juri. Ma bravo.

Gluma nije loša. James Franco dokazuje da je bolji kada je samo glumac u tuđem projektu, kada nema prste u scenariju ili božesačuvaj u režiji. Kate Hudson je zarobljena sa pasivnim likom, pa i ovo što dobijamo od nje (kad nisu u pitanju debilne replike) nije onoliko loše kao što može biti. Tom Wilkinson briljira kao stari nadrkani detektiv, Sam Spurell se snalazi sa svojim likom, tipičnim cockney gangsterom, a Omar Sy ima dve ili tri kratke scene, nedovoljno da zablista, nedovoljno čak i da izgradi lika.

Na mnogo boljem nivou su vizuelni aspekti. Vidi se da je film rađen na tankom budžetu, ali reditelj Genz zato radi na atmosferi i uspeva da ponovi efekat iz svojih danskih radova. Tempo je lagan, što svakako pojačava utisak jezivosti i “suspensa”, iako suviše dobro znamo sled događaja. Na kraju, i trajanje od 90 minuta je za ovaj film optimalno.

Kada se podvuče crta, Good People je korektan, ništa posebno triler koji se više isplati sačekati na televiziji (doći će, pre ili kasnije, uvek dođu), nego ga nešto posebno loviti. Gledljiv je, ali stvarno ništa više od toga. Ne razbijajte glavu oko ovoga.